บันทึกเต่านา ถึงคุณฟังกี้

ปิดเพื่อเริ่มใหม่

2009-07-28T16:23:00.005+07:00

.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
.
..
.
.
..
.
.
.
.
.
..
.
.
..
.
.
...
.
.
..
.
.
..
.
.
.
.
.
.

โต๊ะ

2009-07-27T15:13:00.003+07:00

คุยกับคุณเรื่องวาดรูปเล่น คุณแนะนำให้วาดของใกล้ๆตัว ซึ่งชีวิตปกติไม่ค่อยได้ไปไหนนอกจากบ้านกับที่ทำงาน ต่อไปคงต้องฝึกวาดของใกล้ตัวดูบ้าง

วันนี้ก็เลยเริ่มจากโต๊ะำทำงานก่อนเลย วาดแบบชุ่ยๆ แต่รู้สึกสนุก

โต๊ะที่ทำงาน

วันนี้ตื่นสาย คุณเลยต้องมาส่ง จริงๆตั้งใจจะตื่นเช้าเพื่อขี่จักรยานมา เพราะเมื่อวานเพิ่งได้เป้ใบใหม่มา ก็เลยอยากสะพายขี่จักรยาน มันคงสะดวกกว่าของเดิมที่ใช้เป็นแบบคาดเอวเยอะ ก็พอจะยกตูดปั่นกระเป๋าคาดเอวก็หลุด ต้องคอยจับไว้ตลอด

แต่พอมีกระเป๋าใหม่ แทนที่จะตื่นตัว ตื่นแต่เช้า ดันหมดแรงซะงั้น จิกหัวตัวเองลุกไม่ขึ้นสักที จนได้เวลาคุณตื่น เค้าถึงได้มีแรงลุกขึ้นมาอาบน้ำ

วันนี้เราสองคนก็เลยตื่นสายพร้อมกัน ^^ มาทำงานพร้อมกัน แล้วก็กลับบ้านพร้อมกัน นานๆ ได้ทำอะไรพร้อมๆ กันบ้างก็ดีเนอะ

แรมหมด

2009-07-23T17:05:00.000+07:00

แต่ถ้าท่านจะกรุณา

ก็ได้นะ

คั่นงาน

2009-07-21T13:50:00.001+07:00

อยากวาดเล่น

แต่มีงาน

ฝนตก

แอร์ก็เย็น

แถมง่วง

อีกต่างหาก
.
.
.
.

...
.
.
.
.
ปล.ของแท้ต้องกระตุกนิดนึง

เข็มขัด

2009-07-17T12:25:00.000+07:00

"อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็น หรือได้กลิ่น"

เสียดาย

2009-07-09T20:58:00.001+07:00

blank_page

อยากได้มานาน

เมื่อได้มาแล้ว

...
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

" อย่าดัดแว่นด้วยเทียน "

วันนี้

2009-06-03T18:15:00.004+07:00

วันนี้

เมื่อ 4 ปีที่แล้ว
เป็นวันที่เราได้เจอกัน
รู้จักกัน และรักกัน

ในช่วงเริ่มต้น
อาจจะมีทะเลาะกันบ้าง
ไม่เข้าใจกันบ้าง
เจออุปสรรคร้อยแปดพันเก้า

แต่ตอนนี้
เราเข้าใจกันมากขึ้น
เล่นกันมากขึ้น
สนุกกันมากขึ้น
มีความสุขกันมากขึ้น

จนถึงวันนี้
ความรู้สึกนั้น
ก็ยังคงมีอยู่เสมอ

นะ

....

อยู่ข้างๆเค้า
เป็นการ์ตูนของเค้า
และคอยอ่านเรื่องราว
ที่เค้าเขียนถึงคุณ
ตลอดไปนะ

^^

เพลิน

2009-05-29T18:48:00.001+07:00

เพลินเนอะ

เลยไม่ได้อัพบล็อคเลย

(หาเรื่องอัพบล็อคซะงั้น)

เครื่องจักรก็มีเสน่ห์

2009-05-20T10:36:00.003+07:00

ช่วงนี้ถนนในซอยเป็นรูๆๆ เพราะโดนเจาะ เพื่อเตรียมหน้างานในการขุดฝังท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ ถ้าถึงขั้นตอนการฝัง จะเข้าจะออก จากบ้านก็คงลำบากมากขึ้น หรืออาจจะออกไปไหนไม่ได้เลย

วันแรกๆ ที่มีการเจาะถนน คิดว่าใช้แรงคนเจาะ เหมือนหนังฝรั่ง .......แต่พอตอนเช้า เห็นรถเจาะจอดอยู่ ถึงได้รู้ว่า เดี๋ยวนี้ไม่ต้องใช้แรงคนอีกแล้ว ยังนึกๆ อยู่เลยว่า คนที่ใช้เครื่องเจาะแบบนั้นคงจะสั่นมากๆๆ กล้ามเนื้อทุกส่วนคงเต้นสม่ำเสมอ ตอนตักข้าวเข้าปากคงสนุกพิลึก

เวลาทำงานประเภทนี้ มักเลือกทำกันในตอนกลางคืนซะด้วยสิ ในช่วงที่กำลังนอนหลับ ก็จะได้ยินเสียงดังระทึกตลอดคืน แล้วเมื่อคืนตอนสี่ทุ่มก็เริ่มมีเสียงดังอีกรอบ แต่ไม่ใช่เป็นเสียงเจาะ แต่เป็นเสียงการเคลื่อนที่ของเหล็กขนาดใหญ่

กึ่ง ..

กึ่ง ..

แคร่ก

สักพักคุณก็วิ่งไปเปิดหน้าต่างดู พร้อมกับเสียงตะโกน "มาดูเร็ว มาดูเร็ว" เราก็เลยรีบวิ่งไปดู "โหว โหว เท่ห์ระเบิด" ก็เลยวิ่งกลับเข้ามาหยิบกล้อง แล้วก็วิ่งไปที่หน้าต่างอีกรอบ

ปรับโฟโต้ชอป+ทำโมชั่น

เป็นภาพ รถตักดินกำลังถอยตัวเองขึ้นไปบนรถบรรทุก แล้วก็ใช้มือช้อนสะพานสำหรับขึ้นรถ กลับมาวางไว้ที่เดิม แล้วก็ถอยตัวเองขึ้นมาจอดด้านใน

ยังกับดูหนังเรื่องทรานซ์ฟอเมอร์ เวลาเห็นเครื่องจักรแบบนี้ รู้สึกอยากวาดหุ่นยนต์ชะมัด แต่ไม่ถนัด ..............เอาไงดีน้า อยากกับไม่ถนัด อยากแต่ไม่ถนัด .... เอาน้า วาดเล่นๆ

ทรานซ์ฟอเมอร์

ก็เลยออกมา

เป็นแบบเนี่ย

ออกมาหน้าตาเหมือนม้าน้ำผสม วอล-อีชอบกล

ขอให้ชื่อว่า "มาลี" ก็แล้วกัน

แต่

พอลับหลัง

สิ่งที่สร้างมากับมือ

มันก็

...

แอบนินทา

ฝน เอาใจยาก (กว่าคุณ)

2009-05-14T16:37:00.001+07:00

.
.
.
.
.

.
.
.
.
.

.
.
.
.
.

.
.
.
.
.

.
.
.

.
.
.
.
.

.
.
.
.
.
.
.
.
.

.

เกาะช้าง..กลับแล้วฮิ(3)

2009-05-07T18:41:00.002+07:00

เจ็ดโมง ตื่นแบบไม่อยากตื่นเลยจริงๆ ขี้เกียจชะมัด ในห้องมืดจนเหมือนยังไม่สว่าง แต่พอเปิดม่านออก แดดเปรี้ยง เสียบเข้ากลางหน้าผาก ต้องอาบน้ำแล้วสิเรา

แต่งตัวเสร็จก็รีบวิ่งลงไปก่อนเลย พอไปถึง ที่โต๊ะมีเพื่อนลงมาแล้วสามคน ยังเหลือคุณ กับพี่ๆอีกสองคน ที่ยังไม่ลงมา ถ้าให้เดา คุณต้องลงมาเป็นคนสุดท้ายแน่ กิ้ว กิ้ว แล้วก็เป็นอย่างที่คิด คุณลงมาเป็นคนสุดท้าย แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวเค้าจะกิน (อีกรอบ) เป็นเพื่อนคุณเอง

ไม่ว่าจะกินกี่ครั้ง กี่รอบ ก็ยังคงตักแต่ขนมปังชุบไข่เนี่ย กินไม่เบื่อเลย กลับไป ไปทำกินบ้างดีกว่า

รีบกินรีบอิ่ม แล้วขึ้นไปเก็บกระเป๋าต่อ เพราะตอนนี้ใกล้สิบโมงเข้าไปทุกที.........ที่ต้องเร่งออกสิบโมงก็เพราะ กลัวรถจะติด ตอนขึ้นเรือนั่นแหล่ะ

บ๊ายบาย อามะลิ

แล้วก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ รถติดยาวเหยียด ทั้งบนทางชัน และทางลาด ติดแหง่ก แหง่ก ตำรวจปล่อยให้รถวิ่งในเลนสวนได้ รถก็เลยไปติดแหงกอยู่หน้าท่าเรือแรก ทำให้พวกที่จะไปท่าเรือที่สองติดแหงกอยู่กับที่ ซึ่งนั่นก็รวมพวกเราด้วย แล้วอยู่ดีๆ ก็เกิดไฟลัดวงจรในรถ วิทยุดับ อดฟังเพลงเลย ...

ร้อนๆ เงียบๆ จอดนิ่งอยู่พักใหญ่ๆ คุณก็เริ่มตัวสั่น ไม่ใช่เจ้าเข้าหรอกนะ แต่เพราะปวดฉี่นั่นเอง ก็เล่นกินน้ำเข้าไปซะเยอะขนาดนั้น ไม่ปวดตอนนี้ก็คงต้องไปปวดบนเรืออยู่ดี

ทนๆ อยู่ได้ไม่เท่าไหร่ คุณก็เปิดรถ ลงเดินตากแดดหาห้องน้ำที่ใกล้ที่สุด เดินลงไปเรื่อยๆ ตามทางชัน ไม่นานก็เจอห้องน้ำของชาวบ้านแถวนั้น สะอาดใช้ได้ หยิบเหรียญสิบ ส่งให้คุณยายเจ้าของบ้านที่นอนพลิกตัวไปมา สบายอารมณ์ อยู่บนแคร่

ตอนนี้รถก็ยังคงติดอยู่ คุณเลยเสนอให้ไปนั่งรอที่ร้านขายน้ำแถวนั้น แต่เราไม่เห็นด้วย เพราะกินน้ำมาก เดี๋ยวก็ปวดฉี่อีก ก็เลยไปนั่งอยู่ริมขอบท่าเรือ รอเพื่อนๆ กระดึ๊บมาสอยเราสองคนไป........อากาศร้อนมาก แดดส่องเข้าตาจนอยากหลับแล้วร่วงลงไปนอนในน้ำจริงๆ

รออยู่เกือบครึ่งชั่วโมง รถเพื่อนๆก็มาถึง พอโดดขึ้นรถ ก็เห็นเพื่อนกำลังหงุดหงิดตำรวจที่มาโบกรถ "บอกว่าไม่มาท่านี้ ยังจะโบกให้มาท่านี้อยู่ได้ ติดเลย แ-่ง - ัด" อุณหภูมิความร้อนเพิ่มสูงขึ้นไปอีก

พี่ที่ขับรถก็เลยไม่รอให้ตำรวจโบกอีก แต่หาทางขับไปเองจนได้ พอหลุดจากวงเวียนรถติด ถนนก็โล่งทันที ไม่มีรถสักคัน ไปถึงท่าเรือที่สองอย่างรวดเร็ว พวกที่ติดอยู่ท่าเรือที่หนึ่ง คงเป็นคนที่จะมาขึ้นท่าเรือที่สองเหมือนกับเราเยอะเหมือนกัน

ถึงท่าเรือเซ็นเตอร์พ้อย ก็ต้องจอดรถ รอเรือเทียบท่าอีก กว่าเรือจะเข้าเทียบท่า ใช้เวลาเป็นชั่วโมง เสื้อเปียกเหงื่อไปหมดแล้ว พอเรือลำแรกเทียบท่าแล้ว คนมาจากไหนก็ไม่รู้ มาต่อคิวขึ้นเรือกันเพียบ เหมือนอั้นมานาน

เรือปล่อยให้คนเดินเท้าขึ้นเรือไปก่อน ส่วนพวกขับรถมา ให้ขึ้นเรือทีหลัง ซึ่งนั้นก็หมายถึงจำนวนเก้าอี้ที่มีจำนวนจำกัดอีกแล้ว ถ้าได้ขึ้นไปอาจจะไม่มีที่นั่ง พวกเราก็เลยจอดรอเรือลำที่สอง ที่กำลังจ่อตูดรอเทียบท่าอยู่เช่นกัน

โชคดีที่ได้ขึ้นลำที่สอง สบาย ไม่แน่น ไม่ต้องรอ แถมได้นั่งด้วย

บ๊ายบาย เกาะช้าง

ในที่สุดก็ถึงฝั่ง แต่ยังไม่จบเรื่องการเดินทางของพวกเรา เพราะต้องตามผู้ปกครองไปแวะหาดเจ้าหลาว ผู้ปกครองบอกว่า สั่งอาหารทะเลไว้เยอะ อยากให้อยู่กินกันก่อน ....พวกเราปรึกษาักันแล้วว่า ไม่รีบ ถึงสักบ่ายๆ กินเสร็จก็เดินทางสักสามโมงก็ยังทัน

ก็เลยขับรถตามผู้ปกครองไปเรื่อยๆ ขับวนไปวนมา เริ่มรู้สึกว่า ทำไมหาดเจ้าหลาวไกลจัง ต้องสวยมากแน่ๆ เพราะไกล

ขับไปสักพักรถผู้ปกครองก็จอด ............"ตอนนี้เราหลงทางกันแล้ว" "เอ้า" ต้องตั้งต้นใหม่ ท้องก็เริ่มหิว จะแวะกินระหว่างทางก็ไม่ได้ เพราะมีอาหารทะเลมากมายรออยู่ พวกเราต้องอดทน ..............และ ในที่สุดก็ถึงหาดเจ้าหลาวประมาณบ่ายสามโมงกว่าๆ ลงจากรถพร้อมกับความหิวเต็มอัตรา หิวจนสามารถกินปลาโลมาได้เลย

แต่ก็ต้องนั่งรอ รีสอร์ทยังไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย พนักงานเพิ่งจะเดินงงๆ หาเตามาก่อ เดินวนไปวนมาเหมือนจะหาฟืนไฟ พวกเราก็นั่งมองว่า จะเริ่มก่อไฟเมื่อไหร่ ....................รอจนรู้สึกว่า สมควรแก่เวลาที่จะขอตัวลากลับไปพร้อมกับความหิว ไปหากินเอาดาบหน้าก็แล้วกัน ...........

คิดได้ดังนั้น พวกเราทั้งหมดก็โดดขึ้นรถ ..........ผู้ปกครองไม่ได้ว่าอะไร เพราะอาหารช้าจริงๆ ขับไปเจอป้ายครัวชลิต ก็เลยแวะเข้าไป บรรยากาศบ้านตุ้มดีเชียว แต่พอเข้าไปในร้าน เด็กดูไม่ค่อยอยากขายของ พวกเราก็เลยยอมทนหิว ขับออกไปหาอะไรกินระหว่างทางดีกว่า

ขนมในรถเริ่มถูกนำมาแจกจ่าย เพื่อประทังความหิว อารมณ์นี้ ได้โค้กเย็นๆสักขวดนะ "แจ๋วไปเลย" พอรู้สึกแบบนี้ปั๊บก็เริ่้มมองหาเซเว่น แต่ริมทางที่เห็นมีแต่ต้นไม้ที่เพิ่งถูกเผา และถนนสีแดงๆ

ดีนะที่พี่ขับรถเร็ว ก็เลยออกจากถนนเปลี่ยวผู้คน มาเจอถนนหลักได้เร็ว เริ่มมีป้ายร้านต่างๆ "เปี๊ยกไดนาโม" "ลำยองล้างแอร์" "สมศักดิ์ปะยาง" "มะปรางเสริมสวย" ใกล้ละ ชื่อเริ่มเป็นผลไม้แล้วหล่ะ ก็เลยมีกำลังใจขับหากันต่อไปเรื่อยๆ

แล้วก็เจอร้านริมทาง มืดๆ เงียบๆ ใหญ่ๆ ก็เลยเลี้ยวขวับเข้าไปจอดหน้าร้านทันที เด็กในร้านรีบเข้ามาต้อนรับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ผิดกับร้านอื่นๆ ทำให้การตัดสินใจง่ายขึ้น รีบสั่งอาหารอย่างรวดเร็ว และอาหารก็มาอย่างรวดเร็วเช่นกัน รสชาติอร่อยใช้ได้ให้สี่ดาว บริการให้ห้าดาวไปเลย ความสะอาดให้สี่ดาว

อาหารสั่งไปเยอะมากๆๆ ตามสัดส่วนความหิว ยิ่งหิวยิ่งสั่ง กินเสร็จเก็บเงินพันกว่าบาท คุ้มจริงๆ ก่อนเดินทางก็ต้องเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อยกันก่อน ทางเดินเป็นระแนงไม้ทอดยาว ระหว่างทางมีรูปวัด มีรูปพระ มีตู้ปลา มีกรงนกขุนทอง สุดทางหน้าห้องน้ำเป็นกรงนกยูง บรรยากาศมืดๆ ไม้ๆ เก่าๆ

บรรยากาศแบบนี้ มันต้องมี .............................

ต้องมี.............

จิ้งจกแน่ๆๆๆ ว่าแล้วก็เป็นอย่างที่คิด จิ้งจกเพียบเลย บนเพดาน ข้างผนัง และ ที่พื้น จิ้งจกที่นี่แปลกมากวิ่งตามพื้น แถมไม่ได้วิ่งแค่ตัวเดียว มันวิ่งกันขวักไขว่ อ๊าก แล้วจะฉี่ยังไงหล่ะนี่ ตอนแรกไม่ได้ปวดฉี่ แต่พอคิดว่า เดี๋ยวก็จะได้เข้าห้องน้ำแล้ว สมองก็สั่งให้ปวดฉี่เฉยเลย

คนอื่นๆ ฉี่ได้ไม่มีปัญหา มีปัญหาที่เราคนเดียว จนพี่ในกลุ่มต้องมาไล่ให้ พอจิ้งจกวิ่งไปหมดแล้ว "เข้ามาได้แล้ว" พี่คนนั้นเรียก "เดี๋ยวๆ นั่นอะไรอ่ะ" เราชี้นิ้วไปที่ก้องดำๆ ที่อยู่ตรงผนังมุมห้องน้ำ

พี่ก็เขี่ยๆ "อ๋อ ไม่มีอะไร แค่ศพจิ้งจกหน่ะ"

"อ๊า แค่เหรอ ...ไม่ฉ่ง ไม่ฉี่มันแล้ว" แล้วก็วิ่งกระโดดๆ หลบจิ้งจกตามพื้น ไปขึ้นรถทันที

....

ร้านนี้ ทุกอย่างดีหมด ยกเว้นความปลอดภัย "เราให้ 0 ดาว"

ปิดท้าย....

ทริปนี้สนุกมาก อาจจะมีทุลักทุเลไปบ้าง แต่ก็รู้สึกดี ทั้งเพื่อนเก่า และเพื่อนใหม่ หรือแม้แต่ความกรุณาของผู้ปกครองทุกท่าน ทุกอย่างล้วนมีความประทับใจแฝงอยู่ในทุกรายละเอียด ..........

ขอบคุณคุณที่อยู่ด้วยกันตลอดเวลา

ทำให้ เกาะช้างสนุกมาก

เกาะช้าง..ฮิ(2)

2009-05-07T17:26:00.004+07:00

"เมื่อคืน นอนไม่หลับเลยอ่ะ" เราบ่น

"นอนไม่หลับแล้วฝันได้ไง" คุณท้วง

".....เอ่อ......อ่า......ไม่ได้ฝันซะหน่อย"

"แล้วทำไมปิดตา"

"........"

...เมื่อตื่นแล้วก็ต้องรีบแปรงฟัน ล้างหน้าลงไปกินอาหารเช้า มากินตั้งแต่เจ็ดโมงเพราะแปดโมงเพื่อนๆ จะไปขึ้นเรือ เราสองคนก็เลยรีบลงมา จะได้กินอาหารเช้าพร้อมๆ กันกับเพื่อน

แปดโมงครึ่ง เพื่อนๆ พี่ๆ ก็รีบไปขึ้นรถสองแถวที่หน้าโรงแรม เพื่อไปลงเรือที่หาดไก่แบ้ ส่วนเราสองคนก็ยังคงกินต่อไป กินไปเรื่อยๆ คุณเดินไปตักต้มผักกาดดองกับส้มโอมา "ตักมาทำไม ในตลาดแถวบ้านก็มี" "ก็อยากกินนี่นา" คุณกินไปได้สองคำก็หยุด ที่เหลือเราก็ต้องจัดการตามระเบียบ ...

.
ทำไมเราต้องกินของที่กินประจำด้วยว้า...(แอบบ่น แต่ก็กิน) กินจนอิ่มแล้วอิ่มอีก เลิกกิน มาเดินเล่นตรงชายหาดดีกว่า

ปกติไม่ค่อยได้ตื่นเช้าแบบนี้ นานๆตื่นมาสักทีก็ดีเหมือนกัน เหมือนๆวันนึงจะทำอะไรได้เยอะขึ้น ไม่ต้องเสียเวลาไปกับการนอน

นั่งสบายอารมณ์พักใหญ่ คุณก็ชวนไปพายเรือคายัค เอ้อ ก็ดีเหมือนกัน เพื่อนไปดำน้ำพวกเราก็ไปพายเรือ ค่อยดูมีกิจกรรมหน่อย รีบวิ่งขึ้นห้องไปเปลี่ยนเป็นเสื้อสีสด เผื่อตกน้ำตกท่าไป ปลาฉลามจะได้คิดว่า เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพิษ จะได้ไม่กล้ากิน

แต่งตัวเรียบร้อย มายืนรอหน้าเรือคายัคลำเหลือง หยิบกล้องใส่ถุงกันน้ำเรียบร้อย แต่ก็ไม่ค่อยจะมั่นใจประสิทธิภาพการกันน้ำสักเท่าไหร่ แต่ก็กลัวว่าถ้าไม่เอากล้องไป แล้วอยากถ่ายรูปขึ้นมา แล้วไม่มีกล้องจะเสียใจยิ่งกว่า(รึเปล่า) ก็เลยพกกล้องไปด้วย หยิบเสื้อชูชีพมาใส่ กระเป๋ากันน้ำสะพายไว้ข้างหลัง

ยังไม่เคยได้พายเรือแบบนี้ออกไปกลางทะเล ก็เลยต้องถามวิธีการพายจากน้องพนักงาน น้องบอกว่าไม่ยาก อยากไปทางซ้ายก็พายทางขวาแค่นั้นเอง ฟังดูไม่อยาก พอเราจะขึ้นเรือ น้องพนักงานวิ่งไปตรงโขดหินลิบๆ บอกว่ามีเรือลำนึงพายไปทางนั้น แล้วก็ยังไม่กลับมา ......อึ๊ย มีแบบนี้ด้วยเหรอ

ไม่มีน้องพนักงาน เราก็เลยเดินลากเอาเรือลงน้ำเอง ลากไปให้พ้นทราย ให้คุณปีนขึ้นเรือก่อน เรือโยกไปมา คุณกร้องกิ๊ดๆๆ (ขำคุณชะมัด) เป้าหมายคือเกาะตรงหน้านู้นนนนนน (จะถึงไหมน้อ) ขั้นแรกของการพายเรือก็คือจังหวะที่พร้อมกัน ซ้ายขวา ซ้ายขวา แต่จังหวะของแต่ละคนย่อมไม่เท่ากัน เค้าซ้าย แต่คุณขวา พอเค้าขวา คุณก็ซ้าย เอ้า เอาใหม่ เอาใหม่ เอาใหม่จนกว่าจังหวะจะตรงกัน

พอจังหวะตรงกันแล้วเรือก็ไปข้างหน้าเร็วขึ้น แต่คลื่นแรง จนเรือโดนซัดหัวเรือหันไปฝั่งตรงข้ามกับที่เราจะไป คุณก็เลยพายซ้ายๆๆๆๆๆๆๆ เพื่อตีหัวเรือกลับไปขวา แต่ขวามากไปหน่อย หัวเรือเริ่มจะหันไปทางที่เพิ่งมา "นี่ๆ ซ้ายแล้วต้องขวาบ้างสิ" เราก็จัดการ ตีขวาๆๆๆๆๆๆ แล้วค่อยซ้ายขวา ซ้ายขวา วนไปวนมา แบบนี้อยู่นาน ทุลักทุเลจนมาถึงครึ่งทาง อีกไม่ไกลมากก็คงถึงเกาะเป้าหมาย

.

แต่แค่ครึ่งทางก็เริ่มเหนื่อย ถ้าพายไปถึงเกาะคงจะเหนื่อยมาก แล้วตอนขากลับหล่ะ ถ้าหมดแรงจะทำยังไง คิดไปพายไป มองไปข้างๆ เห็นเรือของฝรั่งล่ม แล้วค่อยๆพลิกเรือขึ้น คนนึงปีนขึ้นไปนั่งบนเรือ ส่วนอีกคนต้องเกาะเรือว่ายเข้าฝั่งไป "ไหนไอน้องพนักงานบอกว่า ไม่ล่มไง"
.
แล้วถ้าเป็นลำของเราล่มหล่ะ ถ้าคุณขึ้นเรือไป แล้วเหลือเราต้องดิ้นกระแด่วๆ อยู่ในน้ำคนเดียว จะทำยังไง ไอหลามมันคงไม่ต้องลังเล เพราะมีตัวเลือกเดียว ..........................ว่าแล้วก็ "กลับเข้าฝั่งกันเหอะ" แต่คุณไม่ยอม ยังคงพายไปยังเกาะเป้าหมาย "ไม่เอา เค้าจะกลับเข้าฝั่ง" ดิ้นมากไปหน่อย เล็บฉีกเลย เลือดไหลไม่หยุด เห็นเลือดแบบนี้ จะเป็นลมกลางทะเลซะเลยดีไหมว้า......
.

เป็นลมเหรอ ไม่ดี ไม่ดี ร้อนเกินไป เอานิ้วเปื้อนเลือดจุ่มน้ำล่อไอเหลิม เอ้ย ไอหลามดีกว่า ......... พอคุณเห็นเค้าเลือดออก คุณก็ยอมกลับเข้าฝั่งแต่โดยดี
.
ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา จนใกล้ถึงฝั่ง นาฬิกาปลุกก็ดัง เตือนให้รู้ว่า ได้เวลาคืนเรือแล้วจ้า หึหึ เราเป็นคนตั้งเวลาไว้เอง แหล่ะ รอบคอบซะไม่มี
ก่อนเข้าฝั่ง ขอถ่ายภาพที่ระลึกบนเรือซะหน่อย จะได้มีหลักฐานว่าพายออกมาจริง เปิดถุงกันน้ำ หยิบกล้องขึ้นมา ด้านในกระเป๋าแห้งสนิท นี่ขนาดโดนน้ำทะเลตลอดนะเนี่ย ดีจัง รู้สึกคุ้มที่มีกระเป๋าใบน้ำ ไว้ทริปหน้าจะพากระเป๋าไปเที่ยวอีกนะ

คืนเรือเรียบร้อย ...
.
เดินเล่นๆ ริมหาดจนเสื้อเริ่มจะแห้ง ก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำ แล้วลงมานั่งเล่นบนเก้าอี้ริมหาด พักผ่อนแบบนิ่งๆ นอนเล่นดูโน้นดูนี่ อยากหลับชะมัด ลมกำลังสบาย รู้สึกดีที่ได้พักผ่อนนิ่งๆ แบบนี้บ้าง ปกติเที่ยวที่ไหนต้องมีกิจกรรมตลอด วันนี้ ฮ้าาาาาาาา สบายยยย จายยยยยยย จางงงงงงงง

หัวใจลิ้มรสบรรยากาศแล้ว ต่อไปก็ถึงตากระเพาะได้ลิ้มรสอาหารบ้าง เรียกน้องพนักงานเอาเมนูอาหารมาดู อืม ราคาไม่แพงอย่างที่คิด ก็เลยสั่งพิซซ่ามากิน กับน้ำแตงโมปั่นอีกหนึ่งแก้ว (แบ่งกันกิน)

.
เฮ้อ มีความสุข ค่อยๆ ละเลียดความสุขไปเรื่อยๆ เห็นเรือมาจอดริมหาด มีคนเดินลงมา ลักษณะคล้ายเพื่อนเรา เพ่งตาดูดีๆ ใช่จริงๆด้วย วิ่งไปต้อนรับซะหน่อย พอเดินไปใกล้ๆ แอบขำ เพื่อนเหมือนคนงมหอยเดี๊ยะ

.
เพื่อนๆ พี่ๆ ขอตัวไปอาบน้ำ อาบเสร็จแล้วก็คงได้เวลากินข้าวเย็นพอดี ......

.
นั่งๆชักนาน ขึ้นไปหาเพื่อนๆ ข้างบนดีกว่า .....ปรากฎว่า สวนทางกัน เพื่อนสองคนลงมานั่งข้างล่างแล้ว เหลือแต่พี่ๆ อยู่ในห้อง กลายเป็นพวกเราต้องนั่งรอเพื่อนสองคนขึ้นมาแทน ระหว่างนั่งรอก็สัมภาษณ์เรื่องการงมหอย เอ้ย การดำน้ำซะหน่อยว่าเป็นไงบ้าง

พี่ๆบอกว่า ไปดำกัน ห้าเกาะ (พี่เค้าบอกชื่อมาแล้ว แต่เราจำไม่ได้เอง) สามคน ชอบกันคนละเกาะ ส่วนอีกสองคน ลืมถาม ที่ถามก็เผื่อเก็บไว้เป็นข้อมูลคราวหน้า .......แต่ความจำสั้น ถามไปก็เท่านั้น จำอะไรไม่ได้เล้ย

.
สักพักก็มีเสียงเคาะประตู เพื่อนอีกสองคน หน้าหิวมาเลย "หิวจะตายอยู่แล้ว" รอกันไปรอกันมา ก็เลยไม่เจอกันสักที ในเมื่อตอนนี้สมาชิกครบแล้ว ก็ออกเดินทางกันดีกว่า โครก คราก
..

วันนี้ เพื่อนๆ พี่ๆ มีร้านอาหารแนะนำจากคนขับเรือ ชื่อร้าน "เพื่อน ซีฟู๊ด" ออกจากโรงแรมให้เลี้ยวขวาไปนิดเดียวก็ถึง ร้านเล็กๆ ริมทาง ถ้าไม่มีใครแนะนำมา ก็คงไม่ได้กินร้านนี้หรอก ดูไม่ค่อยเชิญชวน

.
น้องพนักงานบอกว่า วันนี้คนเยอะ ถ้าจะสั่งอาหารที่ต้องทำจากในครัว ต้องรอนานมาก ถ้าอยากได้เร็วๆ ต้องสั่งประเภทบาบีคิวถึงจะได้เร็ว หิวขนาดนี้ จะให้รอคงไม่ไหว..... ก็เลยลุกขึ้นไปดูในเรือ ที่มีของสดวางให้เลือกสำหรับทำบาบีคิว เลือกแล้วร้านก็จะเอาไปปิ้งให้

.
อย่างรวดเร็วสั่งไปแป๊ปเดียว บาบีคิวก็มาวางอยู่ตรงหน้า หน้าตาน่ากินมาก(มิอาจจะสละเวลาเพื่อถ่ายรุปได้) น้ำจิ้มก็เด็ด กินแล้วรู้สึกว่า "อร่อย" กินกันสนุกมาก เดินไปสั่งแล้วสั่งอีก สั่งจนลืมอาหารที่สั่งในครัวไป มันนานอย่างที่น้องเขาว่าจริงๆ ตอนนี้ไม่สนแล้ว บาบีคิวสั่งมาเท่าไหร่ ก็หมด ก็อย่างที่บอกกินสนุกมาก ทั้งปลาหมึกปิ้ง หมูปิ้ง ไก่ปิ้ง หอยเชลล์ปิ้ง มันปิ้ง ข้าวโพดปิ้ง ไอโน้นปิ้ง ไอนี้ปิ้ง ปิ้งได้หมดแล้วแต่จะสั่ง

.
กินเสร็จก็แวะเซเว่น ซื้อเครื่องดื่มมาชนกันที่ห้อง วันนี้พวกเรามีเกมส์มาเล่นกัน ชื่อเกมส์"น้องโป๊ก" เล่นกันจนลืมเครื่องดื่มไปเลย ขนมขบเคี้ยวก็ยังไม่ได้กินสักนิด มัวแต่วิ่งไปวิ่งมา รู้ตัวอีกที ก็ได้เวลานอนแล้วหล่ะ

ง่วงจนไม่อยากอาบน้ำแล้วเนี่ย แถมพรุ่งนี้ยังมีนัดเช้าอีก ต้องเก็บของให้เสร็จ กินข้าวให้เสร็จ แล้วมาเจอกันข้างล่างตอนสิบโมง เป๊ะ เป๊ะ
...........

เกาะช้าง..ฮิ(1)

2009-05-07T12:46:00.000+07:00

และแล้วก็ถึงวันแรงงาน แรงงานทั้ง 7 พร้อมออกเดินทางกันแล้ว สถานที่นัดพบกันคือ หน้าบ้านคุณฟังกี้ ตอน 7 โมงเช้า ทุกคนมาพร้อมหน้ากันตรงเวลาเป๊ะๆ เพราะอยากขึ้นเรือข้ามฟากก่อนเที่ยง

ออกเดินทางพร้อมซาลาเปา 15 ลูก น้ำเก๊กฮวยหนึ่งขวด ตอนแรกว่าจะเอาซาลาเปาไปแค่ 7 ลูกให้กินคนละหนึ่งลูก จะได้ไม่มีปัญหาแย่งซาลาเปากันบนรถ แต่สมาชิกขอคนละสอง คุณฟังกี้จึงจัดให้ไป 15 ลูกสามไส้ และแน่นอน มันต้องเหลือ 1 ลูก เอาไว้เป็นชิ้นเกรงใจ

เดินทางโดยไม่แวะกินข้าวที่ไหน แต่แวะฉี่ตามปั๊มบ่อยมากๆ สมาชิกร่วมถนนก็เยอะสมกับที่เป็นวันหยุดยาว ทุกปั๊มที่แวะก็เลยแน่นไปด้วยผู้คน แย่งกันกินแย่งกันฉี่ ดีนะที่เราสามารถกรองให้ฉี่ออกตามรูขุมขนได้ ก็เลยไม่ต้องไปรอคิวแบบคนอื่น

อีกสิบนาทีเที่ยง เราก็มาถึงท่าเรือเซ็นเตอร์พ้อย โชคดีได้อนิสงค์จากท่านอาท่านหนึ่งก็เลยได้ขึ้นเรือฟรี ประหยัดไปได้อีกนิด พักกินข้าวรอเรือมาเทียบท่า ร้อนๆ หิวๆ อย่างนี้ กินอาหารง่ายๆ เคล้าน้ำอัดลม ชื่อใจชะมัด

พอเรือมาก็ขับรถไปจอดบนเรือ แล้วรีบวิ่งขึ้นไปหาที่นั่ง ตอนแรกก็คิดว่า ทำไมต้องรีบหาที่นั่งขนาดนี้ด้วย เก้าอี้ออกจะเยอะ ..........แต่ไม่เป็นอย่างที่คิด คนเยอะมาก ขนาดที่นั่งตากแดดยังมีคนนั่งเลย คนที่ขึ้นมาทีหลังหมดสิทธิ์นั่ง ต้องยืนโคลงเคลงกันไป โหนราวเรือปล่อยเต่ากันไป

ด้านบนมีเสื้อชูชีพทั้งเก่าทั้งใหม่แขวนอยู่ แต่นับจำนวนไม่น่าจะพอดีกับจำนวนคนที่อยู่บนเรือแน่ๆ ถ้าเกิดอะไรขึ้น คงต้องรีบวิ่งลงไปที่รถ แล้วหยิบประแจสี่แฉก มาขันล้อออกมาทำห่วงยางคงจะดีกว่าการแย่งเสื้อชูชีพที่มีจำนวนจำกัด..

นั่งเรือไปอีกชั่วโมงกว่าๆ เพื่อนเอาหนังสือเกมส์มาเล่นฝึกสมอง หน้าปกบอกว่าสำหรับเด็กแปดขวบขึ้นไป แปลว่า พวกเราสามารถเล่นได้ ......เป็นเกมส์แก้ปริศนาไม้ขีดไฟ ตอบได้บ้าง ไม่ได้บ้าง แอบดูเฉลยบ้าง แบบไม่อายเด็ก ฆ่าเวลาให้ถึงฝั่งได้เร็วขึ้น

พอเห็นฝั่ง ผู้คนก็ทยอยกันลงมารอด้านล่าง และประจำที่กันในรถ เตรียมสตาร์ทรถเมื่อสะพานเรือพาดกับฝั่ง ออกตัวไป เลี้ยวขวา ขับขึ้นเนิน ถ้าไม่ไปติดรถกระบะคันหนึ่งทำเสียจังหวะ รถของพวกเราคงจะผ่านไปได้แน่

แต่นี้เสียจังหวะแล้ว ก็เลยแหงกอยู่ตรงทางลาดชัน ใส่เกียร์สารพัดเกียร์ที่บอกว่าช่วยเพิ่มแรงก็ยังไม่กระดิก ด้วยรถอายุแปดปีกว่า แบกน้ำหนักประมาณลูกช้างสองเชือก ก็เลยต้องใช้เวลาในการถีบตัวขึ้นไป พวกเราในรถช่วยกันกลั้นหายใจและขมิบตูดเพื่อลดน้ำหนัก รถเริ่มขยับตัว เอาหล่ะเทคนิคสุดท้าย "ทุกคนยกก้นขึ้น" ได้ผล รถข้ามทางลาดชันมาได้สำเร็จ ทุกคนโล่งใจ

ลุ้นๆกันจนถึงโรงแรมอามะลิ อันนี้ก็ได้อานิสงค์จากท่านอาในเรื่องค่าโรงแรม อีก สำหรับพนักงานกินเงินเดือนอย่างเรา เมื่อเจอแบบนี้ก็ต้องดีใจอยู่แล้ว แต่ปรากฎว่า ห้องที่จองไว้สามห้อง ทางโรงแรมปล่อยไปแล้ว ก็เลยรับผิดชอบด้วยการ จัดห้องสูทและดีลักซ์ให้แทน แต่ถ้าให้ถูกใจจริงๆอยากนอนห้องสูท เจ็ดคนหนึ่งห้องไปเลย อิอิ ประหยัดและหนุกหนาน

แต่โรงแรมไม่ให้ พวกเราก็เลยต้องแยกห้องกัน .........เก็บกระเป๋าเรียบร้อย ตรงดิ่งไปที่ชายหาดพร้อมกับจานร่อนแมงกระพรุน แต่ไม่ค่อยได้เล่นสักเท่าไหร่ เพราะแต่ละคนมีกิจกรรมส่วนตัวกันมา เช่น อ่านหนังสือ นอนหลับ เล่นน้ำ ถ่ายรูป เล่นจานร่อน(แมงกระพรุุน) พี่อีกสองคนก็ไปติดต่อหาเรือไปดำน้ำแบบสน๊อคเกิ้ล ดูประการังวันพรุ่งนี้

เล่นๆ ริมหาดกันจนฟ้ามืด ได้เวลากินข้าวซะที แต่เราไม่กินในโรงแรมหรอก ขับออกไปหาอะไรกินกันข้างนอก มุ่งหน้าไปร้านอาหารทะเลขึ้นชื่อของที่นี่ (จำชื่อร้านไม่ได้ รู้แต่ว่าอยู่ติดกันสามร้าน)

ขึ้นชื่อจริงๆ เลี้ยวเข้าซอยยังไม่ทันถึงร้าน รถก็ติดเป็นแนวยาว ต่อคิวกันกิน ดูท่าว่าคงจะไม่ได้กินแน่ เลยเปลี่ยนใจถอยรถกลับออกมาตั้งต้นที่ปากซอยใหม่ ขับเข้าไปแหล่งจอแจ ที่คิดว่ากินอะไรก็ได้ ไม่จำเป็นต้องขึ้นชื่อก็ได้มั้ง .......เพราะตอนนี้ หิวจะแย่อยู่แล้ว

หลังจากเปลี่ยนใจย้ายร้านไปมา ก็ได้ร้านง่ายๆริมทาง ที่บนเพดานมีตุ๊กแก(ปลอม)เกาะให้ต๊กกะใจเล่นอีก กินเสร็จเพื่อนๆ ก็เดินไปซื้อขนมขบเคี้ยวสำหรับกินบนเรือพรุ่งนี้ ส่วนเราคงไม่ได้ไปไหนซื้อบะหมี่สำเร็จรูปแบบถ้วยมาติดห้องไว้ก่อน เผื่อว่าอากาศร้อนจนไม่สามารถเช่ามอเตอร์ไซด์ขี่เล่นบนเกาะได้

ระหว่างทางขับกลับโรงแรม แว่บๆ ที่ปลายสายตาตรงข้างทาง หันไป "หิ่งห้อย"สีเขียวบินเต็มต้นไม้เลย แต่รถเร็วไปหน่อยเรียกให้คนอื่นๆ ดูกันไม่ทัน แต่มีสมาชิกในรถบางคนบอกว่าเห็นเหมือนกัน ก็เลยบอกให้เลี้ยวกลับ "หิ่งห้อยจริงๆนะ เราเห็น เชื่อเราดิ เราเด็กบ้านนอกของแท้ รู้จักหิ่งห้อยดี" หึหึ อ้างความเป็นผู้รู้ พี่ๆจะได้เลี้ยวรถกลับไป

พอเลี้ยวกลับมา ก็จอดรถดู สมาชิกถาม "มันใช่หิ่งห้อยเหรอ ไม่ใช่ไฟกระพริบเหรอ" "ไม่นะ ไม่นะ มันบินได้ด้วยเห็นป่าว" "อืม บินได้จริงๆด้วย" สมาชิกในรถอีกสองคนลงความเห็น

"แต่ทำไมหิ่งห้อยถึงอยู่ในรถได้ด้วยอ่ะ" สมาชิกขี้สงสัยพูดขึ้นมา ทุกคนเงียบ...

แล้วทุกคนก็หัวเราะ .........หน้าแหกเลยตู มันเป็นแสงเลเซอร์ที่ยิงมาจากร้านฝั่งตรงข้ามถนน ทำให้เห็นเป็นจุดๆ เคลื่อนไหวไปมาบนต้นไม้ "ก็สงสัยอยู่ว่า ทำไมหิ่งห้อย มันเกาะต้นตะขบได้ด้วย" เราแก้ตัวน้ำขุ่นๆไปก่อน เผื่อรอด

กลายเป็นเรื่องฮา ปนอายของเราไป ............

กลับถึงที่พัก ยังไม่ได้ทันได้เล่นอะไรกัน ก็ง่วงซะงั้น ก็เลยต้องแยกย้ายกันไปนอน ...นอนเร็วกว่าตอนอยู่กทม.ซะอีกนะเนี่ย

อาบน้ำเสร็จเราก็เอาหนังที่เซฟมาด้วย นอนดูบนที่นอน ดูไปดูมาเตียงเริ่มเขย่า ตกใจสุดๆ มองไปรอบๆ ไม่มีอะไร แต่ใจเต้นแรงมาก เกิดมาไม่เคยโดนหลอก หรือมีรถวิ่งผ่านโรงแรมเลยสั่น .....บ้าน่า เป็นไปไม่ได้

นิ่งไปสักพัก ผ้าห่มมันยวบ ยาบ เอาแล้ว หันไปดูคุณ หลับแบบไม่รู้สึกตัว .....ไม่เอาดีกว่าปิดไฟนอนดีกว่า ปิดไฟปั๊บ ไหว้พระ ท่องนะโมสามจบ (ร้อยวันพันปีไม่เคยไหว้พระก่อนนอน) ล้มตัวลงนอน เอาหมอนที่มีอยู่ทั้งหมดมาอัดข้างตัวจนแน่น

...............

"ฮึ๊ย" เราสะดุ้งเฮือก เหงื่อแตกพลั่ก คุณตื่นมาทำหน้าตกใจ

"เป็นอะไร เป็นอะไร" ก็เลยเล่าให้คุณฟัง

"เมื่อกี้มือชา เลยเอาอีกมือไปนวด แต่พอเอามือไปบีบๆแล้วไม่รู้สึกว่าโดนนวด ก็เลยหยิบมือนั่นขึ้นมาดู

กลายเป็นมือใครไม่รู้ เลยสะบัดแล้วร้องเนี่ยแหล่ะ"

...

"อ๋อ มือเค้าเอง"

" -_-' "

เก็บเป๋า

2009-04-30T15:26:00.000+07:00

เก็บเป๋าเตรียมลั๊ลลา

เกาะช้าง

ในวันแรงงาน
ด้วยรถของเพื่อน

พรุ่งนี้ 7 โมงเช้า

กับสมาชิก 7 คน

และซาลาเปา 7 ลูก

อยากกิน

2009-04-28T14:15:00.009+07:00

คราวก่อนอยากลองปิ้งๆย่างๆ มาวันนี้ก็เลยอยากกินอาหารญี่ปุ่นโดยไม่ได้นัดกันว่าจะกิน แต่พอดีวันนี้คุณมีธุระให้ต้องมาเดินห้างเพื่อซื้อของขวัญวันเกิดให้แม่ของคุณ และก็ได้ตัดผมในคราวเดียวไปเลย

แต่กว่าคุณจะตื่น กว่าคุณจะทำงานเสร็จ ก็ปาเข้าไปบ่ายสองเข้าไปแล้ว ตัดผมอีกก็ราวๆ สาม-สี่ชั่วโมง ไม่รู้ว่าร้านในห้างเขาตัดผมกันทีละเส้นหรือยังไง ตัดนานเหลือเกิน จนไม่มีอันต้องทำอะไรอย่างอื่นกันพอดี นี่ขนาดตัดอย่างเดียวนะ ไม่ได้ทำสี เซท ปะ ชุน ............แต่ไม่ว่านานแค่ไหน คุณก็จะทำ เพราะรำคาญผมที่ยาวเกินไป

หกโมงเค้าเลิกงาน คุณยังตัดผมไม่เสร็จ ของขวัญของแม่คุณก็ยังไม่ได้ซื้อ คุณโทรมาบอกว่าให้เค้าตามไปที่ห้าง แต่เค้าขี้เกียจเพราะคิดว่าเดี๋ยวห้างก็ปิดแล้ว ไม่ไปดีกว่า นั่งรอ นั่งเล่นอยู่ออฟฟิศไปเรื่อยๆ ดีกว่า ยังพูดไม่ทันจบ คุณก็บอกว่า "อือ แค่นี้นะ"

น้ำเสียงห้วนๆ เหมือนจะงอน เราก็เลยกลับมานั่งคิด เอาไงดีน้า ไป ไม่ไป ไป ไม่ไป ถ้าไม่ไป เจองอนยาวแน่ แล้วถ้ารถติดไปยังไม่ถึงห้างก็ปิดซะก่อน จะทำไงดี .........แล้วอยู่ๆก็มีพลายกระซิบบอกว่า ไปเห้อะ

เราก็เลยรีบปิดคอม วิ่งไปขึ้นรถ...
ไปถึงคุณก็ตัดผมเสร็จพอดี แล้วกำลังจะรีบไปซื้อของให้แม่ ดูเวลาทุ่มครึ่งพอดี เราก็เดินๆ จะขึ้นไปหา พอดีกับที่คุณโทรมา ก็เลยขึ้นไปเจอกันตรงที่คุณกำลังเลือกของ

ดูด้านหลังเกือบจำไม่ได้ ผมสั้นลง แต่ไม่ชมหรอก เพราะแอบงอนอยู่ งอนแบบไม่บอก แต่จะให้ง้อ ช่วงนี้เป็นช่วงโปรโมชั่น เค้ายอมให้คุณง้อเค้าได้วันนึงหลายๆรอบเลยด้วย (ดีใจป่าว)

ซื้อของเสร็จ เอาของไปเก็บที่รถ ของใหญ่ก็เลยต้องให้เด็กช่วยขนไปให้ ถ้าให้เค้าแบกเค้าก็จะใช้โปรโมชั่น งอนไม่จำกัดชั่วโมงแน่ๆ .........เก็บของเรียบร้อย คุณก็ถามว่า "ตัดผมเป็นไงบ้าง ชอบไหม" จริงๆก็สวยนะ น่ารักด้วย เหมือนเด็กๆ แต่ไม่ เราไม่ตอบเช่นนั้นแน่ เราต้องตอบว่า "ไม่ชอบเด็ก ชอบแบบแก่ๆ" << นี่ คำพูดน่ารักไหมล่า พอคุณได้ฟังคุณก็งอนแก้มป่อง เค้าต้องรีบดึงกลับมา "ไรกัน เค้างอนอยู่ ห้ามงอนซ้อนกันซิ" << มุึขนี้ รอดไปได้เรื่อยๆ

แต่ว่าตอนนี้หิวแล้วหล่ะ หิวมากด้วย คุณบอกว่าจะพาไปกิน โทนี่ โรม่า "ไอที่ให้เยอะๆหน่ะเหรอ จะดีเหรอ ดึกแล้วด้วย" ก็เลยเปลี่ยนใจ มากินอาหารญี่ปุ่นแทน จะได้ทดแทนที่เมื่อวานซืนกินปลาดิบผิดวิธีทำให้เสียรสไป

เลี้ยวควับเข้าร้านมา ได้นั่งในซุ้มมีเชือกห้อยๆ เสียดายวันนี้ไม่ได้พกกล้องมา จำได้ว่า ตอนมาที่นี้ครั้งแรก เพิ่งถอยเลนน์ใหม่มาสดๆร้อนๆ ถ่ายออกมาสวยบาดใจ พอมาวันนี้ตั้งใจจะกินเยอะๆด้วย อดเลย อดถ่ายรูปอาหารดีๆ จากกล้องดีๆ

แต่คิดอีกที ใช้กล้องมือถือถ่าย เด็กในร้านที่มองๆอยู่ จะได้ไม่กล้าว่าอะไร(คิดปลอบใจตัวเอง) จริงๆก็อยากได้กล้องดิจิตอลสำหรับพกพาไว้บ้างเหมือนกัน เวลาไปไหนจะได้ไม่ต้องเสียใจที่ไม่ได้เอากล้องมา แต่ตอนนี้ยังตัดใจซื้อไม่ได้สักที ใจนึงเสียดายเงิน อีกใจก็รู้สึกว่ายังไม่ถูกใจ คิดแบบนี้ไปเรื่อยๆ จะได้ไม่ต้องอยากได้อีก ความอยากได้มีไม่จำกัดอยู่แล้ว

เด็กส่งเมนูมาให้เลือก เข้าร้านแบบนี้ทีไร มันสั่นๆพิกล รู้สึกไม่ชินบรรยากาศแบบนี้ เกร็งจนเหมือนจะมวนท้อง ไม่กล้าแม้แต่หยิบเมนูมาเปิดเอง ต้องคอยไปนั่งอิงแอบ คอยดูเมนูเดียวกับคุณ ทำเป็นชี้รูปนั่นรูปนี้ แต่ปากก็คอยบอก ให้คุณสั่งนะ ให้คุณสั่งนะ (กลัวสั่งแล้วออกเสียงผิด ที่ตื่นเต้นแล้วลิ้นมันพันกัน)

นั่งรอคุณสั่งอาหาร แอบมองดูหน้าคุณ ตัดผมแล้วหน้าเด็กจริงๆ เหมือนไม่ใช่คุณ เค้าแอบเขิน ไม่กล้ามองหน้าตรงๆ แต่พอเขินมากๆ ก็จะกลายเป็นว่าคุณ แทนที่จะชม เราเป็นแฟนที่แปลกดีเนอะ เป็นแฟนแบบคิดดี แต่พูดไม่ดี สงสารคุณเหมือนกัน อิอิ แต่คิดว่าคงชินแล้วหล่ะเนอะ ไ้ว้มาอ่านบันทึกเค้าก็คงจะเข้าใจเอง (เขินว้อย)

อาหารยกมาเสิร์ฟ อุเหม่ ปลาซาลาม่อนมันช่างหวาน เนื้อแน่น ยามเคี้ยวเนื้อช่างนวล หยุ่นๆ ดีด ลิ้นดังผั๊วะ ผ๊ะ แทบไม่อยากกลืน แต่ทำไม่ได้เพราะมันละลายในปากไปซะแล้ว

แต่คราวนี้คงไม่กินเพลินเหมือนคราวก่อน เพราะมันอร่อยมากจนอยากให้คุณกินเยอะกว่า แล้วคุณก็สั่งอีก สั่งอีก สั่งจนอยากไปกินที่ญี่ปุ่นซะแล้วสิ

(ภาพเก่าก่อน) <<< ต่างกับมือถือถ่ายลิบลับ

ปิดท้ายด้วยซุปมิโซะ ควานดูในถ้วยมีเห็ดหัวสวยๆ อยู่หลายดอก (เว่อร์ดีจริงๆเรา) กำลังคิดคำนวณว่า จะถ้วยละเท่าไหร่ เพราะคุณหาราคาในเมนูไม่เจอ

พอเช็คบิล ถ้วยละ 30 บาท ค่อยยังชั่วหน่อยเนอะ ไม่ต้องขายบ้านขายรถมาจ่ายค่าอาหาร (เว่อร์ได้อีก ชอบ)

อยากลอง

2009-04-27T13:22:00.005+07:00

วันเสาร์ตื่นซะเที่ยง เหตุมาจากเมื่อคืนกลับบ้านดึกไปหน่อย เพื่อนแก๊งค์ละไมนัดเจอกัน แต่คนนัดคือคุณ คุณอยากเจอเพื่อนๆ อยากนั่งกิน อยากนั่งคุย ก็เลยนัดรวมพลกันห้าคน

วันนี้เราขี่จักรยานมา พอคุณมาถึงเค้าก็ต้องขี่จักรยานไปหาคุณ หาที่จอดให้คุณ เสร็จแล้วก็พับจักรยานใส่ในรถคุณ เดินไปยังร้านที่นัดกัน

เดินหาจนเหงื่อท่วมก็เจอร้านเป้าหมาย เอาบัตรประชาชนให้การ์ดด้านหน้าดู จริงๆเอาหน้าให้ดูก็ผ่านได้แล้วหล่ะ เรื่องมากจริง

เดินเข้าไปในร้าน ออกแนวผับๆ จริงๆพูดกันตามตรงวันนี้ไม่อยากกินเหล้า ไม่อยากอยู่ในที่คนเยอะ อยากนั่งคุยกันมากกว่า แต่ไม่เข้าใจพี่ที่เลือกร้าน ว่าทำไมเลือกร้านนี้ แต่มาถึงแล้ว ก็เข้าไปหาที่นั่งก่อน ถ้าไม่ชอบค่อยเปลี่ยนร้านก็ได้

พอเข้าไปทุกโต๊ะมีแต่คนจองไปหมดแล้ว เราก็เลยได้โต๊ะชั้นสอง มุมอับข้างโต๊ะพูล คุณเริ่มหน้าเสีย ออกอาการไม่พอใจ เพราะเด็กบริการพูดจาไม่ดี เค้าก็ต้องคอยเป่าให้คุณใจเย็นๆ บอกให้นั่งรอ ให้เพื่อนมาก่อนค่อยว่ากันอีกที แต่อารมณ์นี้คุณไม่อยู่รอแล้วหล่ะ เดินดุ้ยๆ ออกมาจากร้านทันที โดยมีเค้าวิ่งตามไปติดๆ

มายืนเหงื่อตกเป็นลูกหมาตกน้ำอยู่หน้าร้านโจ๊ก โทรหาพี่ๆ ได้ความว่าติดธุระขอทำธุระก่อน และกินข้าวมาเรียบร้อยแล้ว ให้พวกเราหากินข้าวได้เลย ถ้าพี่มาถึงก็จะกินเหล้าอย่างเดียว ได้ัฟังแบบนั้นคุณก็เพิ่มพลังความร้อนขึ้นอีกสองขีด เค้าก็ต้องยืนเป่าๆให้เย็น แล้วให้คุณโทรหาเพื่อนอีกคนว่าใกล้ถึงหรือยัง ได้ความว่าใกล้แล้ว และกินข้าวมาแล้วด้วย

ตอนนี้พลังโมโหหิว และความร้อนของคุณพุ่งปี๊ดทะลุขึ้นไปเหนือคิ้ว เกือบๆจะแตก เลยซื้อน้ำส้มข้างทางมาเป่าให้ความร้อนลดลง

อากาศวันนี้ร้อนมากผิดปกติ ไอวันที่อากาศปกติยังมีเหงื่อหยดแหมะๆ นี่ร้อนเกินขีดปกติก็เลยชุ่มเหมือนคนเพิ่งเดินตากฝนมา .........ดังนั้นโจทย์ในการเลือกร้านของเพื่อนๆในวันนี้คือ ร้านต้องติดแอร์เท่านั้น

คุณเดินดูดน้ำส้ม อารมณ์เริ่มดีขึ้นนิดนึง เดินมายืนรอหน้าตรอกสตาร์บัค รอให้เพื่อนมานำทางไปร้านที่สอง

ยืนจนเมื่อยเพื่อนก็ยังไม่มา เค้าเลยใจดีทิ้งคุณ แล้วเดินหาร้านให้ เผื่อจะได้ไปนั่งรอในร้าน แต่ความหวังดีผิดพลาด คุณโทรตามว่า ไปไหน อิอิ จริงๆแล้วกะจะแกล้งคุณ อยากรู้ว่า ถ้าหายไปคุณจะตามหาป่าว แต่เล่นผิดเวลาไปหน่อย โดนงอนเลย

พองอน พลังความร้อนก็พุ่งปรี๊ดทะลุกระหม่อมไปเลย ต้องลากเข้าไปกินพิซซ่าในห้องแอร์ เฮ้อ รู้งี้เดินเข้ามานั่งตั้งนานแล้วเนอะ นี่เป็นการนัดครั้งแรกที่คุณต้องมายืนรอนานขนาดนี้ แต่หงุดหงิดน้อยกว่าสมัยก่อนเยอะ อาจจะมีบ่นๆบ้าง แต่ก็ถือว่าน้อยสุดๆแล้วหล่ะ ในปรากฎการณ์การรอของคุณ

พิซซ่าเข้าปาก หน้าคุณเริ่มยิ้ม เหงื่อเราก็เริ่มแห้ง คุยเรื่องจิปาถะไปเรื่อย นั่งรอเพื่อนจนสี่ทุ่ม รอเกือบสามชั่วโมง เพื่อนก็ทยอยโผล่หัวมาให้เห็น เพื่อนครบแล้ว ก็โหวตหาร้านกัน ร๊อค หรือ แจ๊ส

ผลโหวตได้แจ๊ส ก็เดินไปตามแผนที่ที่ได้แจกมาระหว่างทาง เป็นร้านบนตึก จำชื่อร้านไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเมา แต่จำชื่ออะไรไม่เคยได้สักอย่าง ช่างเถอะ เพราะไม่ได้ประทับใจอะไร นั่งเพื่อคุยกันเฉยๆ

พอเจอร้านแจ๊ส ดูหรูๆเกินไปหรือเปล่า ไม่ได้อยากนั่งหรูแบบนี้ ก็เลยเดินขึ้นไปข้างบนอีก กลายเป็นร๊อค แต่ออกแนว โมร๊อคโค เพลงก็แปลกๆ ไม่เข้ากับร้าน แต่ก็ดีกว่าเดินแบบไร้จุดหมายอีก

ร้านเสียงดัง คุยกันต้องตะโกน สั่งเหล้าเรียบร้อยก็นัดกันเรื่องเที่ยวต่างจังหวัด นัดวัน นัดสถานที่เรียบร้อย เพื่อนให้เราหาที่พัก เริ่มรู้สึกขยาดคำนี้ กลัวเวลาเป็นคนหา จะไม่ถูกใจเพื่อนๆ คนเยอะเรื่องก็เยอะ ถ้าจองแล้วเพื่อนไม่มา เราก็ลำบากอีก แต่ก็ไม่เป็นไร รับมาแล้วนี่

เรื่องเที่ยวจบไป เพื่อนๆเริ่มดึงคุณไปสัมภาษณ์ชีวิตรัก ตั้งแต่เริ่ม จนถึงปัจจุบัน ไหงเป็นงั้นก็ไม่รู้ ความลับบางอย่างถูกเปิดเผย ในวันที่อากาศร้อน

...

(เกริ่นยาวจริงเรา)
กลับมาวันเสาร์ต่อ ที่ว่านอนตื่นสาย จนสิ่งที่ตั้งใจไว้พลาดไปหมด ก็เลยนั่งทำงาน แทรกด้วยการเล่นเอ็มและเล่นเกมส์ จนคิดว่าคงไม่ได้ออกไปไหนแล้วหล่ะ ก็เลยไม่อาบน้ำ กะว่าถ้าไม่ออกไปไหนก็จะนอนชุดนี้เลย ประหยัดน้ำ ประหยัดไฟ

แต่พอบ่ายแก่ๆ คุณก็เริ่มหิว อยากลองกินร้านที่อยากกินมานานนั่นคือ ร้านปิ้งๆย่างๆ ชื่อ Elite เห็นมาเปิดใหม่ที่โฮมโปรแถวบ้าน คุณก็เลยอยากลอง

พอได้ยินว่าจะพาออกไปข้างนอก เราก็รีบวิ่งไปอาบน้ำทันที แต่งตัว ปิดคอม แล้วก็มารอคุณที่รถ .....คุณส่งงานเรียบร้อยก็ออกเดินทาง วันเสาร์รถไม่ติด ไม่นานก็ถึงร้านที่ตั้งใจไว้ ไม่ต้องจอง เพราะสี่โมงยังไม่ถึงเวลากินของครอบครัว

ด้วยความหิว คุณก็จัดแจงสั่งพวกปิ้งๆ ย่างๆ ทั้งแบบเดี่ยวและแบบเป็นชุด ด้วยความหิวก็สั่งซาซิมิกับซูชิ มาลองก่อนเลย แต่ผิดคาด ของที่สั่งมาแก้หิวดันมาทีหลังสุดเลย ไม่รอช้าระหว่างคุณปิ้ง เราก็ควักมือถือออกมา แชะๆๆ ทั้งทีมือถือเพิ่งตกหน้าจอเดี้ยงไปครึ่งจอ แต่ก็ยังพยายามจะถ่ายให้ได้อีก

แดงๆเนี่ยแปลว่า ยังไม่สุกนะ

หมูพริกไท คิดว่าจะหมักมา

ผักจานนี้ฟรีด้วยนะ

เฮ้ออออ อิ่มอร่อยชอบจัง ไม่ชอบไม่เขียนนะเนี่ย แต่คุยๆกันว่าไม่รู้เพราะว่าหิวมากหรือเปล่า กินอะไรก็อร่อย แต่เราเป็นพวกชอบร้านที่มีที่ปิ้งมาให้ด้วย ไม่ชอบใช้ตะเกียบ มันเหมือนเราคีบของดิบใส่ปากเลยอ่ะ แถมร้อนอีกตะหาก (เป็นอีพวกไม่ชอบของร้อน)

แต่ข้อเสียของวันนี้คือ ดันกินปลาฮามาจิ พร้อมกับของปิ้งๆย่างๆ เสียรสชาติปลาดิบหมด เสียใจแต่ก็ซัดไปเกือบหมด จนคุณต้องร้องห้าม "เค้ายังไม่ได้กินนะ" "เอ้า เพลินลืมนับชิ้น" ดีนะที่เตือน อิอิ

พักนี้เป็นอะไรไม่รู้ ชอบคิดว่าคุณไม่อยากกิน กินแทนเรื่อยเลย ทั้งที่บางทีของที่กินไป ไม่ได้ชอบสักนิดเดียว อิอิ พูดให้คุณรู้สึกเจ็บใจเล่น

ตอนเช็คบิล ก็เกือบไปแล้ว ดีนะที่คุณเป็นคนชอบเช็คบิล มีอาหารเกินมาสิบกว่าอย่าง เด็กบอกว่าให้เราขีดฆ่าที่ไม่กินออก แต่คุณบอกว่า วงที่กินไปไม่ดีกว่าเหรอคะ น้อยกว่าเยอะ

ปรากฎว่า ที่ไม่ได้กินเยอะมาก มันผิดพลาดอะไรกันนี่ ตกใจกระเป๋าแทบฉีก พอเคลียร์บิลเสร็จ ราคาลดไปเกือบสองพัน แม่เจ้า!!ต่อไปเราจะเตือนตัวเองให้เป็นคนเช็คบิลทุกครั้งหลังอาหารแน่นอน

จบวันเสาร์ไปด้วยความอิ่มอร่อยและประทับใจ วันหลังจะมากินอีกแน่นอน ก่อนกลับได้ยินโต๊ะข้างหลังแว่วๆมาว่า "ตกใจหมดเลย มากันสิบคน จ่ายไม่ถึงพัน" ก็แน่สิ นั่นมันบิลฉ้านนี่

บิลสลับกันนี่เอง เฮ้ออออ ดีใจมีแฟนรอบคอบ

เขาคือใคร

2009-04-24T14:59:00.006+07:00

เป็นงาน ให้วาดหน้าผู้จัดการทีมฟุตบอล

เห็นว่าน่ารักดีก็เลยเอามาลง

...

ทั้งหมดนี่ รู้จักคนเดียวเอง

แถมตั้งใจวาดขนาดนี้
เขาเอาไปลงรูปเล็กจิ๊ดเดียวเองนะ

....

ต่อเรื่องที่สอง

อะแฮ่ม

เทสส์

เทสส์

วัน

ทู

ทรี

โฟว์

ขอขอบคุณ

คุณลูกค้าของฟังกี้ทุกท่าน
ที่มาอุดหนุน
และให้คำแนะนำ
เพื่อนำไปพัฒนาต่อไป

ขอบคุณนะจ๊ะ

เฝ้าบ้าน

2009-04-23T21:21:00.006+07:00

วันนี้คุณมีนัดกับที่บ้านอีกแล้ว ตอนเย็นคุณก็เลยมารับ ที่ออฟฟิศก่อนเวลา
จริงๆคุณไม่ต้องมารับก็ได้ เพราะมันเป็นการขับรถวนไปมา
แต่ในเมื่อคุณบอกว่า มารับได้ เค้าก็ยินดีรับความปราถนาดีเช่นนี้ อิอิ

สิบห้านาทีก็ถึงบ้าน คุณพาเค้ามาส่งบนห้อง(เหมือนเด็กอนุบาลจริงๆ)
คุณเตรียมของที่จะเอาไปบ้านพ่อแม่เสร็จแล้ว

เค้าก็มายืนส่งคุณหน้าห้อง พอคุณเริ่มพ้นประตู เค้าก็แกล้งสะอึกสะอื้น
(รู้สึกตัวเองเหมือนการ์ตูนเข้าไปทุกที)
คุณก็รีบวิ่งเข้ามากอด โอ๋ โอ๋ "พาไปด้วยซะดีไหมเนี่ย"
"ไม่อาว เค้าไม่ไป" (ปัญญาอ่อนใช้ได้)

คราวนี้ คุณก็ออกไปจริงๆแล้ว เราก็มานั่งหน้าคอม เล่นเนต ไปเรื่อย
นานๆจะได้กลับบ้านเร็วแบบนี้ เลยได้รู้ว่าตอนเย็นมีฮาโตริด้วย
สนุกดี ดูยังไงก็ยังน่ารักเหมือนเดิม

ดูๆไปชักเริ่มหิว แต่ไม่ได้ซื้ออะไรมากิน คุณบอกให้ซื้ออะไรก่อนถึงบ้าน
เราก็ดื้อ จริงๆกะจะกลับมากินข้าวต้มมัดที่เอามาจากบ้านแม่ให้หมด

ก็เลยเดินไปหยิบมาอุ่น ถ้าอยู่บ้านคุณการอุ่นอาหารคือการใช้เตาไมโครเวฟ
ถ้าอยู่เราต้องใช้เตาแก๊ส ชีวิตเราสองช่างต่างกันจริงๆ แต่ก็เอาเหอะไมโครเวฟ
ก็ไม่โครเวฟ คุณเคยสอนไว้ว่า ให้กดตั้งเวลา กดเวลา กดเริ่มทำงาน
เครื่องก็จะเริ่มทำงาน แต่ไอตอนใส่ ไม่แน่ใจว่า ใบตองใส่ได้ป่าว แต่คิดว่ามัน
ไม่ใช่พลาสติก น่าจะใส่ได้เนอะ

แล้วก็มานั่งรอหน้าคอม แป๊ปๆ ไมโครเวฟก็เรียก ปิ๊ด ปิ๊ด แปลว่า ข้าวต้มมัดร้อนแล้ว
เดินไปหยิบมานั่งกิน
แง่บ รสชาติไม่เหมือนตอนนึ่งที่บ้านแม่ แข็งนิดๆ ไม่ค่อยอร่อยเลย แต่ก็กินจนหมด
กินเสร็จต้องรีบวิ่งเข้าไปนั่งพูด(พรู่ด)ในห้องน้ำ

สบายท้อง กินอิ่ม ถ่ายคล่อง นี่สิชีวิตที่ถูกสุขลักษณะ อิอิ

เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้เขียนเรื่องความรักของเราเลยเนอะ คุณเองก็เลยไม่ค่อยรู้ว่า
เดี๋ยวนี้เค้าคิดยังไงบ้าง ตัวอย่างเช่นวันเกิดคุณให้ของขวัญ เค้าก็ไม่ได้เขียนบันทึกไว้
แต่เค้าแอบดีใจอยู่เงียบๆนะ ถึงจะรู้ว่า คุณอาจจะไม่เข้ามาอ่านก็ได้ เพราะไม่คิดว่า
เค้าจะเขียนบันทึกหน้านี้

เดี๋ยวนี้ถ้าสังเกตุให้ดี เราไม่เคยทะเลาะกันเลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่รู้สึกเหมือนคุยกันง่าย
เข้าใจกันง่ายขึ้น และยอมกันมากขึ้น มีปัญหาอะไรก็แปลเป็นเรื่องเล่นไปหมด
ก็เลยไม่มีเรื่องให้ทะเลาะ ที่สำคัญกอดกันให้มากขึ้น วิธีนี้ใช้ได้ผล ถ้าคนนึงไม่ว่าง
อีกคนก็เข้าไปกอด ผลัดกันไปมา ทำให้รู้สึกมีกันและกันตลอด (แต่เค้าชอบนะ)

เอ๊ คิดอีกแง่ หรือเพราะเราโตขึ้น ใจเย็นขึ้นก็เลยไม่ทะเลาะกัน
เอ๊ หรือเป็นเพราะเค้าทำตัวดี อยู่ในโอวาท อิอิ

ว่าแล้ววันนี้ไม่มีใครอยู่ ไปหยิบกรรไกรมา ชั่บ ชั่บ ชั่บ ตัดให้ขาดเลยชั่บ ชั่บ ชั่บ

ตัดด้ายที่ขอบกางเกงซะหน่อย.....ยาวเหลือเกิน

เที่ยวสงกรานต์(3)

2009-04-21T15:54:00.002+07:00

ต่อจากทำข้าวต้มมัดเมื่อคราวก่อน(เว้นช่วงนาน เนื่องจากงานเข้า)

จริงๆก่อนไปกินส้มตำหน้าค่าย ก็มีเหตุการณ์มาคั่นก่อน นั่นคือ ป้าและลูกๆ หลานๆ ขับรถกระบะหน้าตาละม้ายรถบรรทุกมาัรับหน้าบ้าน บอกว่าจะพาไปเล่นน้ำทะเล แต่ลืมไปว่า วันนี้มันวันที่ 13 เค้าเล่นน้ำสงกรานต์กันมิใช่รึ

พอรถออกตัว ก็ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้อยากเล่นน้ำสงกรานต์สักนิด แต่พกปืนฉีดน้ำติดตัวไว้อยู่แล้วกะจะไปเล่นที่ทะเล แต่ระหว่างทางก่อนถึงทะเล ก็เจอศึกเสียก่อน ดังนั้นทุกคนจึงต้องทำหน้าที่ของตัวเอง อะไรอยู่ใกล้มือก็หยิบจับมาเป็นอาวุธ

ถังน้ำจืดที่เตรียมไว้สำหรับล้างน้ำเค็ม ก็ต้องมีอันต้องถูกเปิดเอามาใช้ก่อน เมื่อทุกคนพร้อม ก็ลุย...

หน่วยรบพิเศษ

"คุณ"ผู้ไม่มีประสบการณ์การเล่นน้ำสงกรานต์ จึงถูกจับไปอยู่ตรงกลาง เพื่อป้องกันการถูกปะแป้ง ส่วนผู้มีประสบการณ์รายอื่นๆ วางตำแหน่งให้รายล้อมอยู่ด้านนอก หนึ่งในนั่นเป็นแม่ของเราเอง

"แม่"มีอาวุธเป็นขันหนึ่งใบ ใส่น้ำจนเต็ม พร้อมสาดเสมอ แต่ด้วยความเกรงใจ บวกกับความตื่นเต้น ที่ไม่ได้เล่นมานานแล้ว ท่าทางก็เลย เก้ๆกังๆ

บางครั้งมีเป้าหมายให้สาด แม่ก็พลาด สาดก่อนถึงเป้าหมายบางหล่ะ สาดช้าเกินไปบางหล่ะ จนเป้าหมายหนีไปลับตา จะมีก็แต่ถนนลาดยางมะตอยที่ไม่สามารถหลบน้ำจากขันของแม่ได้ (แอบเผาแม่)

"ลุง" มีหน้าที่คอยเติมน้ำในขันให้แม่ นานๆถึงจะได้เติมสักที ตอนหลังก็เลยถอดฝาถังมาทำหน้าที่สาดด้วยอีกคน

"เรา"เตรียมปืนฉีดน้ำมาจากกรุงเทพฯ สองกระบอก ให้คุณหนึ่งกระบอก ของตัวเองหนึ่งกระบอก ซื้อปืนหน้าตาและขนาดไม่เท่ากัน ดังนั้นจึงมีการแย่งชิงกันเกิดขึ้น แต่ในฐานะทหารผู้ปกป้อง ก็ต้องได้ปืนที่ทั้งยิงแรง ยิงไกล และแม่นยำไป ส่วนคุณก็ได้ปืนโดเรม่อนไปแทน

"ญาติๆๆ" คือพี่น้องสาวสามพี่น้อง ไม่มีอาวุธ แต่ก็แบ่งหน้าที่กันไป "คนน้อง"คอยรักษาเกราะกำบัง(เรือยาง) คอยจับเรือไม่ให้ปลิว และเป็นเกราะกันน้ำไม่ให้ฉีดเข้ามาถึงศูนย์กลางของรถได้ "พี่สาวคนโต" ทำหน้าที่ดูแลลูกตัวเองไม่ให้น้ำเข้าตา

และ"พี่สาวคนกลาง" ไม่มีทั้งลูก และเรือยางให้ต้องดูแล ก็เลยต้องทำหน้าที่สำคัญที่สุด นั่นคือ นางนกต่อ คอยล่อให้ศัตรูเข้ามาใกล้รถ จากนั้น เราและหลานอีกคน จะทำการยิง ยิง และยิง ....."เล็งที่ตาเท่านั้น" นี่คือคำสั่ง

ในที่สุด พวกเราทั้งหมดก็มาถึงทะเล อันเป็นที่หมายหลัก ถึงในสภาพเปียกมะล่อกมะแล่ก เมื่อเปียกแล้ว ทุกคนก็เฮโลกันลงน้ำไป ยกเว้นเราสองคน และคุณป้าอีกหนึ่งคน คอยทำหน้าที่เฝ้าของอยู่ริมหาด

คุณไม่ยอมลงน้ำเพราะเคยโดนแมงกระพรุนไฟทำแขนไหม้ จนต้องฉีดยาอยู่หลายเข็ม ความหลังครั้งเก่ามีผลกับปัจจุบัน แถมก่อนลงน้ำหลานตัวแสบยังย้ำอีกว่า ในทะเลมีแมงกระพรุนเพียบเลย...

ไ่ม่ลงน้ำก็ดีอย่าง ได้ถ่ายรูปเล่น

ภาพทุกคนในน้ำ ลิบๆ

ซูมเข้าไป อีกนิด

"เหมือนผู้ประสบภัยทางทะเลมากกว่าเล่นน้ำนะว่ามั๊ย "

พอเล่นน้ำเสร็จแล้ว ทุกคนก็ขึ้นมาแบบหิวๆ ดีนะที่มีข้าวต้มมัดแสนอร่อยไว้ให้กิน อิ่มแล้วก็ขึ้นรถ เตรียมพร้อมรับศึกสงกรานต์รอบสอง

แต่รอบสองฟ้ามืดซะแล้วสิ ไม่่ค่อยมีใครเล่น เล็งๆ จะสาด ก็ไม่กล้าเพราะเห็นแต่งตัวสวยหล่อกันหมดแล้ว พวกเราก็เลยสาดกันเองบนรถ ตีกันบ้างเนื่องจากแย่งอาวุธ อาวุธที่ถูกแย่งมากที่สุดน่าจะเป็นขันของแม่ เพราะทีเดียวเปียก แม่จึงต้องให้สิทธิ์คนละขัน โดย"คุณ"เป็นผู้ถูกเลือกให้เปียกมากที่สุด

เมื่อเห็นคุณโดนแกล้ง เราก็เปิดศึกยิงหลานตัวแสบทันที แต่ผลก็คือแพ้ เพราะแม่มันอยู่บนรถด้วย ถ้าฉีดลูกต้องโดนพี่สาวตบแน่ๆ ว่าแล้วก็แกล้งยอมแพ้ซะดีกว่า

แต่เจ็บใจชะมัด ที่น้ำในกระบอกปืนของหลานตัวแสบเป็น "น้ำเค็ม" ไว้ให้โตกว่านี้หน่อยเหอะ จะเอาน้ำเค็มมายิงตา ยิงตา แก้แค้นซะเลย

สอบถามความรู้สึกของคุณที่เพิ่งเคยเล่นสงกรานต์บนรถกระบะเป็นครั้งแรกในชีวิต ได้ความว่า "สนุกมาก"

เที่ยวสงกรานต์ (2)

2009-04-17T17:55:00.000+07:00

มาบ้านแม่ทั้งที เย็นนี้ก็ต้องทำอะไรกินกันซะหน่อย ว่าแล้วก็ออกไปตลาดยกบ้าน ซื้อพวกกุ้ง กั้ง ปู ปลา มาปิ้งกินกัน พอเลี้ยวเข้าบ้านมา เห็นเจ้าดุ๊กดิ๊ก กับแบมบู หมาแม่ลูกวิ่งออกมาทำหน้าประจบเอาใจแบบแปลกๆ

แล้วก็ไม่ยอมเข้าบ้าน แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ลงจากรถปั๊บ เปิดไฟปุ๊บ ตกใจมาก ศพไก่สิบกว่าตัวนอนอยู่เป็นกลุ่มดำๆขนาดใหญ่ กองอยู่ใต้ต้นไม้ หันมองสองตัวที่เพิ่งวิ่งมาประจบทำหน้าแปลกๆ มันนั่นเอง

ภาพสุดท้ายของแม่ไก่และลูกๆ

แม่กับลุงเดินเข้าไปดูในเล้าไก่ เจอศพแม่ไก่นอนอยู่ในเล้าอีกตัว โดยก็มีลูกไก่สองตัวผู้รอดชีวิต ยืนอยู่ข้างๆศพแม่ไก่ ได้ฟังแม่บอกอย่างนั้น เราสองคนถึงกับอึ้ง น้ำตาแอบไหล ย้อนนึกถึงภาพแม่ไก่เดินพาลูกไก่หากินรอบๆบ้านในตอนเย็น เวลาเจอของกินแม่ไก่จะร้องเรียก ลูกๆ ก็จะวิ่งตามจิกกินตรงที่ที่แม่เลือกไว้ให้แล้ว

พรุ่งนี้ลูกไก่สองตัวนี้ก็ต้องเดินหากินกันเอง มันจะรู้ไหมว่า แม่มันตายแล้ว

ถ้ากลับมาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ลูกไก่สองตัวก็คงไม่รอด แม่บอกว่าต่อไปจะไม่เลี้ยงไก่อีกแล้ว จะเลี้ยงสองตัวที่เหลือนี้ให้ดีก็พอ ......เฮ้อ

ลืมเรื่องของไก่ไปซะ แล้วมานั่งประกอบเตาปิ้งที่ซื้อมานานแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสได้ใช้ มาครั้งนี้ก็เลยจัดการประเดิมซะเลย อ่ะ อ่ะ อย่าเข้าใจผิดว่าเราจะปิ้งไก่ เราจะปิ้งกุ้ง กั้ง ปู ปลาที่ซื้อมาจากตลาดต่างหากเล่า

แม่ตำน้ำจิ้มทะเลรสเด็ดเอง ส่วนเราก็ผลัดกันปิ้งไปกินไป คุณชอบกั้งที่สุด บอกว่าเนื้อหวาน รสชาติคล้ายปูและกุ้งผสมกัน ไว้คราวหน้าซื้อมาอีกเนอะ ปู 5 ตัว กับกั้ง 3 ตัว จ่ายไป 140 บาท คุ้มสุดๆ ได้รู้วิธีเลือกเพศปูด้วย แถมโชคดีมีปูไข่ติดมาด้วยหนึ่งตัว

กินจนท้องจะแตก นั่งไปคุยไป คุยกันนานไปหน่อย ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าๆ ต้องแยกย้ายไปเข้าคิวอาบน้ำ ....หน้าห้องน้ำมีขนไก่เต็มไปหมด มีกลิ่นไก่ด้วย ชวนให้นึกภาพสยองตอนหัวค่ำ คุณบอกว่าคุณต้องรีบอาบเพราะกลัวได้ยินเสียงไก่เดินไปมา

แถมห้องน้ำบ้านแม่ก็น่ากลัวเสียเหลือเกิน เปิดโล่งอาบแสงจันทร์ เห็นเงาต้นไม้โบกไปมา มีสารพัดเดินไปมาให้รู้สึกหวาดๆ หนึ่งในนั่นมีจิ้งจกรวมอยู่ด้วย แล้วเราก็ดันกลัวจิ้งจกเป็นที่สุด ตอนอาบก็ต้องก้มหัวงุดๆ เหมือนกำลังแสดงความเคารพ ตลอดเวลาที่อาบ จิ้งจกจะได้ไม่โดดลงมากลางหลัง

ตอนเช้าตื่นมานั่งกับแม่ใต้ต้นไผ่ แม่บอกว่าจะทำข้าวต้มมัดเล่นกัน ให้พวกเราได้ีมีกิจกรรม จะได้ไม่เบื่อ จริงๆ อยู่แบบนี้ก็ไม่เบื่อนะ แต่ถ้าแม่เสนอมา เราก็พร้อมสนอง

เริ่มต้นด้วยการ

เตรียมวัตถุดิบ...

1.รับบริจาค ใบกล้วย มะพร้าว และกระต่ายขูดมะพร้าว จากคุณป้า(พี่สาวของแม่) ข้างบ้าน

2.หยิบกล้วยที่แช่เย็นไว้เนื่องจากกินไม่หมดออกมา

3.ข้าวเหนียวจากเพื่อนแม่ที่เป็นชาวลาวเอามาให้หลายวันแล้วแต่ยังไม่ได้กิน

4.น้ำตาลมะพร้าวน้ำหอม ซื้อเมื่อครั้งที่ไปอัมพวาสามเดือนก่อน

5.เชือกฟางไว้มัดข้าวต้ม

6.เกลือ น้ำตาล

7.ซึ้งนึ่ง

8.เตาถ่าน

9.กระทะทองเหลือง (ร้อนดี ร้อนนาน ร้อนทน)

10.ไม้พาย

11.แรงงานลูกๆ

แรงงานที่ 1 = คุณ

แรงงานที่ 2 = เรา

.......

ขั้นตอนการทำ..

1. เอาใบตองไปผึ่งแดดให้นิ่ม หาผ้าสะอาดเช็ดใบตอง ฉีกไว้ให้ขนาดพอห่อ กะจำนวนแผ่นเป็นเลขคู่ แล้วก็หันมาปอกเปลือกมะพร้าวออก เสร็จแล้วก็ตอกมะพร้าวให้แตก เอาน้ำใส่แก้ว ชิม ถ้าหวานก็กินเล่นไป ที่เหลือเอามาใส่ในกะทิ แทนน้ำเปล่า

เรียกแรงงาน ที่ 1 ให้ปีนขึ้นไปนั่งบนกระต่าย ท่าไหนก็ได้ จากการทดลอง ทราบว่า ถึงไม่เซ็กซี่ก็ขูดได้เช่นกัน ขูดไปเรื่อยๆ จนกว่าสีขาวของเนื้อมะพร้าวจะหมด ขอเตือนว่าอย่าหลับขณะขูด กระต่ายอาจบาดมือท่านได้

....

2. บีบน้ำกะทิใส่ในกระทะทองเหลือง ใส่ข้าวเหนียวลงไปในกระทะที่มีกะทิ ติดไฟวางเตา เรียกแรงงานที่ 2 มาเคี่ยวข้าวเหนียวไปมาด้วยไม้พาย อย่าให้ไหม้ติดกระทะ ใส่น้ำตาล ใส่เกลือ ใส่น้ำตาลปึกลงไป ......ถ้าอยากถ่ายรูปตอนนี้ ควรรีบ เพราะเราไม่สามารถเดาไฟในเตาถ่านได้เลยว่าจะแรงตอนไหน

ใช้ ความอดทนและใจเย็น ค่อยๆ วาดไม้พายไปเรื่อยๆ บางขณะอาจเรียกแรงงานที่ 1 มาช่วยบ้าง วิธีสังเกตุว่าข้าวเหนียวสุกหรือยัง ให้เรียกแม่มาชิม หรือถ้าเกรงใจแม่ ก็ดูว่าน้ำกะทิแห้งเข้าเนื้อข้าวเหนียวหมดแล้ว ก็ถือว่า ใช้ได้แล้วหล่ะ

....

3. ข้าวเหนียวสุกแล้ว เรียกแรงงานที่ 1 และ 2 มานั่งที่โต๊ะ ตักข้าวเหนียววางบนใบตอง เอากล้วยวางไว้ตรงกลาง จับใบตองห่อตามแม่ที่แม่ทำให้ดู (เร็วจนถ่ายไม่ทัน) เอากะทิมาทาตรงข้าวเหนียวเล็กน้อย เพิ่มความมันให้ข้าวเหนียว

ห่อได้สองคู่ก็จับมัดเข้าด้วยกันด้วยเชือกฟาง หรือเชือกกล้วย วิธีมัดก็ตามรูปเลย

มัดเสร็จแล้วจับยัดใส่หม้อซึ้ง ปิดฝาให้สนิท .......รอ

...

4.สังเกตุสีใบกล้วย ถ้าสีเข้มๆ แปลว่า สุกแล้ว ลองหยิบมาแกะดู แล้วก็ชิม อิอิ ทำเอง กินเอง ก็ต้องอร่อยอยู่แล้ว

อ้อ ถ้าข้าวเหนียวเหลือ แต่กล้วยหมด ก็เอาใบตองที่เหลือมาห่อข้าวเหนียวที่เหลือซะ ไม่ต้องใส่ไส้อะไรเพิ่ม เอาไปวางปิ้งบนเตาถ่านที่ยังไม่ดับ วางทิ้งไว้ พอเห็นว่าจะไหม้ ก็ให้กลับด้านสักหน่อย ปล่อยไปเรื่อยๆ ให้ไฟมอดไปเอง จากของเหลือๆมารวมกัน ก็จะได้ข้าวเหนียวปิ้งกลิ่นหอมฉุย ฉุย ฉุย

ถึงตอนนี้ เราก็มีข้าวต้มมัด และข้าวเหนียวปิ้ง มากินเล่นกันแล้ว

ทำ เสร็จก็ยกพลออกไปหาส้มตำตรงหน้าค่ายนเรศวรกินกัน แม่ชอบกินร้านแซ่บอีหลี โชคดีที่ร้านไม่ได้หยุดวันสงกรานต์ เราก็เลยได้เอาข้าวเหนียวปิ้งมากินกับส้มตำ ก็อร่อย เข้ากันดีนะ

อ๋อเก็บตกอีกเรื่องตอน ปิ้งข้าวเหนียวที่เหลือ แม่เห็นไฟมอด ก็เลยเอากะลามะพร้าวที่ขูดเสร็จแล้วใส่ไปในเตาถ่าน ควันโขมงเต็มบ้าน ผึ้งที่อยู่ในต้นไผ่ก็เลยบินหนีไปเพราะคิดว่าเราเผาไล่ แต่ไม่คิดว่าจะหนีกันไปเร็วมาก ด้วยความตกใจ เราก็เลยเรียกลุงมาช่วยผึ้ง ลุงก็เลยยกเตาหนีไปไกลๆ ........ลุงบอกว่า กะลามะพร้าวมีน้ำมันอยู่ พอโดนไฟก็เลยมีควัน

พอควันจาง ไม่นานผึ้งก็บินกลับมาอยู่กับรังเหมือนเดิม ค่อยรู้สึกโล่งหน่อย ยังไม่อยากกินน้ำผึ้งกับข้าวเหนียวปิ้ง

เที่ยวสงกรานต์ (1)

2009-04-17T11:55:00.000+07:00

วันหยุดยาวแบบนี้ ต้องไปหาแม่ แต่พอโทรไป แม่บอกว่า ไม่อยากให้กลับ เพราะกลัวรถจะติดบ้างหล่ะ กลัวเราไม่สะดวกสบายบ้างหล่ะ ฝนตกแฉะบ้างหล่ะ สุดแท้แต่แม่จะยกเหตุผลมา เราก็เลยห่อเหี่ยว เพราะต้องติดอยู่ในกรุงเทพฯ ไม่ได้ไปเที่ยวไหน หรือขับรถออกต่างจังหวัดแบบคนอื่นๆ และแน่นอนกับข้าวกับปลาช่วงวันหยุดยาวแบบนี้ก็จะหากินยากกว่าปกติ

เมื่อรู้สึกไม่มีที่ไป ก็เริ่มโทรหาเพื่อน เพื่อนบอกว่า "จะไปเชียงใหม่พรุ่งนี้ตีสาม" ได้ยินอย่างนั้นเราสองคนก็กระดี๊กระด๊าจะตามไปด้วย เลยรีบกลับบ้านไปเก็บเสื้อผ้าเตรียมหนีตามเพื่อนไป

ตามนัดหมายตีสามจะมารับเราสองคนที่บ้าน แต่ตอนขากลับเราสองคนต้องจองตั๋วเครื่องบินกลับเอง เพราะวันกลับไม่ตรงกัน แต่พอเช็คราคาตั๋วเครื่องบินทำเอาตกใจกระเป๋าแฟบทันที สองคนสี่พันกว่า แพงสุดๆ ถ้ากลับหลังจากนั่นอีกวัน ค่าตั๋วดีดตัวเป็น เจ็ดพันกว่า ก็เลยเปลี่ยนใจกระทันหัน โทรไปบอกเพื่อนอีกรอบว่า "เปลี่ยนใจจะขับรถไปกันเอง ประหยัดกว่ากันเยอะเลย"

ตกลงกันเป็นที่เรียบร้อย ก็เริ่มจัดเสื้อผ้า จัดเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบตีสอง หันมาคุยกันว่า จริงๆแล้วความอยากไปของเรามีแค่ 40% คุณเองก็อยากไปแค่ 30% เมื่อเปอร์เซ็นไม่มากกว่าห้าสิบ ก็เลยเปลี่ยนใจ ไม่ไปเชียงใหม่ดีกว่า

ตื่นตอนหกโมง เพราะเสียงโทรศัพท์ "อยู่ไหนแล้ว" เสียงเพื่อนร่วมทริปโทรมาตาม "หุหุ ยังอยู่บ้านอยู่เลย" แล้วก็แจงเหตุผลที่ไม่ได้ไปด้วย เพื่อนหัวเราะ แล้วก็ไม่ได้ว่าอะไร สักพักโทรศัพท์ก็ดังอีกรอบ คราวนี้เป็นเสียงของแม่ แม่บอกว่า เปลี่ยนใจแล้วหล่ะ ถ้าลูกไม่ได้ไปไหนให้กลับไปอยู่บ้านแม่ก็ได้ แม่เป็นห่วงกลัวลูกจะเหงาช่วงเทศกาล เราก็เลยกระดี๊กระด๊าอีกรอบ แถมไม่ต้องจัดของอีกตะหาก แค่อาบน้ำแล้วก็ไปได้เลย อิอิ

เมื่อปืนฉีดน้ำก็พร้อม เพลงก็พร้อม กล้องก็พร้อม เกมส์ก็พร้อม คนก็พร้อม ทุกอย่างพร้อม ก็ออกเดินทางได้

....

ขับไปไม่นานก็ถึงบ้านแม่ มาคราวนี้ กะว่าจะอยู่สักสองวันแต่เกิดเรื่องม็อบเสื้อแดงที่กรุงเทพฯ เกรงว่าแม่จะเป็นห่วงก็เลยได้อยู่กับแม่เพิ่มอีกวัน

กิจกรรมแรกที่ทำที่บ้านแม่ก็คือ เดินถ่ายรูปดอกไม้ที่แม่ปลูก ถ่ายเก็บไว้ทุกครั้งที่มา มีแต่ความเปลี่ยนแปลง และส่วนใหญ่ที่บานช่วงนี้จะเป็นดอกกล้วยไม้ แม่เดินตามมาเล่าให้ฟังว่า เขาขายกองละยี่สิบบาท กองนึงจะมีหลายๆ ต้น ไม่รู้เลยว่าที่หยิบมาเป็นพันธุ์อะไร ต้องลองเอามาเกาะๆไว้กับต้นไม้บ้าง บนคบไม้บ้าง หนึ่งปีผ่านไป ถึงจะได้เห็นว่าหน้าตา ดอกที่เราซื้อมา เป็นแบบนี้นี่เอง

ดอกอื่นที่ไม่ใช่กล้วยไม้ เราก็มี

เราไม่ค่อยรู้ชื่อดอกไม้ จึงมิอาจจะเรียกได้ ขอเรียกที่อยู่ในสวนนี้ว่า "ดอกไม้ของแม่" ....ง่ายดี

รอแห้ง

2009-04-09T20:22:00.001+07:00

ว่าแล้ว เราก็มีเรื่องเปียกๆ รับสงกรานต์กับเค้าเหมือนกัน

ปฎิบัติการ แอบงีบ : ล้มเหลว

อุดหนุน

2009-04-03T14:34:00.003+07:00

เมื่อวันที่ 1 คนรู้ใจเปิดร้านสาขาใหม่ที่เซ็นทรัลแจ้งวัฒนะ ก็เลยมุ่งหน้าไปทันที จริงๆแล้วก็ต้องไปตลอด เพราะต้องเป็นคนออกแบบ ถ้ายังจำได้ ที่เคยเขียนเรื่องวัดพื้นที่ใน บล๊อคหน้าก่อนนู้น ก็คือที่นี่นั่นเอง ทำตั้งแต่สากกระเบือยันเรือรบ (ฝึกไว้ เผื่ออนาคตจะได้เป็นเจ้าของร้านกับเค้าบ้าง)

แต่ก่อนจะดูร้านที่ทำ ขออนุญาติออกตัวก่อนว่า นี่เป็นร้านที่สองที่ได้ทำงานตกแต่ง ครั้งแรกทำให้กับร้านนี้ แต่เป็นสาขาเมเจอร์รัชโยธิน แต่ด้วยเวลาและข้อจำกัดหลายอย่าง (ออกตัวสุดๆๆ) ก็อาจมีผิดพลาดบ้าง (นั่นก็คือข้ออ้าง) แต่ก็ยังดีใจที่ได้ลอง

อันนี้เป็นแบบที่ส่งให้เซ็นทรัลครั้งที่ 1 ส่วนแบบล่าสุดไม่ได้ติดตัวมาด้วย เลยอดเห็นการเปรียบเทียบความเหมือนหรือต่างของแบบล่าสุด

เฟอร์นิเจอร์ ก็ให้แม่กับลุงเป็นคนทำ เป็นการกระจายรายได้สู่ชุมชน อิอิ แม่เริ่มมีผลงานมากขึ้น กำลังคิดว่าจะทำเว็บให้แม่เผื่อได้รับงานเพิ่ม อาจจะให้แม่จัดสวนด้วย พูดไปพูดมาเหมือนลูกอกตัญญู ใช้แรงงานแม่ตัวเองเนอะ

แต่มีเรื่องที่ทึ่งมากๆ คือ เฟอร์นิเจอร์ 70 ชิ้น แม่กับลุง และน้องชาย สามคนต้องจัดจิ๊กซอโต๊ะเก้าอี้ยัดเข้าไปในรถกะบะเก่าๆ ได้ครั้งละประมาณ 15 ตัว ซึ่งถือว่าเยอะมากๆ ขนจากหัวหินสี่เที่ยวเพื่อทยอยนำมาส่ง แม่ไม่อยากจ้างรถคันใหญ่ เนื่องจากต้องประหยัดค่าใช้จ่าย (แต่ยอมเหนื่อย)

แล้วพอถึงวันที่เราต้องเป็นคนขนเก้าอี้เอง เราสองคนช่วยกันขน ขนได้เพียงเที่ยวละ 4 ตัว เท่านั้น นึกย้อนกลับไป แม่กับลุงขนกันได้ยังไงเนี่ย ยกนิ้วให้เลย

เอาหล่ะ อารัมภบทกันนานมากแล้ว เดินทางไปร้านจริงกันเลยดีกว่า เพื่อความรวดเร็วเราจะพาทุกท่านขึ้นทางด่วนจากยมราช เพื่อไปแจ้งวัฒนะ ................. รถซิ่งมากไปหน่อย ถ่ายมาอ่านป้ายบอกทางไม่ออกเลย

ลงทางด่วนเลี้ยวซ้าย ตรงไปอีกหน่อย ก็จะเห็นเซ็นทรัลแจ้งวัฒนะอยู่ทางซ้าย ห้างนี้เพิ่งเปิดมาไม่นาน ก็เลยค่อนข้างเงียบ ขึ้นไปชั้น 6 เดินหาสักหน่อยก็จะเจอร้านหน้าตาเป็นนี้ แต๊ แด

ด้านหน้ายังไม่เรียบร้อย (แก้ตัวอีกแล้ว) เพราะทุกอย่างต้องยื่นขอกับทางเซ็นทรัล ตอนแรกขอมีรูปอาหารแปะด้านหน้า เค้าก็ไม่ให้บอกว่า ฮาร์ทเซลเกินไป (แต่ขายอาหารไม่ให้ติดรูปอาหารเหรอ) เลยต้องหาวิธีอื่น (ที่ยังคิดไม่ออก)

ผู้จัดการร้านก็เลยต้องหาทางช่วยตัวเองไปก่อนด้วยการ วางป้ายโฆษณาชั่วคราวไว้ เพื่อบอกลูกค้าว่า ร้านขายอะไร ไม่ยังงั้นคนก็ไม่กล้าเข้าไปแน่

ด้านหน้าซินแสบอกให้มีปลา แต่เราไม่รู้จะเอาปลาไว้ตรงไหน ก็เลยแอบใส่ปลาสองตัวไว้ในดงเบญจมาศ แก้เคล็ดแบบดำน้ำโคลนกันไป ไม่ต้องมองหาปลานะ เพราะมันไม่น่ารัก

โคมไฟซื้อจากสวนจตุจักร

ถ้าปิดไฟจะเหมือนสุ่มไก่ลอยฟ้า

แต่ก็ดูจีนดีนะ

ใส่ไฟไว้หลังภาพอาหาร

พอถ่ายออกมา มืดๆชอบกล

การให้ไฟของร้าน ยากกว่าที่คิดเยอะ ยากจนรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก ถ้าได้เรียนโดยตรง ต้องสนุกแน่ นึกอิจฉาพวกเรียนอินทีเรีย ได้สร้างสรรค์งาน ที่เขียนกระดาษ แต่ออกมาเป็นสามมิติได้

เกี๊ยวเห็ดหอมทอด

ไปวันแรกก็เลยได้กินฟรี

ส่วนอาหารจานอื่นถ่ายไม่ทัน พออาหารมาถึงก็จ้วงกันใหญ่ คว้ากล้องไม่ทัน คว้าได้แต่ช้อนแทน นึกได้ตอนอาหารหมดแล้ว ได้แต่บ่นอุบ........ แต่ไม่เป็นไร อย่างที่บอกว่า เราทำทุกอย่าง ดังนั้นภาพอาหารก็ต้องถ่ายกันเอง ช่วงเศรษฐกิจไม่ดี ทำอะไรได้ก็ต้องทำ ประหยัดอะไรก็ต้องประหยัด ช่วยๆ กันไป

ถ้ามีโอกาสก็แวะมาอุดหนุนกันนะจ๊ะ อิอิ

...

สุดท้ายนี้....ขอบคุณ "คุณ" ที่ให้โอกาสเค้า ได้มีประสบการณ์การทำงานที่น่าประทับใจเช่นนี้

และยิ่งภูมิใจที่สุด ก็ตอนที่แม่มานั่งที่ร้าน (ตอนยังไม่เปิด) แล้วแม่บอกว่า "แม่ชอบ" แค่คำนี้คำเดียว รู้สึกตัวลอยเลย ถ้าขยันๆ เก็บเงินเยอะๆ เก็บประสบการณ์มากๆ วันนึงเราคงมีโอกาสได้ออกแบบ และสร้าง ร้านเล็กๆ ของตัวของเราเองบ้าง

แอบหันไปถามแม่ว่า แม่ดีใจไหม ที่ในร้านมีโต๊ะ และเก้าอี้ของแม่เต็มไปหมด แม่ยิ้มแล้วก็บอกว่า "แม่ดีใจมาก" ^^

แล้วคุณหล่ะ ชอบไหม ^^

แบบว่าชอบ

2009-04-01T14:50:00.001+07:00

โปสการ์ด

ที่น้องพิ้งชวนให้วาด

ในหัวข้อ "โปสการ์ดกาแฟ"

วาดเสร็จ

ก็ดันชอบมากๆ

ทำไมวาดในคอมพิวเตอร์

มันถึงได้วาดง่าย

และดีกว่าวาดบนกระดาษนะ

สงสัย

คงต้องวาดบนกระดาษ

ให้เยอะขึ้นซะแล้วสิ

แต่

วาดบนกระดาษ

มันช่าง

เปลืองสี

เปลืองกระดาษ

เปลืองเวลา

แต่ได้อารมณ์

....

ว่ามะ

อยากได้

2009-03-31T19:25:00.002+07:00

อยากมี..รองเท้าเป็นลายของตัวเองบ้าง

ก็เลยไปซื้อรองเท้าจากสวนจตุจักรมาหนึ่งคู่

ได้มาคู่เดียวเพราะคุณเป็นเด็กเท้าขนาดพิเศษ ไม่มีไซด์

ตั้งใจไว้ว่าจะลองเพ้นท์ดูก่อน

แต่พอได้รองเท้ามาจริงๆ ดันคิดไม่ออก

ว่าจะทำแบบไหนดี

เลยปล่อยให้รองเท้านอนตากยุงใต้โซฟาอยู่หลายวัน

อยากใส่ก็อยากใส่ แต่กลัวพื้นรองเท้าเปื้อน

และแล้วเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา สบโอกาสเหมาะ

ก็เลยหยิบอุปกรณ์มาวางไว้....เตรียมพร้อม

ร่างๆๆๆๆ วาดๆๆๆๆ

ป้ายๆๆๆๆ ทาถู ทาถู

อย่างประณีต

ออกมาเป็น

วาดยากกว่าที่คิด เลยไม่เป็นอย่างที่คิด

แล้วก็ไม่ได้ลงสีอย่างที่คุณขอด้วยนะเออ

เดี๋ยวไขว้ขา ก็หันมาแล้วนะ.....

อยากกินยำ

2009-03-31T15:37:00.005+07:00

เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเค้า เวลาอยากกินยำ เราก็ซื้อปากซอยก่อนเข้าบ้านกินได้เลย แต่เดี๋ยวนี้ย้ายมาอยู่บ้านคุณ เวลาอยากกินยำ ต้องทำกินเอง

โดยคุณจะเป็นคนทำให้กิน ส่วนเค้าเป็นคนหาซื้อวัตถุดิบในตลาดตอนเย็นระหว่างทางปั่นจักรยานกลับบ้าน แต่วันที่ไปซื้อวัตถุดิบ ดันมีประท้วง ร้านรวงก็เลยปิดเร็วขึ้น ร้านวุ้นเส้นและหมูยอเจ้าประจำก็เลยไม่มี
ต้องไปซื้ออีกร้านนึง เป็นร้านอาแปะแก่ๆ ใส่แว่นตาหนาเตอะ พูดอะไรก็ไม่ค่อยได้ยิน เลยเลิกถาม หยิบหมูยอแท่งบะเร่อเฮ้อ และวุ้นเส้นแห้งๆ แล้วก็จ่ายเงินไป

กลับถึงบ้าน คุณพร้อมอยู่แล้ว จัดการทำทุกอย่างเสร็จภายในพริบตา

ฮ้าาาาา เผ็ดแสบปาก กินไปลิ้นก็ชา ผลมาจากครั้งก่อน คุณใส่พริกแล้วรู้สึกว่าไม่เผ็ด มาวันนี้คุณก็เลยใส่เพิ่มอีกสามเท่า

เราสองคน นั่งกินไปปากบวมไป เผ็ดแต่อร่อย ไม่ใช่เพราะคุณทำเลยชม แต่เพราะอร่อยจริงๆ ^o^ ขนาดหมูยอรสชาติแปลกๆ เราก็ยังคงกินกันจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือสักชิ้นเดียว

คืนนั้นคุณนอนคลื่นไส้ทั้งคืน ไม่รู้ว่าเพราะหมูยอสีแปลก หรือเพราะกินเผ็ดเกินไป
ส่วนเราเหรอ ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด กระเพาะหนังแท้ก็ดีอย่างนี้แหล่ะ

รอ..

2009-03-28T16:53:00.003+07:00

(เขียนที่บ้านคุณเมื่อคืนวันศุกร์...)

คืนนี้คุณต้องไปทำธุระกับที่บ้าน และคงต้องกลับบ้านดึก ไอ่เรารึก็ย่ามใจ คิดว่าคงไม่หิว เมื่อตอนเลิกงาน ปั่นจักรยานกลับบ้านก็ไม่ได้ซื้ออะไรติดไม้ติดมือกลับมากินด้วย

ตอนนี้เที่ยงคืน ดันหิวซะนี่ ....ฝรั่งจิ้มน้ำปลาหวาน ตอนหัวค่ำเอาน้ำย่อยไม่อยู่ ความอยากมันมีมากกว่า ก็เลยต้องตัดใจ ฉีกถุงมาม่าแห้งไร้คู่กิน ที่ต้องเป็นถุงไร้คู่ เพราะวันก่อนคุณหิวแล้วก็แอบกินไปก่อนแล้วหนึ่งห่อ วันนึ้ถึงคราวเราแอบกินบ้างหล่ะ จะได้ไม่ไร้คู่อีกแล้วนะเจ้ามาม่าน้อย

รื้อๆ ตู้เย็นดูว่ามีอะไรหลงๆ อยู่บ้าง เผื่อเอามาเพิ่มอรรถรสได้บ้าง... รื้อๆ ก็เจอกระปุกน้ำพริกปลาย่าง ถ้าคลุกกับมาม่าก็คงอร่อยแน่ แต่เราคงไม่เอาของดีมาปนกันอยู่แล้ว ยัดกระปุกน้ำพริกปลาย่าง ไว้ที่เดิม แล้วทำการรื้อต่อ ก็ไปสะดุดกับกล่องอาหารทะเลที่เห็นมาหลายวันแล้วหล่ะ แต่ดูๆสีสันไม่น่าจะเสียนะ จัดการเลือกแต่ปลากับปลาหมึกใส่จาน ยัดเข้าเตาไมโครเวฟ เรียบร้อยเดินมาเสียบปลั๊กกระติกน้ำร้อนทิ้งไว้ รอ..

เดินมานั่งทำงานได้แค่สามนาที ก็ต้องวิ่งไปเทน้ำร้อนใส่ชาม ใส่เครื่องปรุง จัดการคลุกเคล้า พอเข้าที่ก็เทใส่จานที่มีปลา กับปลาหมึกรอ...อยู่แล้ว หน้าตาน่ากินชะมัด ถ้ามีผักสักหน่อย อร่อยไปเลย

เดินไปหยิบกล้องมาถ่ายๆ แต่ถ่ายยังไงก็ไม่ชัด สงสัยจะหิวแล้วหล่ะ จัดการโซ้ยเลยดีกว่า

มื้อนี้ 5 บาท เพราะปลากับปลาหมึกขโมยมา

ระหว่างกินแอบคันนิดๆ สงสัยปลาจะวางติดกับกุ้งมากเกินไป กลิ่นกุ้งก็เลยติดมาเยอะไปหน่อย.....คิดว่าอาการแพ้กุ้งของเราจะหายสนิทแล้วซะอีก

ฮ้า อิ่ม อร่อย สบายท้อง ผึ่งพุงไว้แป๊ปนึง ก็เก็บจานไปล้าง แล้วก็มาเปิดหนังดู จบไปหนึ่งเรื่อง อารมณ์ขี้เกียจก็ยังไม่หาย

ไปอาบน้ำดีกว่าเผื่อตัวเย็นๆ จะมีอารมณ์ขยันทำงานบ้าง

.........

ตัวเย็นเรียบร้อย มานั่งอัพบล็อคก่อนทำงานดีกว่า วันนี้ขยันเนอะ อัพไปสองครั้งติดๆ ไม่รู้สึกเบื่อ

..............ถ้านั่งเล่นโน้นเล่นนี้แล้วยังไม่มีอารมณ์ทำงานอีก ก็จะทำตัวอู้สมบูรณ์แบบไปเลย อู้รอ...................คุณกลับบ้าน (เหตุผลดี น่าสรรเสริญ)

งานที่ไม่ผ่าน

2009-03-27T16:10:00.005+07:00

วันนี้นั่งลบไฟล์งานที่ทำให้เครื่องอืด อยู่ดีๆก็เจองานที่เคยทำไว้แล้วทางบก.เลือกอีกเรื่องไปแทน ก็เลยหยิบเอางานที่ไม่ผ่านมาใส่ไว้ในบล็อคดีกว่า ....เผื่อวันนนึงคอมเดี้ยงแล้วงานหายไปเลย ...

....โครงเรื่องมาจากน้องชายตอนอยู่ประถม...

เคยคุยกับคุณ เมื่อนานมาแล้ว เรื่องการ์ตูนที่วาด คุณบอกว่า "ถ้าทำงานให้ได้เหมือนที่วาดเล่น จะดีมากๆ ถ้าตั้งใจมากๆ งานจะเชย" เราก็เลยเอาคำนี้กลับมานั่งคิด

"เชย" มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ หน่ะแหล่ะ ไม่รู้ทำไม ขนาดพยายามดูรูปเยอะๆ ดูงานกราฟฟิกเจ๋งๆ สไตล์ก็ยังเชยอยู่ดี แล้วยิ่งเวลาที่ตั้งใจมากๆนะ งานจะออกมานิ่งๆ เงียบๆ เหมือนไม่มีชีวิต ที่สำคัญงานจะออกแนวเศร้าๆด้วย เอ๊ หรือว่าหันมาเอาดีทางวาดเล่นอย่างเดียวดีน้า

............

วันนี้คุณป่วยๆ ไม่รู้เป็นเพราะหมูยอที่เราซื้อมาเมื่อวานหรือเปล่า นอนซมตลอดเวลา เมื่อเช้าตอนเราออกจากบ้านก็ได้แต่ยืนเรียกอยู่ข้างเตียง ว่าจะไปทำงานหล่ะนะ ส่วนคุณลืมตาขึ้นมามองๆ แล้วยกมือโบกไปมาช้าๆ เราก็ลังเลว่าควรไปทำงานหรือเปล่า แต่ถ้าวันนี้ไม่ไป ต้องโดนไล่ออกแน่ โทษฐานหายหัวบ่อยเกินไป

จริงๆวันนี้ตื่นเช้ากว่าปกติ เพราะแม่เอาของมาส่งแถวแจ้งวัฒนะ ตอนปั่นจักรยานนึกเสียใจที่ไม่ได้ไปช่วยแม่ขนของ ดูเป็นลูกอกตัญญูยังไงก็ไม่รู้ รู้สึกผิดแต่ก็ไม่ได้ทำอะไร ยิ่งผิดเข้าไปใหญ่

พอแม่ขนของเสร็จ แม่ก็โทรมา บอกว่าขนของเสร็จเรียบร้อยแล้ว แล้วบอกไม่ให้เรารู้สึกผิดที่ไม่ได้ไปช่วย เราก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีก ทำไมเราชอบเป็นคนแบบนี้นะ ลังเล ลังเล จนสุดท้ายก็ต้องรู้สึกแย่กับตัวเอง เฮ้อ

ช่วงบ่ายคุณโทรมา ว่าอาการดีขึ้น คงไม่ต้องไปหาหมอ อันนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่รู้สึกผิด ที่ดูแลคุณไม่ได้ วันนี้เลยกลายเป็น ลูกที่แย่ และเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องไปหนึ่งวัน

ปล.แค่วันเดียวเท่านั้นแหล่ะ วันอื่นๆ เป็นลูกที่ดี เป็นแฟนที่น่ารัก ^^

เมื่อ..

2009-03-26T17:38:00.004+07:00

เมื่อเจ้านายไม่อยู่
เมื่อ msn หลุด

ก็เลยว่าง

^
^
^
แบบเนี่ย

ตามัว

2009-03-24T18:44:00.002+07:00

ระวัง!!

อยู่หน้าคอมพิวเตอร์นานๆ จะทำให้

ตามัว

หน้าแก่

และท้องอืด

ดูสิ มองยังไงก็ไม่ชัด

ว่าแล้ว แอบงีบดีกว่า

(คืนนี้ไม่ต้องทำงาน โฮะ โฮะ)

ของค้าง

2009-03-20T18:36:00.005+07:00

คลิกแล้วจะเห็น

^
^
^
MV
ที่ทำไม่เสร็จ

เอามาปัดฝุ่นทำให้เสร็จ

เพื่อจะเริ่มทำอะไรใหม่ๆ

ที่ดูว่า จะเหมือนเดิม

กลับบ้าน

2009-03-16T13:46:00.007+07:00

วันเสาร์ มีภาระกิจ ต้องพาน้องชายไปส่งให้แม่ ระหว่างทางเจอฝนเล็กน้อย เข้าเขตเพชรบุรีฝนก็หยุด รถก็ติด พอผ่านรถติดก็ถึงหัวหิน

ขับถึงทางเข้าบ้านแม่ ก็เจอผู้ชายสองคน ก้มๆมุดๆ อยู่ใต้ต้นเฟื้องฟ้า ที่เตี้ยเรี่ยดิน เราก็เลยต้องขับเบี่ยงเล็กน้อย

พอ เข้าบ้านไป โอ้โห บ้านแม่หลังฝนตกชุ่มชื่นชะมัด สีเขียวสดขึ้นทุกครั้งที่มา เดินชมสวน และความเปลี่ยนแปลง ถ่ายรูปเล่นทั้งที่ฟ้าครึ้ม แม่ก็ลากไปดูกล้วยไม้ที่กำลังออกดอก แม่ภูมิใจกับดอกไม้ที่แม่ปลูกเสมอ

เดินเล่นๆ อยู่พักนึง ผู้ชายที่ก้มงุดๆ หน้าบ้านเมื่อตะกี้ วิ่งเข้ามา พร้อมกับรังผึ้งสองรัง เราก็เลยวิ่งตามไปดูใกล้ๆ น้ำผึ้งเหนียวๆ ไหลเยิ้ม

จริงๆ ก็น่าสงสารผึ้งอยู่หรอก ที่กว่าจะได้น้ำผึ้งสักหยด คงต้องเก็บกักตุนกันอยู่นาน แถมช่วงนี้อากาศแปรปรวนจนเหมือนจะเข้าหน้าฝน ผึ้งที่เป็นเจ้าของรังที่เห็นนี้ โดนไล่ออกไปแล้ว กว่าจะสร้างรังและเก็บน้ำหวานจากดอกไม้ได้ทัน ก็คงยากแน่ๆ

สัก พัก ลุงก็พาไปดูรังผึ้งในกอไผ่ มีอีกรัง รังนี้ผึ้งเกาะอยู่เต็มรัง และไม่มีใครคิดไปทำร้ายมันหรอก ผู้ชายที่ถือรังผึ้งเมื่อกี้บอกว่า แค่บุหรี่มวนเดียว ก็จัดการผึ้งทั้งรังได้แล้วหล่ะ .....แสดงว่า บุหรี่ไม่ได้เป็นภัยแค่มนุษย์อย่างเดียว

ดึงคุณเข้ามาดูรังผึ้งใกล้ๆ นี่ถ้ากระแทกนิดเดียว มีหวังได้โดนผึ้งรุมต่อยแน่ เอาเป็นว่า สองวันนี้เราจะอยู่ให้ห่างจากต้นไผ่นะ

มาบ้านแม่ทุกที ก็ถ่ายรูปดอกไม้มาทุกที ไม่เคยรู้สึกเบื่อสักนิด คิดว่าถ้าไม่ถ่ายวันนี้ พรุ่งนี้มันคงจะร่วง ก็เลย อยากถ่ายเก็บไว้ .....อีกอย่าง ดอกไม้เป็นส่วนนึงของความภูมิใจของแม่ด้วยหล่ะ

เดินๆอยู่ ก็เห็นแม่ไก่ นั่งทำตัวกลมอยู่ มองๆ มันมีขาเล็กๆงอกออกมาจากอก ก็เลยสงสัย ลงนั่งดูอยู่ใกล้ๆ สักพักเจ้าลูกเจี๊ยบก็โผล่หัวออกมา อ๋อ แม่ไก่ให้ความอบอุ่นกับลูกนั่นเอง เราสองคนนั่งมอง นั่งสังเกตุการณ์ใกล้ๆ ต่ออีก

ลุงเดินมาข้างหลัง เห็นพวกเรานั่งดูอะไรอยู่นาน ก็เลยเข้ามาทำเสียงดัง แม่ไก่ตกใจลุกขึ้นยืน เอ้า ลูกเจี๊ยบสี่ตัวอยู่ใต้ปีกของแม่ บังจนมิด มองไม่เห็นเลยว่า ยังมีอีกสามตัวอยู่ด้านใน ดูเป็นเกาะคุ้มภัยจากแม่ที่อบอุ่นดีจริงๆ

ลุงเป็นคนใจดี เลี้ยงสัตว์ทุกตัวในบ้านได้เชื่องหมด เรียกไปไหนก็ไป สั่งให้หยุดก็หยุด ลุงเดินไปไหนก็เดินตามกันเป็นแพ อันนี้รวมไก่แม่ลูกกลุ่มนี้ด้วยนะ

ตกดึกก็พาทุกคนไปกินข้าวนอกบ้านที่ร้านมะขาม เพราะอยากกินลูกชิ้นนางลอยที่ร้านนี้ คราวก่อนแม่พามากินจนติดใจไปรอบนึง วันนี้ก็เลยอยากกินอีก

นั่งกิน นั่งคุยกัน จนอิ่มหนำ สองทุ่ม จ่ายเงินค่าอาหาร ก็ขับรถพาน้องชายไปปล่อยที่ร้านอาหารที่มีฟุตบอลให้ดู แถมเงินให้อีก 500 บาท ส่วนพวกเราก็ไปเดินเล่นในห้าง เพื่อรอเวลารับน้องกลับบ้านพร้อมกัน

ป๊าดโธ่ ในห้างก็มีบอลให้ดูซะนี่ แถมดูฟรีอีกตะหาก ไม่ต้องเสียเงินค่าอาหารด้วย เสียดาย 500 บาทชะมัด ง่า...

.......เช้าวันอาทิตย์ ตื่นแล้วลงมาเดินเล่นในสวนหน้าบ้าน ไม่รู้ช่วงนี้อากาศเย็นเป็นปกติ หรือ อากาศที่นี่เย็นกว่ากรุงเทพฯ ก็ไม่รู้ ทำให้ตอนอยู่บ้านแม่เลยไม่รู้สึกร้อนสักนิด ต้นไม้เยอะ อากาศสดชื่นตลอดเวลา เหมือนๆ จมูกโล่งงงงงงง หายใจคล่อง คุณบอกว่า อยากอยู่ที่นี่สักเดือน เราได้ยินก็แอบคิดว่า จะลางานสักเดือนจะได้ไหมน้า หรือลาออกเลยดี แล้วขยันหางานนอกทำแทน (แล้วถ้าไม่มีงานนอกหล่ะ )

เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้คงต้องอาบน้ำซะแล้วหล่ะ เดี๋ยวเพื่อนจะแวะมาหา แล้วก็ชวนไปกินข้าวที่ร้านสังเวียนกัน

อาบ น้ำเสร็จเห็นกับข้าวที่แม่ทำ น่ากินชะมัด เป็นคั่วกลิ้ง กับไข่เจียวใส่หอมใหญ่กับมะเขือเทศ ง่า น้ำย่อยเริ่มทำงานทันที หิวชะมัด แต่ต้องอดทน ถ้ากินตอนนี้ เราก็กินกับเพื่อนไม่ไหวแน่ แต่อีกใจก็อยากกินกับข้าวที่แม่ทำก็เลยตัดสินใจ ขอแบ่งใส่กล่องกลับไปกินที่กรุงเทพฯ แทน .........แม่ใจดี ไม่เคยว่าอะไรอยู่แล้ว

บ่ายกว่าๆ เพื่อนก็มาถึง มาพร้อมกับข้าวเหนียวมะม่วง เราก็เลยซัดข้าวเหนียวมะม่วงแก้หิวไปหนึ่งกล่องอย่างรวดเร็ว แซมด้วยขนุนที่คุณป้าเก็บจากสวนมาฝาก ......เริ่มจะอิ่มแล้วหล่ะ ต้องรีบลาแม่กลับไปก่อนที่แม่จะชวนกินอะไรอีก

สวัสดีแม่เรียบร้อย ขนของเรียบร้อย ก็ขับตามเพื่อนไปที่ร้าน หลายครั้งที่อยากมาแม่มากินที่ร้านนี้ แต่มาไม่เคยถูกสักที มากี่ครั้งไม่เคยจำทางได้ แต่ครั้งนี้เราต้องจำทางให้ได้

ขับมาเรื่อยๆ เริ่มออกห่างหัวหินไปทุกที ทุกที กว่าจะถึงร้าน ไกลโขทีเดียว .....ถ้าบอกแม่ว่า ร้านอยู่ไกลขนาดนี้แม่จะมาไหมน้า

มา ถึงร้าน ก็เริ่มหิวทันที น้ำย่อยทำงานตลอดเวลาที่นึกถึงของกิน เพื่อนบอกว่า วันนี้จะิกินปู แต่เราแพ้ปู ก็เลยกินกุ้งที่เพิ่งจะหายแพ้ได้ไม่นาน ดูคุณจะดีใจที่สุด ที่เห็นเรากินกุ้งได้ซะที ไม่งั้นเวลาสั่งอาหารที่มีกุ้ง คุณต้องเป็นคนจัดการให้เสมอ กินจนคุณจะแพ้ซะเอง

กับข้าวอร่อยเกือบทุกอย่าง ยกเว้นปลาทอด ที่ยังไม่ประทับใจ (สงสัยตัวเล็กไปหน่อย)

ยังไงร้านยายแก่แถวบ้านก็ยังประทับใจกว่าเยอะ

กินเสร็จก็เดินเล่นถ่ายรูปกันริมหาด ก่อนแยกย้ายกันกลับบ้านไป

....เช้าวันจันทร์...

คุณเตรียมข้าวกล่องสำหรับมื้อเที่ยงให้ เป็นคั่วกลิ้งของคุณแม่นั่นเอง

ฮ้า เผ็ดร้อน!!

น้ำหูน้ำตาไหล

ป่านนี้ไม่รู้ คุณเป็นไงบ้าง

กินเผ็ดได้น้อยกว่าเกือบร้อยเปอร์เซ็น

.....

ปล.แอบได้ยินว่า คุณเป็นคนคั่วหมูเอง มิน่าถึงดูภูมิใจนัก

ไม่ร้อน

2009-03-13T23:38:00.002+07:00

ไม่ร้อน

เราไม่ร้อน

click

เบลอ

2009-03-06T18:23:00.002+07:00

อ๊า.............

อะนาโตมี๊

2009-03-03T00:07:00.002+07:00

เมื่อเต่านาต้องหัดวาดอะนาโตมี๊
ก็ทำได้ดีที่สุด .......เท่าเนี่ยแหล่ะ

อะนาโตมี๊วาดยาก
ก็เลย ไม่วาดดีกว่า

ขอบคุณ
: นายแบบ จากวัด
: เสื้อผ้า จากร้านขายสก๊อตเทป
: ลูกบอลอุปกรณ์ประกอบฉาก จากคุณฟังกี้

ปล.วาดเพราะคุยกับเพื่อนว่า ถ้าอยากวาดการ์ตูนเก่งๆ ต้องเริ่มต้นจากการวาดสัดส่วนคนให้ได้เสียก่อน ซึ่งเราลัดขั้นตอนนี้มาตลอด หุหุหุ ......จากสิ่งที่เห็น ก็คงต้องลัดขั้นตอนนี้ต่อไป

ท้องอืด

2009-02-27T11:31:00.000+07:00

เราเตือนคุณแล้ว..

...

จริงๆ บางปัญหาก็แค่ "เส้นผมบังภูเขา" เนอะ ..คุณว่ามะ

จริงๆ จังๆ

2009-02-24T17:02:00.003+07:00

แอ๊บ แอ๊บ
โดนเจ้าเรอแมนทับ
-
-
-
-
-
-

- -
ช่วงนี้อากาศร้อนจริงๆ จังๆ
หรือว่าโลกเริ่มจะเข้าสู่ภาวะวิกฤตอย่างจริงๆ จังๆ
ว่าแล้วเราก็ต้องจริงๆ จังๆ-
อย่างจริงๆ จังๆ
-
-
-
-

-
-
-
คำเตือน : อากาศร้อน อย่าใจร้อนจริงๆ จังๆ

ฝึกงาน

2009-02-18T11:54:00.000+07:00

ก่อนทำการออกแบบ เราต้องเข้าไปวัดพื้นที่และดูำตำแหน่งพวกท่อต่างๆ และก็เป็นครั้งแรกที่จะได้เข้าไปดูพื้นที่จริง ออกแนวตื่นเต้นเล็กน้อย

ภาพในมือถือ

เช็คความสูง

ท่าเอ็นดู

โหนรถเมล์

ถึงจะไร้สาระ แต่ก็ตั้งใจทำงานนะจะบอกให้

ตอทโรเบ่า

2009-02-17T18:46:00.002+07:00

"ตอทโรเบ่า"

หรือ

"เต่าโรบอท"
0
0
0
0
0
0
(ขออนุญาติไร้สาระ)

เปิดร้าน

2009-02-15T13:18:00.005+07:00

ที่ทำตัวเหมือนเป็นคนขี้เกียจ ไม่ค่อยได้วาดรูปมาอัพบล็อคอย่างที่ตั้งใจไว้ ก็เพราะไปลองรับงานใหม่ๆ ดู ไม่ถนัดแต่อยากทำ ก็เลยได้รับความไว้วางใจให้ได้ลอง (ต้องขอบคุณมากๆๆที่มอบโอกาสนี้ให้)

เป็นงานตกแต่งร้านให้กับคนสนิท(ที่สุด) เป็นงานตกแต่งชิ้นแรกแบบเต็มรูปแบบ เขียนแบบ ทำแบบ ที่สำคัญเพิ่งหัดทำ 3d ด้วย โดยหัดทำจากหนังสือ ที่เพื่อนหามาให้นั่งอ่านเป็นอาทิตย์ แรกๆก็ท้อ เพราะรู้สึกว่ามันยากจริงๆ แต่สุดท้ายก็ต้องทำให้ได้ เพราะเป็นงานที่แข่งกับเวลา

งานชิ้นแรกก็เลยดูแปลกๆ แต่ก็รู้สึกภูมิใจมากๆๆๆ รูปที่ประกอบในร้านก็ถ่ายเอง เมนูก็ทำเอง เฟอร์นิเจอร์ก็ให้แม่ทำ ออกแนวหัตถกรรมในครัวเรือน นี่ถ้าทำรับเหมาได้ด้วย คงดีไม่น้อย หุหุ

ภาพเปรียบเทียบระหว่าง ภาพที่ทำ กับ ภาพถ่ายจากสถานที่จริง มีบางอย่างอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงเนื่องจาก ขนาดของสถานที่จริง กับเวลาของการส่งแบบน้อย

ตอนนี้ต้องเตรียมทำงานชิ้นที่สองและสามต่อ เนื่องจากจะเปิดร้านอีก สองสาขา คิดว่า เดือนมิถุนา น่าจะว่างมานั่งเล่นได้เหมือนเดิม อิอิ

ปล.ตอนนี้กำลังหัดใส่แสงไฟใน 3d มีอะไรโปรดชี้แนะด้วย ^^

เรื่องมันช่างน่าอาย

2009-02-10T18:04:00.001+07:00

เหตุเกิดเมื่อหลายวันก่อนนู้นนนน....

หน้าแหก วิ่งออกจากร้านแทบไม่ทัน อายชะมัด อายเพราะตอนทวง ดันทำหน้าจริงจังที่สุดในชีวิต

แถมตอนวิ่งออกมา คุณดันหยิบถุงของคนอื่นติดมือมาด้วย ต้องวิ่งกลับเข้าไปคืนเค้าอีก....... อายสองต่อ

ตัวต่อ

2009-01-27T16:12:00.002+07:00

หลังปีใหม่ มีงานเลี้ยงพนักงาน โดยจัดเป็นการแข่งกีฬา คุณรีบออกไปแต่เช้า ส่วนตัวเค้านั่งทำงานอยู่ที่บ้าน มีโทรศัพท์จากคุณรายงานเป็นระยะๆ น้ำเสียงสนุกสนาน ร่าเริงและมีความสุข

แต่ประมาณบ่ายโมงนั่นเอง โทรศัพท์จากคุณเข้ามาเหมือนเดิม แต่น้ำเสียงเปลี่ยนไป "เค้าโดนต่อต่อย เจ็บมาก" คุยๆ ปลอบประโลมไปสักพัก คุณก็วางสาย

สิบห้านาที คุณก็โทรมาอีกรอบ "เค้าจะเป็นอะไรไหม เจ็บเหมือนมีไฟจี้หลัง" คุยๆ ปลอบประโลมกันอีกรอบ แล้วก็วางสายไป

สิบนาทีคุณก็โทรมาอีก "พ่อบอกเค้าว่า มันจะบวมเป็นซาลาเปา ทำยังไงดี" คุยๆ ปลอบประโลมกันอีกครั้ง
เพื่อไม่ให้คุณรู้สึกกลัวมากไปกว่านี้

"ได้ข่าวว่า เคยมีคนตายเพราะโดนต่อต่อย ใช่ไหม" "บ้า มันต้องโดนหลายๆตัว หรือไม่ก็แพ้พิษเหล็กใน คุณไม่แพ้หรอก แต่เอ๊ะ คุณแพ้พิษแมงกระพรุนไฟด้วยนี่ อันนี้อาจจะแพ้ก็ได้นะ รอดูอาการคืนนี้นะ"

สองทุ่ม คุณโทรมาอีกรอบ เสียงเริ่มหมดแรง "ตาเค้าเริ่มจะปิดแล้ว" "นั่นมันง่วง ไม่ใช่อาการแพ้"

สุดท้าย คุณก็กลับมา้อ้อนถึงที่จนได้ พอเปิดดู บวมเป่งเลย แถมมีร่องรอยเหมือนหนังถลอกด้วย คุณบอกว่าสาเหตุมาจากคุณเอง ตกใจที่แสบๆร้อนๆ ก็เลยเผลอบีบจนหนังเปิด (ออกแนวซาดิสก์)

ดีนะ ที่ไม่เป็นอะไรมาก แค่บวมเป่งๆ และ ปวดแสบ ปวดร้อนอยู่แค่อาทิตย์เดียวเอง หุหุ

ฉบับย่อ

2009-01-27T14:45:00.004+07:00

เต่านาฉบับย่อ ย่อเหลือตัวเล็ก แบบว่า ปีใหม่แล้ว เศรษฐกิจก็ไม่ค่อยดี ก็เลยคิดว่า ควรลดทุกอย่าง แล้วสิ่งแรกที่ต้องลด นั่นก็คือ ขนาดของตัวการ์ตูน หุหุ

แรกๆ ก็เป็นตัวคุณย่อมาก่อน แล้วเค้าก็ตามมาทีหลัง วาดง่ายขึ้นเพราะรายละเอียดลดลง อีกอย่าง คิดว่าบางเรื่องที่อยากวาดเล่นก็วาดไม่ได้ เพราะติดเรื่องจริงมากไปหน่อย ปีนี้ก็เลยคิดว่า จะเสริมจินตนาการตัวเอง ด้วยการวาดอะไรก็ได้ เรื่อยเปื่อย เป็นเรื่องบาง ไม่เป็นเรื่องบ้าง

ส่วนชื่อก็ ขอเอาชื่อที่เราเรียกกันในตอนนี้มาตั้ง นั่นคือ "ดั๊ก" และ "ดิ๊ง"
ฟังแรกๆ อาจจะรู้สึกแปลกๆ แต่นานๆไป เดี๋ยวก็ชิน และก็จำได้เอง (เป็นวิธีการยัดเยียดให้จำ) แต่ถึงอะไรๆ จะเปลี่ยนไปยังไง เต่านาก็ยังคงเป็นเต่านา คนเดิม เหมือนเดิม และรักฟังกี้เช่นเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลงนะจะบอกให้

ชุดนี้ก็บรรจงตัดเย็บเป็นอย่างดี

ที่มีกระดุมด้านหน้า ก็เพราะเจ้าดั๊ก ชอบใส่เสื้อเชิ๊ตเสมอ ดังนั้นก็เลยดึงเอาจุดนี้มาทำเสื้อผ้า แต่ในอนาคต ถ้าสมองส่วนแฟชั่นของข้าพเจ้ามีการพัฒนา เสื้อผ้าของดั๊ก และดิ๊ง อาจจะ เก๋กว่านี้ หุหุ

แปลงร่าง........ย่าห์

ขอให้มิตรรักแฟนเพลง รักข้าพเจ้าทั้งสอง น้อยๆ แต่รักนานๆ นะเจ้าคะ

ตอบ ต้อบ ตอบ

2009-01-15T16:24:00.001+07:00

ไม่ได้ไปไหน

2009-01-07T03:27:00.004+07:00

ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร

ไม่รู้ว่าเธอมาจากไหน

เรารู้เพียงแต่ว่า

เธอ

....

ห้อยตุ๊กตาชื่อ "ดั๊ก" กับ"ดิ๊ง"นั่นเอง

"น่ารักจริงเจียว หุหุ"

(ทายซิว่า ตัวไหนดั๊ก ตัวไหน ดิ้ง)

จริงๆความตั้งใจแรกของวันนี้ ว่าจะวาดรูปเล่นให้สมกับปีใหม่ แต่พอตั้งใจจะวาด ก็เหมือนเดิมคือ คิดไม่ออกว่าจะวาดอะไร พอวาดเสร็จก็เลยไม่มีเรื่องราวซะงั้น

เอาเป็นว่า เข้าสู่อีกปี ด้วยความไม่มีเหตุผลก็แล้วกัน จะได้ฝึกเป็นคน ไม่มีเหตุผลบ้าง (ทำไม่ได้หรอก คุณไม่ต้องดีใจ)

ปีใหม่ปีนี้ เราสองคนไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหน เพราะมีงานด่วน เป็นงานแบบใหม่ที่ไม่เคยทำ ยากสำหรับเรา แต่กลับรู้สึกสนุก เหมือนการเล่นเกมส์ต่อจิ๊กซอไปเรื่อยๆ เอาของสิ่งหนึ่งมาวางแล้วก็เอาของอีกสิ่งมาวางต่อ เกิดช่องว่างก็หาสิ่งอื่นมาวางอีก และทุกชิ้นต้องเข้ากัน อธิบายแบบนี้ คงงง ว่า ทำงานอะไรหว่า....

พอรับงานมา ก็นั่งทำตั้งแต่วันพุธ ทั้งที่ออฟฟิศยังไม่หยุดงาน แต่เราเริ่มขี้เกียจ ก็เลยจัดการหยุดก่อนเพื่อนในออฟฟิศ มานั่งทำงานอยู่บ้าน แล้วหลังจากนั่นก็ไม่ได้ออกไปไหนอีกเลย

พอคืนวันพุธที่ 31 ธันวา กำลังจะก้าวข้ามผ่านไปอีกปีพศ.หนึ่ง เราก็ต้องนั่งอยู่หน้าโน๊ตบุ๊คคนเดียว เพราะคุณต้องไปไหว้พระ และนั่งสมาธิข้ามปีที่วัด ดังนั้นเราสองคนก็ต้องแยกกันตอนห้าทุ่ม และจะได้เจอกันอีกทีตอนตี สอง

ช่วงเวลาที่คุณไม่อยู่ เราก็นั่งทำงานต่อ แต่ด้วยความเหงา ก็เลยแอบเล่นเกมส์นิดหน่อย เรียกน้ำย่อยก่อนจะเปิดทีวีนั่งดูภาพบรรยากาศการนับถอยหลัง เริ่มนับถอยหลังกันเลย 500 499 498 497 .... 355 เริ่มเบื่อ ไม่เข้าใจว่า ทำไมถึงนับถอยหลังเริ่มที่ 500 นั่งนับตามไปเรื่อย ก็ชักง่วง มันเหมือนการสะกดจิตยังไงก็ไม่รู้ นับๆ แล้วง่วง ก็เลยเลิกนับ รอให้เหลือเลขสองหลัก ค่อยเปิดมานับใหม่

หันกลับมาขยันทำงานต่อ ขยันจนน่าได้ถ้วย เผลอแป๊ปเดียว เลขเหลือ 19 18 17 16 ใกล้เข้ามาทุกที 3 2 1 คิดว่าจะมีศูนย์ เตรียมถ่ายเลขศูนย์ตัวสุดท้ายเก็บไว้เป็นที่ระลึก

แต่ เค้าไม่นับเลขศูนย์กัน ขึ้นคำว่า happy new year หลาเลย ที่นั่งรอมาตั้งแต่ 500 ก็ศูนย์เปล่า เฮ้อ ความตั้งใจที่หนึ่ง พลาดไปจนได้

เกือบๆตีสอง คุณกลับมาถึงบ้าน เราสวัสดีกัน อวยพรซึ่งกันและกัน แล้วคุณก็อาบน้ำ ส่วนเค้าก็ทำงานต่อ คุณอาบน้ำเสร็จขึ้นเตียงเตรียมนอน ส่วนเค้าทำงานต่อ

ตีห้าตาเริ่มเบลอ เริ่มงง จนเกือบเผลอกดลบงานทิ้ง เลยตัดสินใจนอน

วันที่ 1 มกราคม 2552 ตื่นมานั่งทำงานต่อ ส่วนคุณยังไม่ตื่น สิบเอ็ดโมง คุณเริ่มรู้สึกตัว รีบวิ่งไปชงกาแฟมาให้ แต่ด้วยความเกรงใจ เราก็วิ่งตามไปช่วยชง แล้วก็นั่งจิบกาแฟยามเที่ยง

เรียบร้อยก็ขึ้นมาทำงานต่อ ส่วนคุณเดินไปเดินมาอยู่ด้านหลัง แล้วก็ดูทีวี แล้วก็เดินไปเดินมา กลัวคุณจะเป็นโรคหงอย ก็เลยชวนคุณไปปั่นจักรยาน ให้คุณปั่นน้องดาจักรยานสีขาวสุดเท่ห์ ส่วนตัวเราก็จักรยานคันเก่าเก๋ากึ๊ก เราปั่นออกไปหน้าปากซอย ออกถนนใหญ่ โดยเราจะคอยหันไปมองคุณตลอด เห็นคุณปั่นยิกๆ ตามมาไม่ทัน ก็รู้สึกว่าคุณน่ารัก ว่านอนสอนง่าย บอกให้ปั่นตาม คุณก็ตาม ตามจนแขนคุณดำ เพราะเค้าพาออกแดด หุหุหุ

ถึงร้านเต๊กกอหน้าปากซอย คุณก็บอกว่า นี่เป็นการออกถนนใหญ่เป็นครั้งแรก เค้ามองหน้าคุณ รู้สึกปลาบปลื้ม ที่ได้เป็นคนแรกของคุณ

ขากลับดีใจมากไปหน่อย ก็เลยพาออกแดดอีกรอบ คราวนี้ หน้าคุณเริ่มเป็นริ้วๆ เค้าก็คิดในใจว่า น่าจะเอากระดาษกาวแปะคาดที่หน้าคุณเป็นลายการ์ตูน พาออกแดดเสร็จแล้วแกะออก หน้าคุณก็จะมีลวดลายโดยไม่ต้องไปจ้างคนทำให้เสียเงิน ^^ (อ๋อ กรณีใช้กับคนดำไม่ได้ผลนะ)

กลับถึงบ้าน ดูคุณยังติดใจกับการปั่น แต่ตอนนี้ขอขึ้นไปทำงานก่อนนะ เย็นๆจะพาไปปั่นอีกรอบ

หลังจากวันนั้น เราสองคนก็ไม่ได้ออกไปไหน เพราะเวลาของการส่งงานเริ่มกระชั้น เค้าปั่นงาน คุณเดินไปเดินมา เค้าปั่นงาน คุณหลับ หลังจากขยันมาหลาย งานก็ใกล้สัมฤทธิ์ผล วันเสาร์ก็เลยนิ่งนอนใจ ว่าจะไปรับแม่จากหัวหินมาอยู่บ้าน

เช้าวันอาทิตย์ก็รีบโทรไปบอกแม่ ว่าจะไปรับแม่นะ แต่แม่บอกว่าไม่อยากให้เจอรถติด เราสองคนก็เลยอดไปหัวหิน พอไม่ได้ไปไหน เค้าก็หันมาทำงานต่อ

ทำงานไปดูทีวีไป สิบเอ็ดโมงคุณก็สะดุ้งตื่นเด้งผลุ่งขึ้นจากเตียง วิ่งลงไปข้างล่าง "ดั๊กจะไปไหนหน่ะ" "เค้าจะไปชงกาแฟให้ดิ้งไง" ทั้งที่หน้าคุณยังไม่ตื่นเนี่ยนะ เค้าก็เลยวิ่งตามไปช่วย

กินกาแฟเสร็จเรียบร้อย ก็ขึ้นมาทำงานต่อ เค้านั่งทำงาน ไม่น่าเบื่อหรอก ห่วงก็แต่คุณนั่นแหล่ะ เดินไปเดินมา ไม่มีอะไรทำ จนเพื่อนๆบอกให้ทิ้งเค้าไปเดินช้อปปิ้ง คุณก็ไม่ทำ "เพราะอยากอยู่กับเค้าใช่ไหมล่า" "ป่าว เค้ากลัวดิ้งเกเรไม่ทำงาน" ทำเป็นรู้ทัน รักตายเลย

ตีห้าของวันจันทร์ งานก็เสร็จ รีบเก็บของ วิ่งขึ้นเตียงพร้อมเสียงไก่ รีบนอนอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องไปทำงานวันแรกแล้ว คร่อก

ปล.เช้าวันจันทร์ คุณน่ารักมาก ตื่นก่อนเค้าแถมรีบวิ่งไปปิดนาฬิกาปลุก เ

พื่อให้เค้าได้นอนเพิ่ม ในช่วงเวลาที่คุณอาบน้ำ

ปล.ปีใหม่ปีนี้ในเรื่องของความรัก เราสัญญากันว่า เราจะใจเย็นขึ้น รักกันให้มากขึ้น ยอมกันให้มากขึ้น

ผลที่ได้คือ

คุณใจเย็นขึ้น แต่โมโหง่ายขึ้น -_-''

มอ...ออ

2008-12-26T17:55:00.003+07:00

สวัสดีปีวัวจ้า

ขอให้คุณ และทุกคนมีความสุข ทำงานสนุก ความรักสดใส ถ้วนหน้า

ปีหน้าฟ้าใหม่

ตั้งใจไว้ว่า

จะขยันวาดให้มากขึ้น

อ่านหนังสือให้มากขึ้น (รวมการ์ตูนด้วย)

และอื่นๆอีกมากมายที่เคยตั้งใจไว้แต่ยังไม่ได้ทำ

ก็ขอให้ได้ทำ และทำได้ ด้วยเถิด

โฮะ โฮะ โฮะ

2008-12-24T18:00:00.001+07:00

ชีวิตหลังอาน

2008-12-16T16:22:00.001+07:00

อานในที่นี้ หมายถึง เบาะของจักรยานนั่นเอง พอได้จักรยานมา เราก็ปั่นไปทำงานทุกวัน ทั้งประหยัดน้ำมัน ได้ออกกำลังกาย ไม่ไปทำงานสาย รู้จักซอกซอยมากขึ้น มีแต่สิ่งดีๆเข้ามาทั้งน้านนน ^^

ปล. หวังว่าฟังกี้อ่านแล้วจะไม่โกรธนะ หุหุ

สวนเมืองพร

2008-12-11T15:00:00.000+07:00

สวนเมืองพร คำถามแรกคือ อยู่จังหวัดชุมพรเหรอ?

แต่ความจริงแล้ว "สวนเมืองพร" อยู่จังหวัด นครราชสีมา เป็นสวนปลูกไม้ดอกไม้ประดับของตาเมือง กับยายพร ที่เจ้าของปัจจุบันตั้งชื่อไว้เป็นอนุสรณ์......
อากาศเริ่มหนาวแล้ว เหมาะแก่การท่องเที่ยว เราก็เลยตัดสินใจรีบจองห้องพักทันที คุณรับหน้าที่จับจอง โทรไป ไม่มีห้องว่าง T-T ............... แต่เดี๋ยวก่อน แว่วๆ พนักงานบอกว่า เพิ่งมีคนยกเลิกห้องพอดี ....(ร่าเริง) อีกสองวันเดินทาง
...

วันที่ 29 พย.2551 ออกเดินทาง แผนการเดินทางวันนี้คือ เราจะไปอุโมงค์ต้นไม้ ดูดอกทานตะวัน กินข้าวที่บ้านไม้ชายน้ำ แล้วก็เข้าที่พักสวนเมืองพร
ก่อนออกจากกรุงเทพฯ ขอพาคุณแวะตลาดนางเลิ้งหาอาหารเช้ากินกันซะหน่อย แต่พอไปถึงก็คิดไม่ออกว่าจะกินอะไรดี แถมร้านขนมหวานเจ้าอร่อยก็ยังไม่เปิด ก็เลยได้สาคูไส้หมูเม็ดจิ๋วมาแทน ......ออกจากตลาดไปบางลำพู หาได้ข้าวเหนียวหมูปิ้งกับข้าวเหนียวปิ้งเจ้าอร่อยมา นั่งกินกันในรถ จนอิ่มก็พร้อมออกเดินทาง

ขึ้นทางด่วนวิ่งยาวไปออกรังสิต ถึงสระบุรี ก็เลี้ยวขวาไปทางจังหวัดนครราชสีมา หลงนิดๆหน่อยๆ พอเป็นกระสัย พอถึงเลี้ยวที่มีป้ายบอกว่า ชมทุ่งทานตะวัน เราอ่านป้ายไม่ทันก็ขับเลยแล้วไปกลับรถมาอีกรอบ ช่วงนี้ราคาน้ำมันลง ก็เลยขับวนเล่นๆ ขำๆ (แต่คุณไม่ขำ)

โห ทุ่งดอกทานตะวันเหลืองอร่าม คนเยอะแยะเต็มไปหมด ด้านหน้าทางเข้าแปะป้าย "ค่าเข้าชมคนละ 5 บาท" แต่พอเห็นคนเยอะ เราก็เลยขับเลยไปดูอุโมงค์ต้นไม้ก่อนดีกว่า ขากลับคนอาจจะน้อยลง พอไปถึงจุดที่คิดว่าน่าจะเป็นอุโมงค์ต้นไม้ ก็ยังไม่แน่ใจ เพราะอุโมงค์ดูหรอมแหรมเหลือเกิน ขับเลยไปอีกหน่อยน่าจะมีอุโมงค์หนาๆ แน่นๆ แน่

ขับไปไกลพอสมควรที่จะคิดได้ว่า อุโมงค์ต้นไม้คงจะเป็นอันที่หรอมแหรมนั่นแหล่ะ รีบจอดหาทางกลับรถ ตรงที่กลับรถ เห็นทุ่งทานตะวันเล็กๆ อีกทุ่ง ไม่มีคนในทุ่งสักคน มีแต่เด็กเฝ้าหน้าประตู ก็เลยเดินเข้าไปถาม ได้ความว่า "ค่าชม 10 บาทต่อคน" ไม่มีคนแบบนี้ก็น่าสนใจ ควักแบงค์ 20 ยื่นให้ทันที
โดดลงไปในทุ่ง แชะๆๆ คุณกระโดดเหยงๆ "มด มด มด" เอ้าเจอรังมดเฉยเลย ต้องเลื่อนมาถ่ายอีกมุม

มาถึงอุโมงค์ต้นไม้ เห็นคนจอดริมทางถ่ายรูปกัน ก็เลยใจชื่นขอจอดบ้าง รีบถ่ายรีบไปด้วยความรวดเร็ว เพราะเกรงใจรถที่วิ่งสวนไปมา เป้าหมายต่อไปของเราก็คือ ร้าน บ้านไม้ชายน้ำ ที่คุณกี้แนะนำให้ไปเมื่อนานโข แต่ยังไม่สบโอกาส ครานี้สบโอกาส ก็เลยรีบมา ...........ท้องร้องก็ต้องอดทนรอไปก่อน ก็ตั้งใจจะฝากท้องกับที่นี่ตั้งแต่แรกแล้วนี่ หิวนิดหิวหน่อยก็ต้องอดทนหล่ะ

พอเจอปากทางเข้า น้ำย่อยก็ทำหน้าที่ทันที ที่หน้าร้านเห็นคนเดินเข้าไปเยอะมาก ที่จอดรถมีทั้งรถทัวร์ ทั้งรถตู้ รถส่วนตัวจอดกันเต็มไปหมด อะไรจะขายดีกันขนาดนี้เนี่ย เดินเข้าไปไม่เหมือนร้านอาหาร หรือที่พัก ดูเหมือนร้านขายของเก่ามากกว่า เดินเข้าไปเรื่อยๆ จุดหมายคือ "โต๊ะกินข้าว "

ในที่สุดก็เจอ หุหุ คนเยอะอย่างที่คาด สงสัยต้องรออีกนาน เลยสั่งหมูสะเต๊ะที่คิดว่าน่าจะเร็วที่สุดมาเจือจางน้ำย่อยก่อน แต่อะไรที่คิดว่าใช่ มักจะไม่ใช่เสมอ ว่าแล้วก็เป็นอย่างที่คิด หมูสะเต๊ะขาดตลาด ปิ้งไม่ทัน คุณลุงคนปิ้ง ปิ้งควันโขมง ลูกค้าก็ยังไม่เลิกสั่ง

พอได้เมนูปลาทอดสมุนไพรมานั่งตอดๆ สักพักหมูสะเต๊ะก็มาถึง แต่ตอนนี้ผ่านช่วงหิวมาแล้ว ก็เลยกลายเป็นจุกแทน ประทับใจหลายอย่าง เสียเรื่องเดียว คนเยอะไปหน่อย เราสองคนไม่ชอบสถานที่ ที่มีคนเยอะ แย่งกันกินแย่งกันใช้ พูดอย่างนี้ควรนอนอยู่กับบ้านใช่ป่าว

จ่ายเงินเรียบร้อยเดินสำรวจรอบๆ ร้าน ของเก่าหลากหลายชนิด ทั้งสะสมนานแล้วและเพิ่งจะสะสมวางอยู่เต็มร้าน แถบทุกอณูของร้านก็ว่าได้ แน่นไปหมด แต่ก็ไม่รู้สึกว่ารก บ่งบอกว่าเป็นคนเก็บของได้ดีทีเดียว

เดินออกมาด้านหน้า มีรถตู้เลี้ยวเข้ามาจอดพอดี คนในรถหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าลงมาคนละใบ สงสัยจะมาพักที่นี่แน่ แล้วตอนนี้ คนในร้านก็เริ่มน้อยลงพอดี ทำให้บรรยากาศดูขลัง เหมาะแก่การเล่าเรื่องลึกลับ เหอเหอ

..... ออกจากร้านขับมุ่งหน้าไปทางเขื่อนลำตะคอง เพื่อเข้าที่พัก สวนเมืองพร ระหว่างทางก็เลยแวะชมเขื่อนสักหน่อย แต่แดดร้อนเปรี้ยงๆ ต้องนั่งชมเขื่อนในศาลาแทน หยิบสาคูไส้หมูจากตลาดนางเลิ้ง และข้าวเหนียวปิ้งที่เหลือ ลงมากินด้วย .........ทิ้งไว้นานยังไงก็ยังอร่อยอยู่ดี ชอบที่สุดก็ตรงผักที่ห่อด้วยใบตองนี่แหล่ะ ดูว่าคนทำใส่ใจ

พร้อมออกเดินทาง เดินไปถามเส้นทางกับเจ้าหน้าที่ก่อน เผื่อหลงทางจะได้กลับตัวทัน เจ้าหน้าที่บอกให้ขับต่อไปอีก สี่กิโล จะเจอหน้าเขื่อน ไม่ต้องสนใจ ให้กลับรถเข้าซอยทางซ้าย จะมีป้ายบอกเอง

เราก็ขับตามที่เจ้าหน้าที่บอก แต่เราแวะหน้าเขื่อนอีกรอบ มาแล้วก็ต้องทำให้ครบ เดี๋ยวจะพลาดอะไรไปอีก ..... แวะหน้าเขื่อน ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น หันหลังกลับ ตาก็เหลือบไปเห็นเม็ดต้อยติ่ง ก็เลยตกลงกับคุณว่าจะแข่งกันเก็บ แล้วเอามาแช่น้ำให้มันแตกที่รีสอร์ทคืนนี้ ผลปรากฎว่า เต่านาชนะขาดลอยด้วยคะแนน 28 ต่อ 16 เม็ด

พอชนะก็สบายใจ เข้าที่พักกันเลยดีกว่า ...........

เข้าสู่ที่พัก ทางรถยนต์ในที่พักค่อนข้างวกวนแต่ร่มรื่น ที่จอดรถมีหลายจุด เลยลังเลว่าจะจอดตรงไหนดี อยากได้ที่ใกล้ห้องพักที่สุด แต่ก็หาไม่เจอ คงต้องหาที่จอดแล้วเข้าไปแสดงตัวรับห้องพักก่อน เรียบร้อยแล้วเด็กนำทางพาไปที่จอดรถ และนำทางเข้าที่พัก

เดินตามเด็กนำทางไปยังห้องพัก ตกใจคิดว่า พาไปผิดห้อง เพราะตอนจองบอกว่า ห้องพักเป็นหลังๆไม่ว่าง ต้องพักห้องที่อยู่ชั้นล่าง แต่นี่พาเดินไปทางบ้านพักที่เป็นหลังๆแยกออกมา เราสองคนก็แอบลิงโลดในใจ พอลับตาเด็กนำทาง ก็รีบทำผ้าปูที่นอนให้ยับ เข้าใช้ห้องน้ำ (ถ้าอึได้คงอึไปแล้ว) เผื่อว่าเขาให้ห้องเราผิด จะได้เอาห้องคืนไม่ได้ (เลวมะ)

(เซ็นเซอร์นิดนึง เผื่อกินข้าวกันอยู่)

สำรวจภายในห้องอย่างละเอียด ช้อบ ชอบ จัดห้องดี ห้องน้ำเจ๋ง มีฝักบัวอาบน้ำด้านนอกด้วย แต่อากาศแบบนี้ คงอาบไม่ไหวแน่ .......บริการรึก็น่ารัก มีน้ำส้มคั้นสดต้อนรับตอนเข้าห้องด้วย เฮ้อ!! อยากเพิ่มวันพัก แต่ไม่มีห้องว่างซะแล้วนะสิ

เดินออกมาถ่ายรูปเล่นหน้าบ้าน ดูส่วนตัวทุกอย่าง เพราะมีห้องพักเป็นหลังแค่สองหลัง และไม่ได้อยู่ติดกัน ส่วนบ้านหลังใหญ่ที่แบ่งห้องให้พักก็อยู่อีกหลืบนึง มองไม่เห็นกันและกัน ก็เลยรู้สึกส่วนตัวแบบสุดๆ

ออกมานั่งเล่นถ่ายรูปกันตรงสระว่ายน้ำหน้าห้อง จนพระอาทิตย์ตกอย่างรวดเร็ว หยิบกล้องมาถ่ายแทบไม่ทัน เหลือแค่เม็ดเล็กๆ กับท้องฟ้าฉาบสีส้ม พอฟ้ามืดท้องก็เริ่มหิว รีบเดินไปจองโต๊ะสำหรับอาหารมื้อค่ำ เคล้าเสียงดนตรีที่ทางร้านบอกว่า จะมีแค่วันศุกร์ กับเสาร์เท่านั้น วันนี้เราเลยโชคดีสุดๆ เพราะไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน
"ขอจองโต๊ะทานข้าวคะ" "อ๋อ ถ้าสำหรับแขก เราจองที่พิเศษไว้อยู่แล้วคะ" โย่วๆๆ สรุปคืนนี้ เราได้ที่นั่งดูดนตรีชัดแจ๋ว แถมสี่ทุ่มยังจองโต๊ะในผับไว้ให้ชมดนตรีอีกรอบ

เข้าไปนั่งชมวิวเขื่อนในผับที่ยังปิดอยู่

นักดนตรีมาแล้ว

กินข้าวไปฟังเพลงไป ท่ามกลางลมหนาววิวเขื่อนแบบนี้ โรแมนติคสุดๆ คุณนึกครึ้ม มาที่หนาวๆ ก็ต้องดื่มของมึนเมาซะหน่อย แล้วที่จังหวัดไร่องุ่นแบบนี้ก็ต้องไวน์สินะ ว่าแล้วคุณก็เดินไปเลือก .........ได้ไวน์มาหนึ่งขวด ดื่มพร้อมดนตรีแจ๊ส นักดนตรีเกือบสิบคน ร้องและเล่นบนลานไม้ที่สร้างยื่นออกไปเป็นระเบียง

เสียงนักร้องใสและมีพลังจนน่าออกอัลบั้ม นั่งฟังจนเริ่มง่วง คุณก็เลยชวนเข้าไปเล่นพูลในผับที่ไร้คน พอเห็นไม่มีคนเราซึ่งเล่นไม่เป็นก็เลยอยากเล่น แลกเหรียญ หยอด แทงๆๆ ...หยอดอีก หยอดอีก ฤทธิ์ไวน์ทำให้คุณสนุกมากขึ้น หยอดไม่ยอมเลิก จนมีคนมายืนต่อจะเล่น ก็เลยต้องจำใจเลิก กลับมานั่งฟังเพลงต่อ รอสี่ทุ่มดนตรีวงเดิมจะย้ายเข้าไปเล่นต่อในผับ เราสองคนแค่อยากรู้ว่าจะเล่นดนตรีแนวไหน ก็เลยนั่งรอ

รอจนจะง่วงอีกรอบ ก็เลยเข้าไปเล่นพูลอีก เล่นอีกสองเกมส์(คะแนนยังเสมอกันอยู่) นักดนตรีและแขกเริ่มทยอยเข้ามาในผับ รอนักดนตรีตั้งเสียง ตะแง่ว ตะแง่ว เราก็เลยหยุดเล่น ย้ายมานั่งรอฟังเพลงที่โต๊ะ ที่จองไว้สำหรับผู้เข้าพักโดยเฉพาะ ........................ รอ..........จนหลับ เสียงดังขนาดไหน เราสองคนก็หลับได้ ตื่นมาคนก็เต็มผับ แต่เราสองคนคงอยู่ไม่ไหวซะแล้วหล่ะ ก็เลยขอตัวกลับห้องพักดีกว่า ปล่อยโต๊ะที่ดีที่สุดให้กับคนอื่นไป ฮาววววว

คุณเดินไปนั่งหน้าผับ พอเราเก็บของเสร็จเดินออกมา เจอคุณนั่งหน้ามึน ร้องจะอ้วกตลอดเวลา ก่อนหน้าจะหลับก็ยังเห็นอาการดีๆ คึกคักกระโดดไปมาอยู่เลยนะ ทำไมอยู่ๆเมาซะได้เนี่ย

กลับถึงห้อง อาบน้ำเสร็จ คุณก็ยังมึนไม่หาย วิ่งเข้าไปอ้วกอีก อ้วกจนเราหลับไปไม่รู้เรื่อง

...........เช้า....
ตื่นมานั่ง ขำคุณที่เมาเมื่อคืน ดีนะที่กินไวน์เลยไม่แฮ้งตอนเช้า แต่ดูท่าจะลุกมาถ่ายรูปเล่นไม่ไหว เราก็เลยออกมาถ่ายบรรยากาศยามเช้าคนเดียว วันนี้ไม่มีหมอก มีแต่อากาศเย็นๆ ที่สดชื่นมากๆ

เริ่มหิว แต่คุณคงจะเดินไปกินข้าวเช้าที่ร้านไม่ไหวแน่ ก็เลยสั่งมากินที่ห้อง เพราะเมื่อคืนพนักงานบอกว่า สั่งอาหารเช้ามากินที่ห้องได้นะ เราเลยสนองเจตนานั่นทันที

อาหารเช้าสำหรับสองคน

บรรยากาศดี เหมาะแก่การพักผ่อน ชาร์จพลังงานชีวิตได้อีกพักใหญ่ๆ กินอิ่มแล้วก็อาบน้ำ วันนี้เราขอลองอาบท่ามกลางธรรมชาติ และอากาศเย็นเจี๊ยบ ด้วยฝักบัวใหญ่ด้านนอก ...................ฮู่ฮ้า สะใจ อากาศเย็นอาบน้ำเย็น เป็นวิธีการเปิดสมองชั้นยอด แต่งตัวเสร็จ บอกให้คุณลองบ้าง ....ได้ยินเสียงร้อง ฮู่ฮ้า เหมือนกัน

แต่งตัว เก็บของใส่กระเป๋าเรียบร้อย ก็ขนมาวางหน้าห้อง ถ่ายรูปเล่นกันอีกสักหน่อย ท้องฟ้าสวย เลยอยากลองถ่ายรูปกระโดดแบบคนอื่นบ้าง ครั้งนี้เป็นการกระโดดครั้งแรกของเราสองคน ขอสักหน่อย ปรากฎว่า คุณติดใจ โดดใหญ่เลย (ขนาดบอกว่าไม่อยากกระโดดนะ)

^ แม่มดน้อยของเรา

ถ่ายเสร็จก็เดินไปคืนกุญแจ แล้วก็ไปเดินเล่นในสวนต้นไม้ ดอกไม้ เห็นป้ายอนุสรณ์ตาเมืองกับยายพรด้วย เดินเข้าไปด้านใน มีบ้านเก่าๆ หลังนึง เดาว่าน่าจะเป็นบ้านของตาเมืองกับยายพร ที่เคยอยู่มาก่อน เจ้าของรีสอร์ทยังคงเก็บไว้ (เราไม่รู้ประวัติหรอก แต่เดาๆเอา จากสิ่งที่เห็น)

อยากได้หลายต้นเลย แต่รถไม่มีที่ใส่ ก็เลยอดอุดหนุน ชอบดอกนี้ที่สุด น่ารักดี แต่เอามาก็คงตายคามือ เพราะเป็นคนมือร้อน ที่สำคัญ จำชื่อดอกไม้ไม่ได้ซะแล้วสิ พื้นที่ในรถน้อยแล้วพื้นที่สมองยังน้อยตามไปอีก

มื้อเที่ยง

เดินเล่นเสร็จแล้วก็มานั่งกินข้าวเที่ยงก่อนเดินทางกลับ เราสองคนหันมาถือคติ "นอนที่ไหนก็ต้องกินที่นั่น" เพราะไม่อยากลำบากหาข้าวกินระหว่างทาง
กินเสร็จเห็นในห้องที่เป็นผับ ไม่มีคน เลยไปเรียบๆเคียงๆถามเรื่องโต๊ะพูล "ขอเล่นได้ป่าว" น้องก็ใจดี เดินไปเปิดโต๊ะให้ เราสองคนก็เลยเล่นอีกสามเกมส์ หาคนแพ้ชนะ ......เช้านี้คุณไม่เมา ก็เลยชนะไป 2-1 เอาเป็นว่าผลัดกันชนะ เพราะเราชนะเก็บเม็ดต้อยติ่ง ส่วนคุณชนะพูล ถือว่า ทริปนี้ "เสมอกัน"

ปล.ลืมเอาเม็ดต้อยติ่งที่เก็บจากเขื่อนมาเล่นเลย

วูดู

2008-11-27T17:10:00.002+07:00

อยากได้สักตัว

หุหุหุ

ก่อนวันงานพิธี

2008-11-24T15:29:00.004+07:00

เช้าวันก่อนมีงานพิธีใหญ่ .......
เราขี่จักรยานไปออฟฟิศ แต่แวะสนามหลวงเพราะคิดว่า หลังงานพิธีจะไม่ได้มีโอกาสได้ดูอีก วันนี้เลยรีบหอบกล้องติดหลังไปด้วย

พอไปถึง คนเยอะมากๆๆ ขนาดมาเช้าแล้วนะ ก็ยังมีคนมานั่งรอเพียบ บางคนถึงกับมานอนจองที่เพื่อรอรับเสด็จกันเลยทีเดียว เราก็เลยปั่นจักรยานเข้าไปดูใกล้ๆ ขอบรั้วที่กั้นให้ได้มากที่สุด อยากได้รูปมาเก็บไว้

ขนาดได้ดูอยู่ไกลๆ ก็ยังรู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่และอลังการ ด้านหลังเป็นวัดพระแก้วก็ยิ่งดูอลังการเข้าไปอีก นึกอิจฉาพวกเจ้าหน้าที่และคนดูแลดอกไม้ ที่ได้เข้าไปอยู่ด้านใน ได้เห็นพระเมรุมาศใกล้ๆ ได้ลากสายยางไปมารอบบริเวณ

พอถ่ายรูปเสร็จแล้ว ก็ปั่นจักรยานมาทำงาน

ตกเย็น คุณติดธุระ ต้องไปช้อปปิ้ง เค้าก็เลยไม่มีที่ไป เพื่อนที่ทำงานก็กำลังจะกลับกันหมดแล้ว ก็เลยขี่จักรยานมาเวียนสนามหลวงอีกรอบ คราวนี้เป็นวิวกลางคืน คิดว่าจะได้วิวกลางคืนของพระเมรุมาศมาแน่ๆ คิดได้ดังนั้นก็รีบปั่นไปทันที

แต่พอไปถึง คนยังกับมด ไม่รู้มาจากไหน รวมตัวกันเยอะมาก ที่คิดจะถ่ายรูป หมดสิทธิ์ทันที เพราะไม่มีรูสำหรับเราแม้แต่น้อย พยายามปั่นไปรอบๆ เพื่อหาทางแทรกเข้าไป แต่ก็ไม่มี .....ท้อใจ เลยปั่นไปรอบๆ ดูด้วยตาเปล่าแทน

กลางคืนเปิดไฟแล้ว สวยไปอีกแบบ ทั้งไฟจากวัดพระแก้ว ทั้งไฟจากพระเมรุมาศ สาดส่องไปมา สุดยอดของความงาม

ปั่นวนไปมาหลายรอบ เล็งแล้วเล็งอีกก็ไม่มีที่ให้เราแทรก เลยตัดสินใจปั่นไปทางสวนสราญรมย์ รถน้อย คนน้อย ได้จอดข้างทางถ่ายมาหนึ่งภาพก่อนกลับ

ปั่นมาทางมนต์นมสด ก็เลยรีบโทรหาคุณเผื่อว่าคุณจะอยากกิน .......ตู๊ดดดด....... ตู๊ดดดดด.... คุณไม่รับสาย รออีกห้านาที คุณไม่โทรกลับ ก็เลยปั่นกลับบ้านมาเลย ลังเลหลายรอบว่าจะซื้อดีไหม ลังเลหลายๆ ครั้ง ทำให้อดหลายๆครั้ง และเสียใจหลายๆ ครั้งเหมือนกัน

ก็เราไม่ชินกับการตัดสินใจอะไรคนเดียวนี่นา ต้องรอคู่คิด มาช่วยตัดสินใจ ......เนอะ ^^

ปล.เดี๋ยวจะไปถ่ายพระเมรุมาศอีก เห็นว่าจะเปิดให้ชมถึงสิ้นเดือน เพื่อนๆไปถ่ายมา บอกว่าสวยมากๆๆๆๆ ต้องไปบ้างแล้ว ^^

ไปบ้านแม่

2008-11-18T15:13:00.004+07:00

นั่งๆนอนๆอยู่บ้าน ตั้งใจว่าตอนเย็นๆ จะปั่นจักรยานออกไปสนามหลวง แต่ลืมไปว่าจักรยานซ้อนท้ายไม่ได้ จะไปคนเดียวก็ไม่ดีแน่ ก็เลยนั่งเล่นเนต เล่นไปเล่นมาเริ่มหิว คิดว่าจะออกไปหาอะไรกินข้างนอก แต่ก็คิดไม่ออกว่าจะไปที่ไหนดี คิดจนหลับ ตื่นมาก็ไม่หายหิว คุณเลยตัดสินใจ "ไปกินปลาหมึกอัมพวากัน" หันไปดูนาฬิกา สามโมงครึ่ง กว่าจะถึงก็สี่โมงครึ่ง ช่วงตลาดเปิดพอดี

เมื่อความเห็นตรงกัน ก็รีบแต่งชุดดำ ออกเดินทาง ขับไปเรื่อยๆ เจอป้ายสมุทรสาคร สับสนคิดว่าถึงแล้วก็เลยเลี้ยวเข้าไป ปรากฎว่าเลี้ยวผิด ต้องกลับรถออกมาใหม่ ขับไปเรื่อยๆ พอถึงทางเลี้ยวของจริง ก็ดันขับเลยซะนี่ หาที่กลับรถ แต่ไกลเหลือเกิน คุณเลยเสนอว่า "ขับไปหาแม่เลยไหม" งึมๆ บ่นๆ เรื่องไม่ได้เตรียมอุปกรณ์สำหรับค้างคืนมา ของที่อยากเอามาฝากแม่ก็ไม่ได้เอามา มาโดยไม่ได้ตั้งใจก็เลยทุลักทุเลสุดๆๆ บ่นๆๆๆๆ ..............คุณก็เลยงอนๆ เริ่มจะหันหัวรถกลับเพราะทนเสียงบ่นไม่ไหว เราก็เลยนั่งเงียบ ไม่พูดไม่จา แต่แอบบ่นในใจ

ถึงบิ๊กซี ตรงระหว่างทาง แวะซื้ออุปกรณ์สำหรับค้างคืนบ้านแม่ หมดไปเกือบเจ็ดร้อยบาท สงสัยต่อไปต้องเตรียมอุปกรณ์สำหรับค้างอ้างแรมไว้ในรถซะแล้วหล่ะ ถ้าต้องเสียเงินแบบนี้บ่อยๆ จนแน่ บ่นอีกรอบ แต่คราวนี้รู้ทัน บ่นในใจซะเลย

หนึ่งทุ่ม ถึงหัวหินบ้านแม่ จอดรถเรียบร้อย ชวนแม่ออกไปกินข้าว โดยให้แม่แนะนำ แม่แนะนำร้านสะเดา ร้านเล็กๆแถวบ้าน ดูๆเหมือนจะเป็นร้านเหล้า เพราะรสชาติเผ็ดจัดๆๆ น้ำจิ้มทะเลนี่อย่าให้พูดเลย ขนาดแม่ยังน้ำหูน้ำตาไหล ........นานๆได้กินเผ็ดขนาดนี้ก็สะใจดีเหมือนกันเนอะ หันไปดูหน้าคุณ หน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเผ็ดนะ เพราะกินเบียร์เข้าไปหรอก ก็พอตูดแปะเก้าอี้ก็สั่งเบียร์เลย เห็นบ่นๆว่าอยากกินตั้งแต่ในรถแล้ว

ออกจากร้าน คุณก็งอแง บอกให้แม่พาไปตลาดโต้รุ่ง คุณบอกว่ามาหัวหินบ่อยแต่ไม่เคยได้ไปสักที เพราะพอเข้าบ้านแล้วจะขี้เกียจออก ครั้งนี้คุณเลยร้องจะไปจนได้ แม่พาเดินทะลุไปมา คุณได้กางเกงเล กับโรตี ส่วนเค้าได้เต้าทึง .....พอได้เต้าทึงแล้วเค้าก็งอแงบ้าง จะรีบกลับไปกินเต้าทึงที่บ้านก่อนน้ำแข็งจะละลาย

กลับถึงบ้าน ถือเต้าทึงมานั่งกินใต้ต้นไผ่ ถึงตอนอาบน้ำ ก็ต้องเรียกแม่ มาไล่จิ้งจกทั้งในบ้านและในห้องน้ำ คืนนี้จะได้อาบน้ำหรือเปล่าเนี่ย ....................สรุปว่าไม่ได้อาบ เพราะจิ้งจกมันดื้อ ไม่ยอมออกจากห้องน้ำ หุหุหุ
....

เช้า ฝนตกปรอยๆ อากาศเย็นนิดๆ เหมาะแก่การนอนหลับพักผ่อน ก็เลยปล่อยให้คุณหลับไปก่อน ส่วนเค้าได้ยินเสียงแม่ทำกับข้าวโช้งเช้งอยู่หลังบ้าน ก็เลยรีบลุกมาช่วย แต่ก็เหมือนเคย แม่ไม่ยอมให้ลูกช่วยอยู่แล้ว ลูกก็เลยหยิบกล้องเดินตากฝนมาถ่ายรูปสวนของแม่แทน

หน้าฝน ต้นไม้บ้านแม่โตขึ้นมาก ไม่ได้มาหลายเดือน หลายๆจุดในบริเวณบ้านเปลี่ยนไป เดินสำรวจรอบๆ เริ่มตั้งแต่หน้าประตูบ้านกันก่อนเลย

บ้านทำมือทำไม้ยินดีต้อนรับจ้า

ต้นไม้น้อยใหญ่บังบ้านหลังน้อยจนมิด

ตู้ไปรษณีย์ที่ตีนตุ๊กแกเกาะจนเกือบมิด ฝนตกน้ำเต็มตลิ่ง

สวนโอ่ง ซุ้มประตูไม้ไผ่

ทางเข้าบ้าน บ่อปลา

ดอกไม้ ก่อนโดนฝนชะไป

เดินถ่ายเล่นจนฝนหยุด ก็เลยไปเอารถจักรยานที่ดันติดรถมาด้วย เอามากางอวดแม่เสร็จเรียบร้อยก็เริ่มปั่น .......................ยังไม่ทันพ้นประตูหน้าบ้าน บรรดาหมา หมา วิ่งไล่ตาม ไม่ว่าจะมีจุดประสงค์อะไรก็ตาม เราก็ไม่คิดเสี่ยงปั่นต่อเด็ดขาด เลิก เลิก ไม่ปั่นก็ได้..............เข็นรถเข้ามาจอดไว้ที่เดิม

หยิบกล้องมาถ่ายรูปต่อ

จักรยานพับได้ก็มีเกียร์นะจะบอกให้ หมาน้อยไล่งับจนพอใจก็มาแอบหลับอยู่ท้ายรถ

ที่เห็นนี่เป็นเล้าไก่นะ หรูกว่าบ้านคนซะอีก

แม่บอกว่า ป้ากับเพื่อนให้ไก่แม่มา ให้มา กี่ตัว กี่ตัวก็โดนหมางับตายเรียบ ตอนนี้ก็เลยต้องขังไว้ไม่ให้โดนงับอีก จากที่เลี้ยงไก่ไว้จิกกินปลวก ก็ต้องมาขังไว้ซะนี้ ถ้างับอีกครั้ง ได้กลายเป็นหมาวัดแน่ แฮ่ หรือไม่เราก็ต้องฝึกให้ไก่ งับเก่งกว่าหมา แฮ่

พาเดินย้อนกลับไปหน้าบ้านอีกรอบ

จะเจอกับผักสวนครัวของแม่นั่นเอง

มาครั้งนี้ก็ได้กินผักสวนครัวของแม่เลย เมื่อเช้านี้แม่ผัดหมี่ให้กิน เลยได้ปลีกล้วยขาวนวลมากินแกล้ม กรอบอร่อยอย่างแรง แล้วก็ขุดกระชายมาผัดเผ็ดปลาดุก ส่วนถั่วพลูยังเล็กนัก แต่เราก็พร้อมจะนับวันรอกินยำถั่วพลูสดๆ อยู่นะ ^^

หม่ำผัดหมี่เสร็จ ก็มานอนเล่นในบ้าน เปิดประตู นอนดูน้ำตก .....................อยู่ๆก็ได้มาพักผ่อนสูดอากาศบริสุทธิ์โดยไม่ได้ตั้งใจ ต้องขอบคุณคุณที่เลี้ยวผิดจนได้มาหาแม่ถึงหัวหิน ^^

สักพักก็ได้ยินเสียง ป้ามาเรียก ในมือถือมะพร้วมน้ำหอมสองลูกมาด้วย บอกให้เราสองคนกินน้ำมะพร้าว น้ำมะพร้าวเย็นโดยไม่ต้องแช่เย็นเพราะฝนเพิ่งตกหมาดๆ เฉาะซดน้ำจนหมดเกลี้ยง ก็เอาช้อนมาแคะเนื้อกิน นุ่มนิ่มไหลลื่นลงคอ ฮ้า สดชื่น อิ่ม จนพุงป่อง

นอนเล่นแป๊ปๆ แม่ก็เรียกไปกินข้าว อยู่บ้านแม่ทีไร ได้แต่กินกับนอนทุกที ฮ้าวววว ว่าแล้วก็ง่วงอีกรอบ

สิ่งของ

2008-11-14T11:49:00.003+07:00

ขึ้นชื่อว่า "สิ่งของ" ดูไม่มีหัวใจ แต่เมื่อได้มาแล้ว ได้ดูแล ได้ใช้มัน มันจะมีชีวิตขึ้นมาทันที แล้ววันนี้ก็จะพูดถึงเจ้ารถเต่าคันนี้แหล่ะ

(เต่าตาหวาน กันชนรั้ว โดนใจอย่างแรง)

ได้สบตากันเมื่อแปดปีก่อน ก่อนหน้าที่จะได้มาเป็นเจ้าเข้าเจ้าของกัน ก็มีแต่คนคัดค้านเรื่องรถเก่า กลัวว่าจะขับไปตายกลางทางดึกๆ แล้วจะอันตราย แต่ตอนนั้นยังละอ่อนไม่คิดอะไรหรอก นอกจากอยากได้มากๆๆๆ คิดแค่ว่าถ้ารถเสีย เรายอมที่จะเข็นรถคันนี้ มากกว่าเข็นรถยี่ห้ออื่นแน่ๆ .....แม่เลยยอม

เมื่อถึงวันรับรถ เราต้องชวนพี่ชาย(ลูกป้า) ไปช่วยดูและขับมาที่อพาร์ทเม้นท์ เพราะตอนนั้นยังขับรถไม่เป็น ได้รถมาก็ต้องทิ้งไว้ที่จอดรถ แต่ด้วยความเห่อ ต้องวิ่งลงไปแวะเวียนดูหน้า ดูตาบ่อยๆ

หมั่นเช็ด หมั่นถู หมั่นสตาร์ทอยู่ทุกวัน ..................อยากขับจนเก็บไปฝัน ว่าได้ขับออกนอกถนนจริงแล้ว ตื่นมามีความสุขเหมือนได้ขับของจริง
พอหัดขับในฝันจนเป็น คืนหนึ่งก็เลยรวบรวมความกล้า สตาร์ทรถที่เสียงเหมือนเรือหางยาว ตอนตีสาม ช่วงเวลาที่คนหลับกันแล้ว ค่อยๆกระดึ๊บออกมาทีละน้อย เริ่มจากใกล้ๆที่พักก่อน พอเริ่มเปลี่ยนเกียร์ได้ชำนาญ ก็ออกนอกถนนเลย คืนแรก...กลับมาปลอดภัยทั้งรถทั้งคน
คืนสองติดใจ ก็เลยต้องลองอีกครั้ง ในที่สุดก็ขับไปทำงานจนได้..........อยู่กันนาน จนรู้สึกว่าทุกอย่างที่ประกอบขึ้นมาเป็นรถคันนี้ มีเสน่ห์ไปหมด ทั้งภายในภายนอก

รถคันเล็ก ทุกอย่างก็เลยเล็กไปด้วย เช่นที่ปัดน้ำฝน เวลาที่ฝนตกหนัก ที่ปัดน้ำฝนจะไม่สามารถปัดได้ทัน เราต้องคอยยื่นมือออกไปช่วยปัด ...... เปียกทั้งคู่
ช่วงหน้าร้อน ก็ไม่เคยคิดจะเปิดแอร์ เพื่อรักษาเครื่องยนต์ให้อยู่กับเราไปได้นานๆ เราเลยเลือกปรับสภาพผิวแทน ให้มันทนร้อนได้มากกว่าปกติ หรือถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็จะมีพัดเอาไว้พัดให้คลายร้อน แต่ถึงจะร้อนมากร้อนน้อย หลังเราก็เปียกอยู่ดี แต่เพื่อเต่าเพื่อนยาก เราก็ต้องอดทน .....จะได้อยู่ด้วยกันไปนานๆ
ก็ไม่ใช่ว่า เราจะทำเพื่อเต่าเพื่อนยากฝ่ายเดียว เจ้าเต่าเองก็ช่วยเราหลายครั้ง เช่น ตอนขับรถไปพัทยาขึ้นโทรเวย์แล้วเบรคขาด ก็ไม่เจออุบัติเหตุ หรือตอนขากลับจากเขาใหญ่แล้วน้ำมันหมด ก็ปล่อยรถให้ไหลไปตามทางชันจนถึงปั๊ม ไม่มีต้องเข็นให้เหนื่อยใจ ......

แล้วจะไม่ให้รักได้ไง เนอะ

..แต่..
ไม่มีอะไรยั่งยืนและยืนยง

เมื่อมีจิ้งจกตัวหนึ่ง ไม่รู้ไปติดรถมาจากไหน เกาะหนึบไม่ยอมปล่อยจากรถ เอาไม้กวาดปัดกระเด็นไปแล้ว ก็ยังสามารถปีนกลับมาเกาะอยู่ที่เดิมได้อีก ทุกๆ วันตอนสองทุ่มมันจะขึ้นมาอยู่บนหลังคารถ แล้วก็มองพระจันทร์ทำหน้านิ่งๆ เหมือนรออะไรอยู่ .......ถ้าถึงขนาดทำหน้าโรแมนติคได้ขนาดนั้นก็ต้องยอมยกรถให้มันไป T-T

วันไหนอยากขับก็ขับไม่ได้ จะเข้าไปสตาร์ทเพื่อรักษาแบต ก็ทำไม่ได้ นานวันเข้า ก็มีสมาชิกจิ้งจกเพิ่มขึ้น ทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ สารพัดสี หลากหลายสายพันธุ์
ก็เลยต้องหาวิธีกำจัดแบบขั้นเด็ดขาด โดยมีคนแนะนำว่า ให้เอายาฆ่าแมลงมาฉีด แล้วอบไว้ รอจนกว่ามันตาย เหอ เหอ เหอ แค่นี้เราก็ยึดรถคืนมาได้แล้ว
แต่ใจไม่กล้าพอ นึกถึงตอนฉีด แล้วไปโดนผิวเนียนๆของมัน คงจะปุ เปื่อย แล้วก็มีเลือดซิปๆ เพราะฤทธิ์ยาฆ่าแมลงกัดผิวเป็นแน่ ......................ที่สำคัญตายแล้วใครเก็บหล่ะ

ก็เลยต้องทำใจ ทิ้งรถไว้จนสตาร์ทไม่ติด พอเก็บเงินได้ก็เรียกช่างมาลากไปทำให้สตาร์ทติด แล้วก็ให้เอาจิ้งจกออกไปให้หมด พอกลับมา ก็มีครอบครัวใหม่มาอาศัยเหมือนเดิม เหนื่อยใจกับความขี้กลัวของตัวเอง

ถึงจะขับไม่ได้ แต่เราก็ยังอาบน้ำด้วยกันได้ใช่ไหม

สองปีผ่านไป
..

น้ำมันขึ้นราคา เศรษฐกิจแย่ เก็บเงินไม่ได้ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะเก็บเงินแล้วทำรถใหม่หมด พอฝันสูญสลาย ก็เลยตัดใจว่าจะขายให้คนที่เค้ามีกำลังทรัพย์รับไปดูแลต่อ ก็เลยฝากให้ช่างช่วยขายให้ ......................ยังไม่ทันถึงสิบห้านาที ก็เปลี่ยนใจโทรไประงับ ไม่ขายแล้วดีกว่า ทำใจไม่ได้ T-T

สองเดือนผ่านไป เศรษฐกิจก็ยังคงแย่ลงเหมือนเดิม น้ำมันแพงขึ้นเรื่อยๆ ก็เลยตัดสินใจอีกครั้ง โทรไปบอกช่างให้ช่วยบอกขายให้อีกรอบ ช่างถามว่าแน่ใจเหรอที่จะขาย เราก็บอกว่าแน่ใจ ...............ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เปลี่ยนใจโทรไประงับอีกรอบ
T-T ก็มันยังทำใจไม่ได้นี่นา มีหลายเสียงหลายทางบอกว่าให้ "สู้"

สุดท้ายก็เลยปรึกษาแม่ เพื่อขอโหวตเสียงเป็นครั้งสุดท้าย แม่ก็เลยบอกว่า ขายไปเถอะ หันไปถามคุณ คุณก็บอกให้ขาย ..............ก็เลยตัดสินใจขาย โทรไปบอกเพื่อนที่เล่นรถ ให้ช่วยบอกขายผ่านเนตให้หน่อย พอวางสายจากเพื่อน ก็มีโทรศัพท์เข้ามาทันที "สนใจอยากซื้อรถเต่า" .........................เป็นคืนที่ต้องรับโทรศัพท์เรื่องรถทั้งคืน

ตื่นเช้ามาก็ยังมีติดต่อมาอีก จนตอนสายๆ ก็มีคนที่เข้าไปดูรถ แล้วก็ต้องการมัดจำทันที เพราะกลัวเราจะขายให้คนอื่น พอเราเปลี่ยนใจจะไม่ขาย คนที่มาซื้อรถก็ไม่ยอมจะซื้อให้ได้ บอกว่าพลาดมาแล้วหลายคัน คันนี้จะไม่ยอมพลาดเด็ดขาด จากเดิมขอต่อราคา ตอนนี้จะเพิ่มเงินให้อีก ไม่ยอมลดละ ไม่ยอมวางสาย
พอเจอคนตื้อมากๆๆ น้ำตาจากไหนไม่รู้ไหลพรากๆๆ ไม่ใช่ดีใจที่ขายได้ แต่รู้สึกใจหายที่จะโดนพรากของรักจากไป (ตลอดกาล) แล้วหรือนี่
คุณก็หันมาบอกว่า "มันเป็นสิทธิ์ของเราที่จะขายหรือไม่ขาย ถ้าคิดว่าตัวเองสามารถดูแลได้ดี ก็ไม่ต้องขาย บอกเขาไปว่าไม่ขาย แค่นั้นเอง" พูดอีกก็ถูกอีก แต่คนมันเสียใจนี่นา ขับมาตั้งนานผ่านร้อนผ่านหนาวด้วยกันมาตลอด แล้วอนาคตจะหารถเต่าดีๆ แบบนี้ได้อีกหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ .....................เฮ้อออออออออ เกลียดจิ้งจก เกลียดความจน

ในที่สุดก็ขายไป
คิดว่าวันนึงมีเงิน เราคงได้คืนมาอีกครั้ง
จากไปเพื่อพบกันใหม่
.

..

....

5 เดือนผ่านมา
..

ก็ได้จักรยานมาหนึ่งคัน
..
เป็นแบบพับได้

ปั่นมาทำงาน ในช่วงเศรษฐกิจแบบนี้ สุดยอดของความประหยัดเลยหล่ะ ขี่มาถึงก็พับยกขึ้นลิฟท์มาวางไว้ข้างๆ ตัว ไม่ต้องกลัวหาย แถมขี่จักรยานถือเป็นการออกกำลังกายได้อีก คิกคิก เลิกงานปั่นกลับ เจอคุณกลางทางก็พับขึ้นรถได้อีก สบายกาย สบายกระเป๋า

ประหยัดได้แบบนี้ ไม่นานเราต้องได้รถเต่ากลับมาแน่
คอยดู๊
...

เสร็จแว้ว

2008-11-01T23:04:00.005+07:00

ย้อนกลับไปเมื่อ สองเดือนที่แล้ว
เริ่มปฎิบัติภารกิจ
นั่นคือ ทำของขวัญให้คุณ
.....

เริ่มจากการ
สเก็ต

เมื่อได้แบบแล้ว

ลงมือปฎิบัติ

(ซึ่งต้องทำในตอนกลางคืนเท่านั้น ไม่งั้นคุณรู้หมด)

ค่อยๆ ใช้อุปกรณ์แกะ แกะ แซะ แซะ แซะจนมีดหมดคม ต้องหาที่ลับมีดมาคอยลับ แต่ไม่ได้ผล เพราะลับไม่เป็น ลับไปลับมาแทนที่มีดจะคมและ แกะได้ง่ายขึ้น กลับกลายเป็นฝืดจน เหมือนไม่ใช่มีด เลยตัดสินใจ เอาไขควงพันผ้า ทำหน้าที่แทนค้อน ตอกเพื่อแกะไม้ .....อืม...ดีขึ้นกว่าเดิม

พอแกะเสร็จแล้ว ก็เอาสีขาวมาทาในช่อง และปิดท้ายด้วยการทาสีดำ แต่การทาสีดำกับพู่กันเป็นอะไรที่ยากมากๆๆๆ เพราะมันจะลงไปในร่องที่แกะตลอดเวลา ทานิดเดียวใช้เวลาเป็นชั่วโมง เริ่มรู้สึกท้อ คิดไม่ออก เพราะอีกวันก็วันเกิดคุณแล้ว แถมยังต้องไปใส่กรอบอีก ....ดูท่าจะไม่ทัน

หลังกลับจากเขาใหญ่ ก็ส่งของขวัญให้ทั้งๆ ที่ยังไม่เสร็จ และคุณก็ใจดีไม่ว่าอะไร วันต่อมา เราเลยนั่งรถไปซื้อลูกกลิ้งยาง เพื่อทำขั้นตอนสุดท้าย......................และก็ได้มาในที่สุด (รู้งี้มาซื้อที่มหาลัยตั้งแต่แรกแล้ว)

แล้วเราก็ลงมือเทสี หยิบลูกกลิ้งยางขึ้นมา ......................................."หยุดดดด ขอกลิ้งนะ" เสียงคุณ ร้องแบบอยากเล่น เราก็เลยได้แต่นั่งดู นั่งลุ้น แต่ก็ดีอย่างที่ คุณมีส่วนร่วมในของขวัญของตัวเอง หุหุหุ
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

ก็เป็นเช่นนี้แล

ไวจนรู้สึกว่า ทำไมไม่ซื้อลูกกลิ้งยางตั้งแต่แรก...ว้า

สีที่เลอะเทอะ มองดูอีกที ก็มีเสน่ห์เหมือนกันเนอะ สุดท้ายก็แค่เอาไปใส่กรอบ แล้วแขวนบนผนังห้อง เป็นของขวัญสำหรับปี 2008 ...เย้ เย้ อาจจะไม่ทันเวลา แต่ คุ้มค่าสุดๆ ทำเสร็จ มีความรู้เรื่องวู๊ดคัทเพิ่มอีกเรื่องนึง ถึงจะแค่หางอึ่งก็ตาม^^

ปล.ปีหน้าทำอะไรดีน้า คิด คิด คิด

เที่ยววันเกิดคุณ(3)

2008-10-23T17:01:00.003+07:00

จบแล้วจ้า

เที่ยววันเกิดคุณ(2)

2008-10-22T13:46:00.001+07:00

อ่านต่อพรุ่งนี้

เที่ยววันเกิดคุณ

2008-10-21T13:50:00.006+07:00

อ่านต่อพรุ่งนี้

โอกาส

2008-10-16T04:12:00.003+07:00

วันหนึ่ง ขณะนั่งเขียนบล็อคอยู่ อยู่ๆก็มี "โอกาส"ส่งมาทางเมล์ ว่าจะได้ทำงานวาดรูป จากพี่บิ๊ก......แว่บแรกตื่นเต้นสุดขีด มันเป็นเหมือนความฝันที่อยากทำมานาน ที่จะได้ทำงานกับพวกนักเขียน แต่พอแว่บที่สองกลับมาสู่ความเป็นจริง เกิดอาการกลัว ว่าเราจะทำได้เหรอ มันจะยากเกินไปไหม วาดเล่นๆ วาดยังไงก็ได้ แต่ถ้าวาดให้คนอื่นชอบหรือพอใจ อันนั้นคือ ยาก

แต่"โอกาส" มักจะผ่านแล้วผ่านเลย คุณก็บอกให้รีบรับ มันเป็นโอกาสที่ดี เราอาจจะได้รับคำแนะนำดีๆจากผู้มีประสบการณ์ก็ได้นะ ........พอตอบตกลง พี่บิ๊กก็ใจดี คอยแนะและให้คำแนะนำที่ดี ทำให้เรารู้ว่า การทำงานไม่ยากถ้ามีการแก้ปัญหาที่ดี ซึ่งพวกนี้ต้องมาจากประสบการณ์ล้วนๆ

..........

และนี่คือ "โอกาส"

ที่ต้องรีบไปคว้ามา

......

วันอาทิตย์ไปงานมหกรรมหนังสือ วิ่งเข้าไปที่บูธทันที แต่....หนังสือหมด เดินหมดเรี่ยวหมดแรง ให้คุณคอยลากไป คุณบอกว่า มันคงไม่ขายแค่บูธเดียวหรอก ลองแวะหาที่บูธอื่นๆดูก่อน แล้วก็ลากร่างไร้วิญญาณของเค้าไปเรื่อยๆ ระหว่างทาง ก็ได้เจอกับนักวาดการ์ตูนจากเรื่องต่างๆ ส่วนใหญ่จะมีคาแรคเตอร์เหมือนในการ์ตูนที่วาด และทุกคนล้วนอายุน้อยด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น..... เฮ้อออ

พอเช้าวันจันทร์ เลยตัดสินใจ ลางานเพื่อไปงานหนังสืออีกครั้ง คุณก็ใจดี ไม่บ่นสักคำ ทั้งๆที่ไม่ชอบที่ๆมีคนและเด็กเยอะแบบนี้ และ........และ...........ในที่สุดก็คว้ามาได้สมใจ ค่อยๆเปิดดูด้านใน พลิก พลิก เกือบหมดเล่ม ลงตรงขอบกระดาษป่าวหว่า
.

อะฮ้า ในที่สุดก็เจอ ......อาจจะดูน้อยนิดแต่ในความรู้สึก มันมหาศาลสำหรับเราจริงๆนะ ถือเป็นก้าวแรกในการสร้างพลังเพื่อจะทำสิ่งที่ฝันต่อไป

พี่บิ๊กเข้ามาทักอีกรอบว่า ไว้เล่มหน้าจะให้วาดเยอะกว่านี้และเพิ่มค่าตัวให้อีกด้วย (ดีใจอย่างสุดซึ้ง) ส่วนคุณบอกว่า "งานนี้สงสัยคุณจะขี้เกียจเกินไป ส่งงานช้า พี่เค้าเลยให้วาดแค่นี้" ก็แหมครั้งแรกก็ต้องเกร็งเป็นธรรมดา ให้มาก็คิดว่า ให้ทำไปเรื่อยๆ นานๆ จนกว่าจะถึงวันส่ง ...งิ

ตอนนั่งดูงานของคนอื่นๆ ทำให้รู้ว่า ...............เรา............................เป็นคนขี้เกียจ.... ...โอ้วมายก๊าด .......คิดมาตลอดว่านี่คือขยันแล้วนะ แต่น้อยกว่าคนอื่น พอคิดว่าดีแล้วนะ แต่ก็ยังดีไม่พอ

ดังนั้น วันนี้ไป เราต้องขยัน ต้องขยัน ต้องขยัน ให้มากกว่าเดิม จากนอนตีสาม เราจะนอนตีห้า เพื่อนั่งวาดและอ่านหนังสือให้เยอะขึ้น คนที่เค้าเก่งๆ กันเนี่ย เค้าเริ่มมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ถ้าวันนี้เราเริ่มช้ากว่าคนอื่น เราก็ต้องขยันให้มากกว่าคนอื่นสิ

ก็เลยหยิบปากกามาวาด ไม่รู้ว่าคนอื่นเค้ามีเทคนิคอะไรกันบ้าง วาดในกระดาษหรือวาดในคอม วาดในกระดาษแล้วสแกนข้อดีคือ เส้นสวย และพลิ้วกว่า แต่วาดในคอมก็ไม่เสียเวลาสแกน ไม่เปลืองกระดาษ แต่เส้นจะแข็งไม่พลิ้ว สลวยเหมือนใช้แพนทีน แต่สุดท้าย ท้ายที่สุด เราก็ต้องเริ่มเปลี่ยน จากลงสีน้อยๆ ก็ลงให้เยอะขึ้น จากวาดแบคกราวน้อยๆ ก็วาดให้เยอะขึ้น

ลอง

ก็ยังน้อยอยู่ดี

เอาเป็นว่า จะดีจะเลว ก็ให้ทำในแบบของเรา วิธีของเราก็แล้วกัน แต่ไม่ว่าจะทำแบบไหน หรือเป็นคนวาดรูปจนๆ คุณก็ยังคอยเป็นกำลังใจที่สำคัญ และเป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้เค้ารู้สึกอยากวาด และอยากพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ

ขอบคุณที่คุณคอยทำอะไรเพื่อเค้ามาตลอด

โตโต้

2008-10-11T23:41:00.000+07:00

วันเสาร์ ที่ 11 ฤกษ์งามยามดี เวลาเหมาะกับการออกรถที่คุณหมายตาไว้นานโข ในที่สุดวันนี้ คุณก็จะได้เป็นเจ้าของแล้ว เราเลยลั๊ลลาแต่เช้า รีบตื่นมาอาบน้ำนั่งทำหน้าแบ๊วรออยู่หน้าทีวี

พอคุณแต่งตัวเสร็จก็ได้เวลาออกมาโบกรถแท๊กซี่เพื่อไปที่เอกมัย เราหอบอุปกรณ์สอนศิลปะใส่ถุงย่ามใบโปรดพะรุงพะรัง ระหว่างเดินมาโบกรถ เห็นตัวเองในกระจก สภาพแบบนี้เนี่ยนะ จะไปออกรถกับคุณ เฮ้อ แต่เอาเหอะ

พอโบกแท๊กซี่ได้ เสียงขวดน้ำกระทบกันก๊องแก๊ง แท๊กซี่หันมา "โหย พกเบียร์ขึ้นรถเลยเหรอเพ่ เปิดกินเลยดีไหม๊" เราอึ้ง ทำไมแท๊กซี่ต้องพูดแบบนี้ด้วยหว่า ก็เลยบอกไปว่า "ไม่ใช่" ยังไม่ทันพูดจบ ว่าจะเอาขวดน้ำอัดลมไปสอน แท๊กซี่ก็พูดแทรกมาว่า "วันก่อนผมหลอกฝรั่งไปอาบอบนวด" แล้วพูดฉอดๆๆ พูดแต่เรื่องแบบนั้น เราสองคนก็อึ้งๆ แต่ไม่อยากมีเรื่อง เลยเออ ออ ตามๆไป ลุ้นๆขอให้ถึงเร็ว "ผมเคยเจอลูกค้า ไม่ชอบฟังที่ผมพูด ผมก็ไล่ลงรถเลย" เอ่อ เอ่อ เราสองคนคงไม่อยู่ในกลุ่มนั่นหรอกเนอะ คิดในทางที่ดี แล้วก็นั่งฟังแท๊กซี่คุยจนถึงที่หมาย

พอลงรถ เราสองคนก็รีบเดินข้ามถนนไปที่โชว์รูม คุณชี้ให้ดูรถที่คุณจองไว้ก่อนคันที่จะมารับวันนี้ ซึ่งเป็นคันที่คุณอยากได้มากถึงมากที่สุด แต่ไม่ได้มา เพราะโดนที่บ้านขัดขวางไว้ ถ้าให้เล่าถึงเรื่อง"กว่าจะได้รถ" คงต้องร่ายกันยาว เอาเป็นว่า รู้แค่รถคันนี้ต้องแลกมาด้วยน้ำตาหลายแกลลอนของคุณก็พอ ..............

ตอนแรกที่คุณมาจอง คุณจะเอาแคตตาล๊อครถคันสวยคันนี้มาให้ดู แต่วันนี้เห็นตัวเป็นๆ สวยอย่างที่คุณบอกจริงๆ สวยสมกับที่เป็นรถสั่งทำพิเศษจริงๆ ทุกอย่างดูพิเศษทุกสัดส่วน .....ยืนๆมองๆ หันไปเห็นคุณน้ำตาคลอ เลยต้องรีบดึงเข้าไปด้านใน

พอเดินเข้าประตูมา รู้สึกอึดอัด แน่น จุกเสียด เหมือนอาหารไม่ย่อย อาการแบบนี้จะเป็นเฉพาะ เวลาที่ต้องเข้ามาเจอแต่พวกคนรวยๆ รวมตัวกันอยู่เยอะๆ ................เซลล์ของคุณเดินเข้ามาทักทาย แล้วก็พาคุณเดินเข้าไปนั่งเพื่อเช็คเอกสารการรับรถ ส่วนเราก็เดินหิ้วย่ามใส่ขวดน้ำดังก๊องแก๊งตามหลังไป พอนั่งก็ไม่กล้าเอาย่ามสีหม่นขึ้นวางบนเก้าอี้ กลัวเก้าอี้เค้าจะเปื้อน เลยวางไว้บนพื้น จนเซลล์บอกว่า "วางไว้บนเก้าอี้ก็ได้นะคะ" เราก็หันไปยิ้มๆ "ไม่เป็นไร" แล้วก็นั่งมองโน้นมองนี่แก้อาการเกร็ง

สักพักคุณกับเซลล์ก็ย้ายที่ไปนั่งที่ๆมีโต๊ะ เพื่อเซ็นเอกสารได้ง่าย แต่เก้าอี้ที่ย้ายไปมีเก้าอี้แค่สองตัว เราเลยต้องเดินกลับมานั่งรอที่เดิม

......ตอนนี้เหลือเรา นั่งอยู่คนเดียว ไม่รู้จะทำอะไรดี ก็เลยหยิบสมุดมาวาดรูปเล่น อีกใจก็กลัวพนักงานคนอื่นจะมาไล่ที่ ก็เลยพยายามก้มหน้าก้มตาวาดรูปไปเรื่อยๆ ทำเหมือนยุ่งตลอดเวลา จะได้ไม่มีคนมาสนใจ

ไม่นานคุณก็เดินกลับมา มาดูรูปที่เค้าวาด ..........ที่คุณรีบเดินกลับมา เพราะไม่อยากให้เค้านั่งเกร็งอยู่คนเดียวใช่ไหมล่า สักพักเซลล์ก็เดินมาพร้อมช่อดอกไม้ บอกว่า ยินดีด้วยกับรถคันใหม่ (ดีนะที่เซลล์เป็นหญิง ไม่งั้นะ ฮึ่ม)

คุยเสร็จก็เดินไปดูรถกัน .........รถคุณจอดอยู่แทนที่รถคันที่คุณอยากได้ ทับที่กันเห็นๆ แต่ดูๆ ไปรถคุณก็สวยนะ คอยปลอบไม่ให้คุณคิดมาก ทั้งที่ปกติจะออกแนวชอบซ้ำเติมมากกว่า

ฟังเซลล์สอนการทำงานของปุ่มต่างๆ กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายสอง ต้องรีบออกจากที่นี่เพื่อไปสอนต่อ เรื่องกินข้าวก็ไม่ต้องพูดถึง กินไม่ทันเห็นๆ .......คุณขับรถสุดรักออกจากโชว์รูม ทุกอย่างยังคงน่าตื่นเต้น ทุกปุ่มดูน่ากด แต่คนที่ทำหน้าที่กด คือเรา เพราะคุณขับรถอยู่ .............

จริงๆรถแบบนี้ถือเป็นรถในฝันของใครหลายคนเลยทีเดียว รวมทั้งเราด้วย(หมายถึงรุ่นเก่านะ) แรกๆก่อนที่จะซื้อรถโฟล์คเต่า เราก็ลังเลมินิออสตินอยู่เหมือนกัน แต่ด้วยความที่ราคาแพงกว่ารถเต่า และอะไหล่ที่หายากกว่า ก็เลยตัดใจมาเล่นรถเต่าแทน จนปัจจุบันรักรถเต่าไปแล้ว (พูดแล้วก็คิดถึง) พอขายรถเต่าไป ก็ลองไปเปิดดูราคา มินิรุ่นMK2 ราคาที่เปิดขายกัน เจ็ดแสนกว่า โอ้วแม่เจ้า แค่ฟังก็ต้องตัดใจแล้วหล่ะ ........แล้วตอนนี้คุณก็ได้เป็นเจ้าของรถสมใจแล้ว ถึงจะไม่ใช่รถรุ่นเก่าก็ตาม ^^

นั่งเล่นปุ่ม ได้สักพักก็เริ่มมึนหัว เพราะคุณยังไม่ชินเท้า พอเหยียบนิดเดียวรถก็พุ่ง หัวโยกเป็นนกกินน้ำ เลยต้องหันมามองด้านหน้ารถแทน พอรถติดก็หยิบมือถือมาถ่ายภายในรถ ตั้งใจจะมาเขียนในบล๊อคเก็บไว้เป็นประวัติการได้นั่งรถคุณเป็นคนแรก หุหุหุ

หน้าปัดรถ
.....

และสินค้าทุกอย่าง เมื่อได้มา ก็ต้องมีการตั้งชื่อ ตอนแรกคิดว่าจะให้ชื่อ "มิ" แต่ฟังดูทะลึ่งๆ ยังไงก็ไม่รู้ ต้องหาชื่อใหม่ ให้รู้สึกว่า เหมาะสม และน่าเรียก ....................................คิดยังไงก็คิดไม่ออก เอาไว้ค่อยคิดตอนสอนเสร็จก็แล้วกัน ตอนนี้ขอลงจากรถคันใหม่ไปสอนก่อนนะ เย็นนี้อย่าลืมมารับเค้าหล่ะ

ทุ่มกว่า ไวเหมือนโกหก ได้เงินค่าขนมมาแล้ว เดินออกมาหน้าบ้าน เห็นคุณมายืนรออยู่แล้ว ดูสดใสเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ เพียงแต่ชิ้นใหญ่และราคาไม่เด็กก็เท่านั้นเอง .....หึหึหึ

ขับมาจนจะถึงปากซอยบ้านคุณ เค้าต้องร้องให้คุณจอด เพราะแอบเห็นร้านที่ขายเวสป้าปี 64 จอดอยู่ อยากลองแวะไปถามราคาดู .........ถ้าไม่แพงหรือสวยถูกใจ อาจจะมีเจ้าเวสป้าแทนที่จักรยานพับได้ก็ได้นา หุหุหุ

ผลปรากฎว่า รถสวยมากๆๆๆๆๆๆ เป็นปีที่ชอบ สีเขียวสวย เบาะสองตอน ใจเต้นตุ๊บตั๊บ คุณหันมาถาม "อยากได้เหรอ" เค้ารีบพยักหน้า แต่ต้องชะงักเพราะคนขายบอกว่า "ไม่มีเล่มนะ" ฟังคำนี้ก็ไม่เข้าใจหรอก แต่คิดว่าคงไม่ดีแน่ๆ เลยทำหน้าละห้อย จนเด็กซ่อมรถเห็น ก็เลยบอกว่า "อาทิตย์หน้าให้เข้ามาอีกครั้งนะ จะมีอีกคันเข้ามา มีเล่มพร้อม ปี64 แต่เป็นสีน้ำเงิน" "ง่า ใจดันชอบสีเขียวคันนี้ไปซะแล้วสิ ทำไง" ...........ก็........ไม่ต้องทำยังไง แค่เดินออกมาจากร้านก็เท่านั้นเอง ถ้ายืนอยู่นานกว่านี้ อาจจะออกอาการอยากได้หนักกว่านี้

ซึ่งดูเหมือนคุณจะรู้ทัน เลยดึงออกมาจากร้านนั้น พากลับไปสงบสติอารมณ์ต่อที่บ้าน

กลับมานั่งบ่นๆ แป๊ปๆก็ลืม ส่วนคุณวิ่งไปหยิบตุ๊กตา Totoro มาใส่ในรถ(รู้จักโตโตโร่กันหรือเปล่า) แล้วก็ฉุกคิดได้ว่า "โตโต้" "โตโต้" ก็แล้วกัน นั่นคือที่มาของ โตโต้ นั่นเอง

และนี่

คือ

โฉมหน้าของ

โตโต้

เป็นเพศหญิง สีเทา ห้าวนิดๆ แม่รักสุดๆ

ตอนนี้เลยกลายเป็น

โตโต้ แอนด์ เดอะฟังกี้ ไปซะแล้ว....สิ
T^T

ปล.ให้เชื่อได้ไงว่า รักเค้ามากกว่า .....เห็นขึ้นบ้านมาแล้ว ยังวิ่งลงไปดูตั้งบ่อย